Οι δέκα Αρχές του Αναζητητή του Πνεύματος

Ο δεκάλογος του αναζητητή του Πνεύματος, οι βασικές αρχές της Εσωτερικής και Εξωτερικής Δημιουργίας.
Αξίωμα:
1. Είσαι Θεός
Παρατήρηση:
2. Δεν αποτελείς ξεχωριστό Ον, άρα όλοι είστε Θεός
Συμπέρασμα:
3. Αφού όλοι είστε συνδεδεμένοι μέσω της Θεϊκής σας Πηγής ή Προέλευσης ή Ουσίας, όλοι είστε Ένα
4. Μιλάτε και αντιμετωπίστε τους άλλους όπως θα αντιμετωπίζατε: α) λόγω του (2) τον Θεό και β) λόγω του (3) τον Εαυτό σας
5. Απόρια του (2) είναι ότι όλες οι πράξεις είναι Θεϊκες, ακόμη και οι πιο απεχθείς. Απεχθείς πράξεις όμως δεν μπορούν να υπάρξουν όταν έχεις επίγνωση του (2) και (3). Άρα τις «απεχθείς» πράξεις τις κάνουν όσοι δεν έχουν επίγνωση της Θεϊκότητας τους (1). Αυτό δεν τους καταστεί λιγότερο σημαντικούς ή αν προτιμάς λιγότερο Θεούς. Αντίθετα αυτοί είναι που χρήζουν φροντίδας.
6. Οι δυσκολίες, οι κακοτυχίες και τα «βάσσανα» εν γέννει δεν αποτελούν άλλο απο ευκαιρίες για ν’ ανακαλύψεις την Θεϊκή σου φύση. Δεν τα καταφέρνουν όλοι σε μια ζωή. Τα καταφέρνουν όμως όλοι τελικά.
7. Η μόνη Δικαιοσύνη που υπάρχει είναι η Ύψιστη Δικαιοσύνη της Καρδιάς, της Αγάπης. Αυτή η Δικαιοσύνη δεν επιβάλλει τιμωρίες γιατί κατανοεί το (1), (2), (3) και (5).
8. Η μόνη Ύψιστη Αλήθεια που υπάρχει στην Γη είναι η Ύψιστη Αλήθεια Σου. Όλοι όμως έχετε πολλές φορές γνωρίσει την Ύψιστη Αλήθεια Μου. Όσο οι δυο αυτές όψεις συγκλίνουν, τόσο πιο κοντά στην Θέωση βρίσκεται ο κάθε ένας.
9. Η Συγχώρεση είναι όπλο μαζικής Δημιουργίας
10. Η Αγάπη είναι το καύσιμο προς την Ύψιστη Αλήθεια Μας.
Πέτρος Χατζηαναστασίου
Advertisements

Δεν υπάρχει ΕΓΩ, μόνο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ

Απελευθέρωση απο το Εγώ

«The Lovers 1», 1928, Rene Magritte

Η μεγαλύτερη πλάνη όλων των ¨διδασκάλων”, όλων των φιλοσοφιών και διδασκαλιών είναι η εμμονή τους στην αναγνώριση και απελευθέρωση του ατόμου από το ΕΓΩ. Ειδικά η Δύση, με την ανικανότητα της να υποδεχτεί και να αφομοιώσει σε βάθος τις Ανατολικές φιλοσοφίες, αγκάλιασε ιδιαιτέρως αυτή την παρότρυνση που συχνά γίνεται ο στόχος μιας ή και περισσοτέρων ζωών, μέχρις ότου να έρθει εκείνη η στιγμή, η κατάλληλη, που το άτομο θα συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το ΕΓΩ του.

Ο Εαυτός και το ΕΓΩ είναι το ίδιο πράγμα, ένα και τ’ αυτό. Και ο διαχωρισμός του εαυτού από αυτό που είναι, το ΕΓΩ, δημιουργεί σύγκρουση. Και η σύγκρουση γεννά βία. Μια βία στην χειρότερη μορφή της, μια βία εσωτερική. Η σύγκρουση εντείνεται και γίνεται όλο και πιο έντονη όσο ο διαχωρισμός γίνεται πιο έντονος. Άρα, όσο πιο πολύ “αποκομμένος” είναι κάποιος από το ΕΓΩ του, τόσο εντονότερα βιώνει την βία μέσα του. Και η εσωτερική βία εκδηλώνεται πάντα με βία εξωτερική, κάποιου είδους, μια χειρονομία, μια λέξη, ένα συναίσθημα. Το τελευταίο είναι και η χειρότερη έκφραση της, όταν το άτομο σχίζεται από ένα ή περισσότερα συναισθήματα που γεννιούνται από την εσωτερική βια του διαχωρισμού, ή αν προτιμάς της απόρριψης του ΕΓΩ.

Και αν αυτός δεν είναι ο δρόμος της απελευθέρωσης του ατόμου από το ΕΓΩ του, τότε ποιος είναι? Δεν υπάρχει απελευθέρωση από το ΕΓΩ και γι΄ αυτό τον λόγο δεν μπορεί να υπάρξει διαδικασία ή χρόνος για να επιτευχθεί αυτή. Όσοι αφιερώνετε την ζωή σας σ’ αυτό είναι επειδή απλά φοβάστε την ύστατη και μόνη αλήθεια. Γιατί ο δρόμος για την “απελευθέρωση” από το ΕΓΩ δεν έρχεται μέσα από τον διαχωρισμό αλλά μέσα από την Ένωση. Από την απόλυτη, πρόσεξε τις λέξεις, ΑΠΟΛΥΤΗ παράδοση σ’ αυτό. Έτσι το ΕΓΩ αυτόματα δεν υπάρχει πλέον και στην θέση του υπάρχει μόνο το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Όταν αγκαλιάσεις ολοκληρωτικά Αυτό που Είσαι και αναγνωρίσεις και αποδεχτείς πλήρως το μεγαλείο της Ύπαρξης Σου, τότε δεν υπάρχει πλέον ΕΓΩ. Τόσο αντιφατικό αλλά τόσο αληθινό. Η απελευθέρωση από το ΕΓΩ επιτυγχάνεται μόνο διαμέσου της απολύτου παραδόσεως σ’ αυτό, δηλαδή βιώνοντας το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Έτσι δεν χρειάζεται χρόνος, δεν χρειάζεται προσπάθεια γιατί το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Η “απελευθέρωση” είναι στιγμιαία, όσο διαρκεί η βιωματική συνειδητοποίηση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Ο πόλεμος ξεκινάει με παράδοση και δεν χύνεται ούτε μια σταγόνα θεϊκής ουσίας.

Και όταν από την κατάσταση διαχωρισμού του ΕΓΩ βρεθείς στην κατάσταση ένωσης του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αλλάζει ο τρόπος που συνδέεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου, με τα αντικείμενα, με την Φύση, με το Σύμπαν ολόκληρο, με τον Θεό. Τότε διαπιστώνεις πως τελικά η Αγάπη είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια, πως η Αγάπη δεν μπορεί να είναι άλλη από την εσωτερική αγάπη για τον Εαυτό, πως η Αγάπη για όλα τα πλάσματα του Θεού, όποια θέση και αν έχουν στην ζωή σου, θρησκευτική, οικογενειακή, ερωτική ή φιλική, δεν είναι παρά η Αγάπη για το κομμάτι εκείνο το δικό σου που βλέπεις μέσα σ’ αυτά.

Και τότε, μόνο τότε μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος από τον μεγαλύτερο δεσμώτη σου, από τον ίδιο σου τον εαυτό, από αυτό που θα ονόμαζες ΕΓΩ.

Μπορεί κάποιους να τους τρομάξει αυτή η προσέγγιση, όμως το ΕΓΩ παραμένει αντικείμενο διαχωρισμού μόνο όσο η κατανόηση του παραμένει ελλιπής. Σαν να βλέπεις δηλαδή μόνο το τέλος μιας ταινίας και να προσπαθείς να σκιαγραφήσεις τους χαρακτήρες. Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο στον δρόμο για το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αλλά είναι μια καθαρά βιωματική εμπειρία. Αν κάποιος σας πει πως να περάσετε από το ΕΓΩ στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αυτή είναι μια δυσλειτουργική μέθοδος. Η αλλαγή αντίληψης είναι μια εσωτερική λειτουργία που επιτυγχάνεται στην καρδιά και με το φύσημα της Θείας ‘Εμπνευσης. Η μεγαλύτερη παγίδα λοιπόν είναι οι κάθε είδους “γκουρού” ή “άγιοι” που δομούν ολόκληρες επιμορφωτικές σχολές και εγκλωβίζουν τους “μαθητές” τους στον δρόμο του διαχωρισμού, στον δρόμο του διχασμού, στον δρόμο της σκληρής εσωτερικής βίας, γιατί ό,τι και να κάνεις, το ΕΓΩ είσαι ΕΣΥ και έτσι δεν μπορείς ούτε καν να το έχεις μέσα σου γιατί απλά ΕΙΣΑΙ. Αυτός ο δρόμος της βίας τον μόνο που ωφελεί είναι τον “πνευματικό” εκείνο άνθρωπο που δυναμώνει είτε ενεργειακά είτε υλικά μαζεύοντας τα συντρίμμια των μαθητών του. Δεν υπάρχει διδασκαλία άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Δεν υπάρχει γνώση άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Γι’ αυτό και η Ανατολή προόδευσε τόσο πολύ στο πέρασμα των αιώνων. Γιατί γεννημένοι στην υλική στέρηση, γεννημένοι με την πεποίθηση του Κάρμα και των μετενσαρκώσεων έχουν την ευκαιρία να βιώσουν ευκολότερα την κατάσταση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, σε αντίθεση με την Δύση, που από τα πρώτα χρόνια κι όλας της ζωής του το παιδί βιώνει τον διαχωρισμό.

Ο Δάσκαλος, ο πραγματικός Δάσκαλος, δεν δείχνει τον δρόμο γιατί το μόνο που θα σου δείξει είναι τον δρόμο ΤΟΥ, ο πραγματικός Δάσκαλος, ΕΙΝΑΙ ο δρόμος και σου δείχνει τον τρόπο να γίνεις και εσύ ο δικός σου.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

Γδυθείτε

27/11/2013

Σας έφτιαξα γυμνούς. Γυμνούς στο σώμα, γυμνούς και στην ψυχή. Όχι φτωχούς, μην παρεξηγείς, όχι άδειους, απλά γυμνούς, Καθαρούς. Έτοιμους για να δεχτείτε την αλήθεια σας, έτοιμους για να γράψετε την ιστορία σας, έτοιμους για να δημιουργήσετε το βίωμα σας, την πραγματικότητα της ψυχής σας, εδώ.

Αλλά βιαστήκατε να ντυθείτε. Βιαστήκατε να ρίξετε πάνω σας ρούχα που σας κρύβουν από τον Ήλιο, σας κρύβουν από το Φως. Βιαστήκατε να καλύψετε την αγνότητα και την καθαρότητα της Μιας Ιδέας με τα πέπλα της ντροπής, της ενοχής, του φόβου, με μια λέξη, με το πέπλο της Κρίσης. Και έτσι πάψατε να δημιουργείτε. Δεν πάψατε όμως στιγμή να είστε καθαροί στα μάτια μου, δεν πάψατε όμως στιγμή να είστε οι φορείς της Αλήθειας Μου.

Ντύνεστε” από πολύ μικροί. Από βρέφη αρχίζουν να σας φοράνε, στην κυριολεξία να σας κουκουλώνουν, με πολύ βαριά ρούχα. Αυτά τα “ρούχα” είναι φυσικά οι πεποιθήσεις σας. Είναι τα βαρίδια που δεν σας αφήνουν να πετάξετε γιατί ψυχές είστε και οι ψυχές πετάνε, ξέρετε. Αλλά έτσι, σέρνεστε κυριολεκτικά αντί να πετάτε, κουβαλώντας πίσω σας τις βαριές εκείνες πεποιθήσεις που σας κρατάνε όμως μακρυά Μου, που σας κρατάνε μακρυά επό Εσάς. Θα το κατανοήσετε αυτό το τελευταίο μια ημέρα.

Είναι όμως τόσο εύκολο να τ’ αλλάξετε όλο αυτό, όσο το να γυρίσετε έναν διακόπτη. Το μπέρδεμα είναι να μπορέσετε να δείτε τον διακόπτη. Μόλις τον δείτε, απλά γυρίστε τον και χαρίστε έτσι στην ψυχή σας το βίωμα που επιθυμεί, την ένωση με την Αρχική Πηγή Δημιουργίας, την ένωση μαζί Μου, την επίγνωση δηλαδή της φύσης Σας.

Και τότε αλλάζει το σκηνικό με μιας. Τότε πέφτει η αυλαία σ’ ένα θέατρο περιορισμένης λογικής και ξεκινάει η ζωή σε μια παράσταση φαντασίας χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς. Ζήστε με την φαντασία σας και δημιουργήστε τους κόσμους που είστε πλασμένοι για να ζείτε. Αφήστε με να σας αγγίζω και να βιώνω μαζί σας την χαρά αυτής της δημιουργίας. Είμαι πάντα εδώ, μέσα σας, πάντα σας στηρίζω σε κάθε σας βήμα, σε κάθε σας επιλογή.

Απλά γυρίστε τον διακόπτη και αρχίστε να επιλέγετε, εκείνα που εσείς επιθυμείτε, εκείνα που εσείς διαλέγετε και όχι εκείνα που οι άλλοι έχουν διαλέξει για εσάς. Αυτός είναι ο δρόμος σας για την θέωση, αυτός είναι ο δρόμος για να βιώσει την ελευθερία η ψυχή.

Αφήστε πίσω τις βαριές πεποιθήσεις, ξεφύγετε από τα εμφυτεμένα πρότυπα, να το πω αλλιώς, γδυθείτε. Τολμήστε να γδυθείτε, όπως ακριβώς σας έφτιαξά εγώ, όχι από πηλό αλλά από Αγάπη, από το δικό Μου κομμάτι, από την δική Μου ποιότητα. Τολμήστε να ζήσετε γυμνοί, έτσι ώστε η λάμψη και η καθαρότητα σας να μην κρύβεται από βαριά υφάσματα.

Αρχίστε να πετάτε πάνω στο μαγικό χαλί της Αγάπης Μου, αρχίστε να ζήτε ολοένα και πιο κοντά στην δική Μου συνειδητότητα, αρχίστε να ταυτίζεστε με την δική Σας αλήθεια, με Εμένα. Κατεβάστε με στη Γη χαρίζοντας Μου την εμπειρία του να ζει κανείς μέσα από την καθαρότητα της ελεύθερης επιλογής. Αναζητείστε και γνωρίστε με όπως σας γνωρίζω κι Εγώ, σαν ένα κομμάτι Μου, ένα μέρος Μου, το πιο αγαπημένο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Ζητήστε! – Ξεχάστε!

08/10/2013

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Αυτό δεν είναι παρατήρηση, είναι παρότρυνση! Ναι! Να κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να σας κάνουμε τα χατήρια, ενοίοτε δε και τα καπρίτσια! Ζητήστε! Ζητήστε! Ζητήστε! Λάβετε! Λάβετε! Λάβετε! Αλλά πως θα Λάβετε αν δεν Ζητήσετε πρώτα?

Ζητήστε μας, ζητήστε στο Σύμπαν να φέρει ό,τι χρειάζεστε! Γιατί ζητάτε μόνο πόνο, λύπη, αγωνία, φόβο? Βιώνετε την Αγάπη και μετά τον φόβο ότι θα την χάσετε. Βιώνετε την Αφθονία και μετά τον φόβο ότι θα την στερηθείτε. Βιώνετε την Ευτυχία και μετά ο νους σας πηγαίνει πάλι στις στιγμές δυστυχίας και τι καλά που είστε τώρα… Μα καλά, αυτό είναι βίτσιο! Ένα βίτσιο που πηγάζει από την μικρή αντίληψη που έχετε για το Είναι Σας.

Οι αποθήκες μας (εννούμε ΜΑΣ, οι δικές ΜΑΣ αποθήκες, δικές Σας και δικές Μας) είναι γεμάτες με συναισθήματα χαράς, ευτυχίας, ελπίδας! Και οι αποθήκες μας δεν αδειάζουν ποτέ γι’ αυτό μην φοβάστε ότι θα τελειώσουν, φοβηθείτε μονάχα ότι θα ζείτε για πάντα μέσα σ’ αυτό που θα ζητήσετε, τη μία ζωή μετά την άλλη!

Ζητήστε – Πιστέψτε και μετά Ξεχάστε! Είναι τυχαίο που βάζουμε κεφαλαίο Ξ? Μετά, απλά, Ξεχάστε. Είναι πιο σημαντικό και από το να ζητήσετε. Γιατί έτσι απελευθερώνετε την δύναμη του Δημιουργού μέσα σας, έτσι μας λύνετε τα χέρια για ν’ ανοίξουμε αυτές τις ανεξάντλητες αποθήκες Ευτυχίας.

Ζητήστε μας, Ζητήστε μας, Ζητήστε μας! Κάντε σαν κακομαθημένα παιδιά! Τι αυτοπεριορισμοί είναι αυτοί που θέτετε? Γιατί αρκείστε στα λίγα? Δεν αναφερόμαστε στα χρήματα, αλλά στα συναισθήματα! Γιατί αρκείστε να ζείτε σαν συναισθηματικοί επαίτες όταν μπορείτε να ζείτε σαν συναισθηματικοί βασιλειάδες? Μα ποιός σας δίδαξε την ταπεινοφροσύνη τόσο παρερμηνευμένα?

Ήρθατε εδώ με την Δύναμη του Δημιουργού, είσαστε εδώ με την διάθεση αλλά και την δυνατότητα να Δημιουργήσετε αλλά φτιάχνετε ένα κάστρο στην άμμο κοντά στο κύμα αντί να φτιάξετε ένα παλάτι στον βράχο κοντά στον Ήλιο!

Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε τις πεποιθήσεις σας! Ξεχάστε πως είστε άνθρωποι! Ξεχάστε τα όρια! Δεν υπάρχουν όρια! Μας ζητάτε τα θαύματα και όλον αυτό τον καιρό σας λέμε πως τα θαύματα τα κάνετε εσείς και τότε ακόμα δεν μας πιστεύετε! Ξεχάστε εμάς, δεν υπάρχουμε, όχι δεν υπάρχουμε έξω από Εσάς. Ζούμε μέσα σας, μέσα στην ψυχή Σας, μέσα στην ικανότητα Σας να Δημιουργείτε, μέσα στην ικανότητα σας να εκφράζετε, ζούμε μέσα στον Θεό Μας. Είμαστε Ένα, μήπως δεν το’ χετε ακούσει ξανά και ξανά? Μήπως σας πέφτει βαρύ να το χωνέψετε τελικά? Γιατί? Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί φοβάστε ν’ αναλάβετε τις συνέπειες των επιλογών σας? Όχι, αυτό είναι το βολικό. Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί δεν γνωρίζετε πως μπορείτε να επιλέξετε ακριβώς το τι θα Δημιουργήσετε, γιατί αν το γνωρίζατε αυτό απλά δεν θα υπήρχε ο Φόβος, ο Φόβος της Ευθύνης, ο Φόβος της Κριτικής, ο Φόβος της Απώλειας, ο πλανήτης σας δεν θα τα γνώριζε αυτά. Φανταστείτε τον πλανήτη σας χωρίς αυτά, για μια στιγμή.

Αλλά σας κόψανε τα φτερά όταν κατεβήκατε. Σας μάθανε πως οι άνθρωποι δεν περπατάνε στο νερό, πως οι άνθρωποι δεν γιατρεύονται χωρίς φάρμακα, σας μάθανε ακόμη πως οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και το πιστέψατε! Ακόμη και όταν υπήρξαν – και υπάρχουν – άνθρωποι που περπατούν στο νερό, άνθρωποι που γιατρεύουν χωρίς φάρμακα, άνθρωποι που νικήσαν τον θάνατο, εσείς απλά τους θεοποιείτε, λέτε, “Άγιος είναι”, προσεύχεστε σ’ αυτούς, αλλά το μόνο που θέλουν να κάνουν – γιατί όταν φτάσεις σ’ αυτόν τον βαθμό επίγνωσης έτσι είναι – το μόνο που θέλουν να κάνουν, το μόνο που έχουν να σας πουν είναι: “Αφού το έκανα εγώ, μπορείς να το κάνεις κι εσύ”! Αλλά μετά φτιάξατε το περίφημο “η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα” και έτσι συνεχίσατε να βολεύεστε μέσα στην προσπάθεια σας. Άλλοι να προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι να την καλυτερεύσουν. Η ψυχή σας είναι ήδη τέλεια μέσα στο μεγαλείο σας, αλλά για να δείτε την λάμψη της πρέπει να βγάλετε τα γυαλιά Ηλίου πρώτα… Χωρίς τεχνικές, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τελετουργικά, απλά σηκώστε το χέρι σας και βγάλτε το πέπλο που σας κρύβει το μεγαλείο σας. Έτσι απλά, με μια απόφαση, σε μια στιγμή. Οι φωτισμένοι ήρθαν, όχι για να σας σώσουν, αλλά για να σας δείξουν τις δυνατότητες που τα Πνεύματα σε Σάρκα έχουν. Ίσως κατα μια έννοια να ήρθαν για να σας σώσουν, από τους εαυτούς σας και τις παραδόσεις σας…

Διευρύνετε την στιγμή και μέσα σ’ αυτήν θα ζείτε αιώνια, θα υπάρχετε για πάντα, ο χρόνος θα κυλάει αλλά για εσάς θα είναι μονάχα μια στιγμή. Ορίστε, να μια πληροφορία. Και τι θα κάνετε μ’ αυτήν? Τίποτα! Γιατί η πεποίθηση του χρόνου που κυλά γραμμικά είναι καταγεγραμμένη από τις αισθήσεις και το νου σας μέσα στα κύτταρα σας. Τα κύτταρα σας γίνονται έτσι η κατάρα σας αλλά είναι και η λύτρωση σας. Αρκεί να τα κοιτάξετε στα μάτια, αρκεί να τ’ αντιμετωπίσετε σαν κακομαθημένα παιδιά και να ζητήσετε να σας δοθούν. Τα κύτταρα σας, το DNA σας, σας συνδέει με την θεϊκή σας Ποιότητα. Αυτό δεν πρόκειται να το δείτε με μικροσκόπια. Αυτό μόνο με μεγασκόπια θα μπορούσατε να το δείτε! Τόσο γιγαντιαίο είναι! Το DNA σας σας ενώνει μεταξύ σας και εσείς ούτε που το έχετε αντιληφθεί, το DNA σας σας ενώνει με τον Θεό, το DNA σας διευρύνεται και απλώνεται και σας συνδέει με οτιδήποτε υπήρξε ποτέ και οτιδήποτε θα υπάρξει ποτέ. Και το ποτέ ακόμη είναι λάθος λέξη, στο Άχρονο θα ήταν ίσως πιο πετυχημένη επιλογή.

Ανοίξτε μόνοι σας τις αποθήκες, εμείς δεν υπάρχουμε παρά για να υπακούμε, να εκτελούμε τις επιθυμίες σας. Αλλά είστε πολύ συνετοί! Πολύ συνετά παιδιά και πολύ ολιγαρκή! Δώστε μια ευκαιρία στην Απληστία να λάμψει, χωρίς να σας τρομάζει ή να σας φοβίζει, γιατί τότε η συνειδητοποίηση της αφθονίας δεν θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπληστοι. Η Απληστία υπάρχει μόνο εφ’ όσον απουσιάζει η Αφθονία! Η μή συνειδητοποίηση της όμως, θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπιστοι! Άπιστοι όχι σε κάποιον Θεό αλλά Άπιστοι στον Θεό μέσα σας. Και αυτή είναι η χειρότερη μορφή Απιστίας, η χειρότερη μορφή προδοσίας που θα βιώσετε ποτέ. Αυτό θα το καταλάβετε, αυτό το καταλαβαίνετε κάθε φορά που περνάτε από την άλλη πλευρά. Αλλά τότε στερήστε του φυσικού σας σώματος, τότε η ύλη δεν έχει αξία, τότε τα συναισθήματα δεν έχουν ποικιλία.

Γι΄ αυτό ζητάτε να ξανάρθετε, για μια ακόμη ευκαιρία και μην ακούτε εκείνους που λένε για μαθήματα, μην ακούτε όσους μιλούν για Κάρμα, είστε ένα, είμαστε όλοι Ένα, ενωμένοι, από εκεί έρχονται οι αναμνήσεις, από εκεί έρχονται όλες οι ευχάριστες αναμνήσεις, όλα τα υπέροχα που κουβαλάτε από εκεί προέρχονται, από την σύνδεση μας και από την σύνδεση σας. Βρίσκεστε σ’ ένα Παιχνίδι Δημιουργίας, ή ακόμη σωστότερα, Είστε ένα Παιχνίδι Δημιουργίας.

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά, αυτό είναι παραίνεση! Γιατί με το μέτρο και με την ταπεινότητα δεν οδηγείστε στην ιδανική εκείνη κατάσταση Ευτυχίας που ζητήσατε. Γιατί απλά το παίρνετε πολύ στα σοβαρά!

Ξεχάστε, Ξέχαστε ποιοί είστε και θυμηθήτε ποιοί Είσαστε. Και αγκαλιάστε αυτή την αίσθηση γιατί αυτή η αίσθηση σας ταιριάζει και αυτή η αίσθηση σας απογειώνει!

Επιτέλους, Δημιουργήστε! Δημιουργήστε μεγάλα πράγματα, σπουδαία, πατήστε πάνω στον θάνατο, όχι από ματαιοδοξία ή από φόβο, αλλά από χαρά, από λαχτάρα να βιώσετε την κατάσταση του Δημιουργού για λίγο παραπάνω. Ακόμα και αθάνατοι, αυτό θα είναι μόνο λίγο παραπάνω! Δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από Μια Συνειδητότητα που Δημιουργεί.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Συναισθήματα και διαχείριση του Θυμού

19/10/2013

(γράμμα σε ένα παιδί)

Χριστινάκι μου,

Όταν γεννήθηκες στις 3 Οκτωβρίου πριν λίγο καιρό, βρισκόμουν στον διάδρομο με τον πατέρα σου και μιλάγαμε. Ένα από τα εκείνα που του είπα, ήταν ότι δίνω διορία έναν χρόνο για ν’ αλλάξω κάποια πράγματα. Περάσανε, πόσα;, έντεκα περίπου χρόνια και ακόμη δεν τα έχω αλλάξει. Τουλάχιστον όμως δεν ξέχασα εκείνη την κουβέντα, για να θυμάμαι πόσο μακρυά έχω ξεφύγει από τον στόχο μου. Τα γενέθλια σου μου το θυμίζουν αυτό, όχι με πικρία αλλά με ελπίδα ότι δεν είναι αργά να το κάνω τώρα. Τα γενέθλια σου μου θυμίζουν ότι έχω και μια ακόμη ευκαιρία.

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η ζωή είναι μόνο ευκαιρίες. Ευκαιρίες που άλλοτε τις αναγνωρίζουμε και άλλοτε τις παραβλέπουμε. Άλλοτε τις αξιοποιούμε και άλλοτε τις αφήνουμε να μας προσπεράσουν, μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σ’ εμάς ξανά, φορώντας μιαν άλλη μάσκα. Η επιτυχία είναι να μπορείς ν’ αναγνωρίζεις την ευκαιρία κάτω από την μάσκα της αλλά και αν ακόμα αυτό το κάνεις, να μπορέσεις να την αγκαλιάσεις. Χρειάζονται και τα δύο. Δεν είναι απαραίτητο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει, ο καθένας το κάνει όταν μπορεί, όταν είναι έτοιμος να το κάνει, όταν επιτρέψει να του συμβεί.

Θέλω να ξέρεις όμως ότι οι ευκαιρίες είναι παντοτινές και μην ακούς κανέναν που θα σου πει ότι χάνονται. Οι ευκαιρίες δεν χάνονται, απλά αλλάζουν την μάσκα που τις καλύπτει, ίσως γιατί ντρέπονται λίγο, ίσως γιατί είναι λίγο παιχνιδιάρες και θέλουν να είναι πάντα κοντά σου, διακριτικά. Αυτό γλυκό μου Χριστινάκι, σημαίνει πως και ο χρόνος που τις φιλοξενεί δεν χάνεται. Ποτέ δεν είναι αργά… Όταν θα μεγαλώσεις κι άλλο ίσως να μιλήσουμε για τον χρόνο, ίσως να μιλήσουμε για τον τόπο που μένουν οι Ευκαιρίες, δηλαδή μέσα σου.

Όταν κάναμε ποδήλατο στο άλσος Συγγρού, με ρώτησες: “Γιατί είναι τόσο δύσκολο να διώξει κανείς τον Θυμό;” Σου είπα πως ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ και το απόγευμα, αργότερα, σου είπα δυο κουβέντες. Σήμερα, έχοντας δουλέψει μέσα μου αυτή την ερώτηση, θέλω να σου πω δυο ακόμη.

Οι άνθρωποι είμαστε “μηχανές” συναισθημάτων. Αυτό που σου λέω είναι και λίγο ψέμα, θα το καταλάβεις πιο κάτω… Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα. Ποιά είναι όμως Χριστίνα τα συναισθήματα που γεννάει μια τέτοια μηχανή; Είναι η Χαρά, είναι η Ευτυχία, είναι η Ευδαιμονία, είναι η Λαχτάρα, είναι η Ικανοποίηση, είναι και άλλα, είναι η Πληρότητα. Υπάρχουν όμως και άλλα συναισθήματα. Είναι ο Θυμός, είναι η Δυστυχία και η Λύπη, είναι η Αγωνία, είναι η αίσθηση Κενού και Έλλειψης που κάποιες φορές νοιώθουμε, εμείς, οι Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα.

Τώρα θα σου εξηγήσω γιατί σου έγραψα πιο πάνω ότι αυτό είναι ένα μικρό ψεμματάκι. Τώρα που κατάλαβες ότι Εμείς φτιάχνουμε τα συναισθήματα μας, και δεν είμαστε έρμαια αυτών, δηλαδή δεν υπάρχουν χωρίς εμάς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να μας εξουσιάσουν, τώρα μπορώ να στο πω γιατί τώρα θα το καταλάβεις. Στην πραγματικότητα δεν γεννάμε τα συναισθήματα μας, Είμαστε τα συναισθήματα μας. Και σου είπα ότι είναι ψεμματάκι και όχι ψέμα γιατί, ΚΑΙ τα γεννάμε, βαθειά μέσα στην καρδούλα μας, ΚΑΙ είμαστε εκείνα.

Αυτό όμως, Χριστίνα, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι, στο είπα και παραπάνω, τα συναισθήματα μας δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς! Δηλαδή, ποιός είναι ο Κυρίαρχος; Ποιός είναι ο πραγματικά Δυνατός; Ποιός είναι Αυτός που κάνει κουμάντο; Εμείς! Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι ο Δημιουργός των συναισθημάτων του. Είσαι ο Δημιουργός των συναισθημάτων σου. Της Ευτυχίας, της Χαράς, της Αγάπης, του Θυμού, της Λύπης. Είσαι Εσύ Εκείνη που τους δίνει Πνοή, Ζωή, είσαι Εσύ Εκείνη που τα Δημιουργεί. Όπως έλεγες ισορροπόντας στο ποδήλατο της μητέρας σου, είσαι, μ’ αυτή την έννοια, Θεά! Και σαν Θεά, ορίζεις σε τι συναισθήματα θα δώσεις ζωή, διαλέγοντας ποια συναισθήματα θα βγάλεις προς τα έξω μέσα από την καρδούλα σου. Όχι με το μυαλό σου, το Νου, τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα στην καρδούλα, όχι μέσα στο μυαλό.

Επειδή όμως στο σχολείο δεν μας το μαθαίνουν αυτό, συνήθως περνάμε μια ζωή να τα γνωρίσουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας και όχι την καρδούλα μας. Και έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, δεν επιλέγουμε εμείς ποια συναισθήματα θέλουμε να είμαστε, Χαρά ή Λύπη, Αγάπη ή Μίσος, Ευτυχία ή Θυμός, αλλά παραδίδουμε τη δύναμη μας, αρνιόμαστε την ιδιότητα του Δημιουργού, δεν είμαστε πια Θεές, και επιτρέπουμε σ’ εκείνα να μας ελέγχουν και να ορίζουν έτσι τη ζωή μας. Σαν το Λίλο και Στιτς, ένα πείραμα, ένα κατασκεύασμα που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού του.

Η διαφορά με τον Στιτς είναι πως εμείς πάντοτε παραμένουμε οι Δημιουργοί των συναισθημάτων μας, ακόμη και όταν το ξεχνάμε. Αυτό σημαίνει πως το συναίσθημα μας, η κατάσταση δηλαδή εκείνη στην οποία νιώθεις κάτι απ’ ευθείας στην καρδούλα σου, βαθιά μέσα στο στήθος, παραμένει πάντοτε εξαρτημένο από εμάς. Απο την πρόθεση μας, δηλαδή από την επιλογή μας. Αυτό, ευτυχώς, είναι πολύ καλό γιατί δεν χρειάζεται να μπούμε σ’ ένα διαστημόπλοιο και να γυρίσουμε όλο τον Γαλαξία για να τα βρούμε, καταστρέφοντας τα πάντα εν τω μεταξύ!!! Ευτυχώς όχι!!! :-) Θυμίσου: Είσαι Δημιουργός και τα συναισθήματα σου εξαρτώνται εντελώς, μα εντελώς από την πρόθεση σου, από εσένα.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να καταλάβεις πως οτιδήποτε νιώθεις είσαι Εσύ, και Εσύ διατηρείς πάντα τον έλεγχο. Εσύ μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Θέλεις να είσαι η Αγάπη; Θέλεις να είσαι η Ευτυχία; Θέλεις να είσαι ο Θυμός; Θέλεις να είσαι η Λύπη;

Είσαι όλα απο τα παραπάνω. Είναι όλα δικά σου συναισθήματα. Είναι όλα Εσύ. Και όλα κάνουν το μυαλό σου να νοιώθει καλά. Όλα, ακόμη και τα πιο άσχημα. Όμως ποια απο αυτά κάνουν την καρδούλα σου να νοιώθει όμορφα;

Προσπάθησε να διατηρείς την προσοχή σου στο τι νοιώθει η καρδιά σου. Όχι στο πόσο ευχαριστιέται το μυαλό σου, ο Νους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, παραγματικά θύμωσε με όλη σου τη δύναμη. Νοιώσε το θυμό να σε κατακλύζει, νοιώσε το θυμό να σε κυριεύει, αφέσου σ’ αυτόν. Αλλά την ίδια στιγμή που το μυαλό σου ικανοποιείται με το θυμό που επέβαλε στη Θεά του, παρατήρησε πώς νοιώθει η καρδούλα σου. Η καρδούλα μας Χριστίνα έχει πάντα έναν τρόπο να μας μιλάει και να μας λέει την Αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την ακούσουμε.

Πολλές φορές όμως, τις περισσότερες, το μυαλό μας κάνει τόση φασαρία που την καημένη την καρδούλα που ψιθυρίζει δεν μπορούμε να την ακούσουμε. Και αυτή είναι η απάντηση στην ερώτηση σου.

Είμαι στην διάθεση σου για ερωτήσεις και διευκρινήσεις, αν το θελήσεις, και αφού το έχεις διαβάσει με προσοχή, πολλές φορές, αν το θελήσεις. Μάλιστα, η ερώτηση σου ήταν τόσο καλή που έχοντας αλλάξει φυσικά τ’ όνομα σου, θα το δημοσιεύσω ώστε άνθρωποι που είναι μεγάλοι και δεν έχουν προβληματιστεί τόσο μικροί όσο εσύ, να μπορέσουν να καταλάβουν τι μεγαλειώδεις Δημιουργοί είναι, τι υπέροχοι Θεοί και Θεές είναι και έτσι να γίνουν επιτέλους τα συναισθήματα που κάνουν την καρδούλα τους να φτερουγίζει!

Σ’ αγαπώ πολύ,

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Τα συγκοινωνούντα δοχεία του «καλού» και του «κακού»

13/08/2013

(επικοινωνία για μια φίλη αλλά ενδιαφέρουσα γενικά για την άμυνα και την δράση)

Το να αποτραβάει κάποιος την ενέργεια του και μ’ αυτό τον τρόπο ν’ απομονώνεται, να σηκώνει δηλαδή τις άμυνες του και μ’ αυτό τον τρόπο ν΄απομονώνεται είναι κάτι πολύ εύκολο. Είναι κάτι το οποίο γίνεται κάτω από ένα εγωϊκό κομμάτι γιατί έτσι ο μόνος ο οποίος κερδίζει, αν κερδίζει τελικά, είναι ο ίδιος ο εαυτός μη συμβάλλοντας έτσι στο ανώτερο και ευρύτερο καλό. Εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς, οι άμυνες εξυπηρετούν την προστασία αλλά όταν τοποθετείς αυτό το πέπλο μπροστά σου, δεν μπορούν οι άλλοι να σε δουν καθαρά αλλά δεν μπορείς και εσύ να δεις καθαρά.

Υπάρχει ένας άλλος τρόπος άμυνας και αυτός είναι όταν καταλύσεις τις άμυνες σου. Είναι ο δρόμος της παράδοσης, είναι ο δρόμος της μη – βίας, είναι ο δρόμος εκείνος στον οποίο βιώνεις την Ένωση σου, είσαι ανοιχτός και βιώνεις την Ένωση σου με τον κόσμο γύρω σου και μ’ αυτόν τον τρόπο μετουσιώνεις τις ενέργεις εκείνες που δεν είναι αρμονικές σ’ εσένα και όταν η δόνηση σου είναι υψηλή, κατά την φάση αυτή της μετουσίωσης εμπλουτίζεις τον κόσμο γύρω σου με ενέργειες υψηλότερης δόνησης.

Αυτή είναι η αλτρουιστική πλευρά της προστασίας. Αυτό προϋποθέτει πίστη στο εσωτερικό σου Φως, αυτό προϋποθέτει την γνώση ότι η σκιά δεν μπορεί να επισκιάσει το φως αλλά όπως το φως δημιουργεί τις σκιές όταν πέφτει πάνω σε αντικείμενα, στις προσκολλήσεις, έτσι το φως τις εξαφανίζει όταν διαχέεται γύρω απ’ αυτά. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις τον δρόμο που θ΄ακολουθήσεις. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις την μέθοδο που σ’ εξυπηρετεί. Η επιλογή σου είναι σίγουρα η καλύτερη. Ο λόγος που σου το λέμε αυτό είναι για να εξετάσεις μιαν άλλη μέθοδο, την μέθοδο της ένωσης και όχι του διαχωρισμού, την μέθοδο της μετουσίωσης και όχι της περιθεριοποίησης.

Αν πάρεις δυο δεξαμενές και γεμίσεις την μία με “καλό” και την άλλη με “κακό” και τις ενώσεις ώστε να γίνουν δυο συγκοινωνούντα δοχεία, αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το καλό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το κακό. Και αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το κακό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το καλό. Η στάθμη, η στάθμη όμως θα παραμένει πάντα η ίδια γιατί η ενέργεια είναι μια και δεν χάνεται και η ισορροπία είναι απόλυτη και υπήρχε πάντοντε και αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διαταραχθεί από κανέναν άνθρωπο, ακόμα και από κανέναν θεό. Το μόνο που αλλάζει είναι η περιεκτικότητα των δεξαμενών. Στο μόνο το οποίο επεμβαίνεις είναι στην συγκέντρωση…

Εάν λοιπόν σηκώσεις άμυνες, είναι σαν να τοποθετέις μια βάνα στην σωλήνα που ενώνει αυτές τις δύο δεξαμενές. Με αυτό τον τρόπο προφυλάτεις την δεξαμενή του καλού από το να διεισδύσει μέσα της το κακό αλλά ταυτόχρονα αποκλείεις την διείσδυση του καλού μέσα στο κακό. Σκοπός δεν είναι να κρατήσεις την ισορροπία, αυτό δεν πρέπει να σ’ απασχολεί, η ισορροπία κρατιέται, σκοπός σου είναι ν’ αδειάσεις την δεξαμενή του κακού και να την γεμίσεις και αυτή με καλό, να μετουσιώσεις το κακό, το μαύρο σε άσπρο που σου είναι πιο οικείο.

Αυτή είναι και η δράση. Αυτή είναι η πραγματική δράση. Δράση δεν είναι η άμυνα, η άμυνα είναι αποκοπή. Η δράση είναι να χύνεσαι στον πόλεμο χωρίς πανοπλία, με το στήθος σου προταγμένο, γυμνό, ενώ ξέρεις ότι τα βέλη θα εξωστρακίζονται πάνω του και οι λόγχες δεν μπορούν να το τρυπήσουν. Και η παρουσία σου μέσα στην μάχη μ’ αυτή την πεποίθηση, μ’ αυτή την βεβαιότητα, η παρουσία σου μέσα στην μάχη είναι εκείνη που αλλάζει τον τρόπο που η μάχη εξελίσσεται. Τότε είναι που οι εχθροί καταλαβαίνουν ότι τα όπλα τους είναι άχρηστα και τα παραδίδουν.

Η παράδοση λοιπόν στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα, είναι διπλή. Είναι η παράδοση του εχθρού, είναι η παράδοση του (εσωτερικού) τέρατος, η οποία προϋποθέτει όμως την παράδοση του Εαυτού. Την παράδοση του Εαυτού σε μια ουράνια αγκαλιά και σεμια θεϊκή βεβαιότητα εξασφάλισης. Δοκίμασε ν’ αφήσεις τις ενέργειες να σε πλησιάσουν, να σε προσεγγίσουν, και να τις μετασχηματίσεις. Δοκίμασε να εξαφανίσεις τις σκιές σου με το εσωτερικό σου φως. Γνώριζε πως όσο πιο πολύ δυναμώνει το φως αλλά τα εμπόδια δεν βγαίνουν από την μέση, οι προσκολλήσεις, τόσο πιο μεγάλες θα είναι και οι σκιές. Το εσωτερικό μας φως το δυναμώνουμε έχοντας ξεφορτωθεί πρώτα τις προσκολλήσεις εκείνες που θα δημιουργήσουν τις σκιές. Όταν το πεδίο είναι ελεύθερο, τότε σκιές δεν υπάρχουν.

Και όταν οι προσκολλήσεις άλλων δημιουργούνε σκιές, από το εσωτερικό φως των άλλων, γιατί όλοι έχουνε φως, άλλοι λυχνάρι και άλλοι προβολέα, οι σκιές που πέφτουν απλά εξαφανίζονται πάνω σου, απλά εξαφανίζονται μέσα σου γιατί στον Ήλιο δεν υπάρχει σκιά όπου και αν σταθείς. Το παιχνίδι του φόβου, το παιχνίδι της διπολικότητας είναι πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι και όπως όλα τα παιχνίδια μπορείς να το παίξεις ή μπορείς να σταματήσεις να το παίζεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάς στην καρδιά σου και ν’ ακούς την καρδιά σου και ν΄ακολουθείς την καρδιά σου γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την Ελευθερία.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Θεραπεία είναι Σύμπτωμα

21/08/2013

(επικοινωνία για μια φίλη αλλά όχι μόνο)

Τα δάκρυα δεν είναι πάντοτε δάκρυα λύπης, όταν είναι δάκρυα ευτυχίας, μιας ευτυχίας που κάνει το κορμί σου ν’ ανατριχιάζει, τότε είναι δάκρυα που κλαίνε απ’ την καρδιά σου και όχι απ’ τα μάτια σου. Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις να δεις να κυλάει ένα δάκρυ στα μάτια σου? Είναι γιατί την καρδιά σου, παρ’ όλο που δουλεύεις μ΄ αυτήν, την κρατάς προστατευμένη και ενώ απλώνεις τα χέρια σου στον Ουρανό και η σύνδεση μαζί Του είναι απόλυτη, έχεις παραμελήσει να φέρνεις τα χέρια σου στην Καρδιά, την Συνειδητότητα σου στην Καρδιά και να συνδέεσαι από εκεί.

Ζητάς από την ενέργεια του Ρεϊκι και εκείνη σου δίνεται αλλά δεν μπορεί να δοθεί αν δε σε διαπεράσει και έτσι ν’ αποκτήσει και το δικό σου στίγμα, την δική σου απόχρωση, αυτή που κάθε στιγμή τόσο χρειάζεται εκείνος που στην ζητάει. Νομίζεις ότι η ενέργεια έρχεται και αυτούσια περνάει στον θεραπευόμενο αλλά δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό. Η Ενέργεια, σε αφθονία, έρχεται και περνάει στον θεραπευόμενο χωρίς να λείψει από την δική σου. Αλλά μπλέκεται με την δική σου και το αποτέλεσμα δεν είναι να αναζωογονεί μόνο εσένα αλλά και να φέρει πλέον και την δική σου ποιότητα.

 Γι΄αυτό και η χρήση της ενέργειας από ανθρώπους με μη αγνή πρόθεση, επέτρεψε μου να πω με νοθευμένο σκοπό, είναι επιζήμια. Η ίδια η ενέργεια δεν έχει χαρακτήρα. Πες την αμοραλιστική. Γιατί η ίδια η ενέργεια κατεβαίνει σαν ένας χείμαρρος ο οποίος μπορεί να δώσει ζωή σε έναν τόπο ξεραμένο αλλά αν τον περάσεις μέσα από το χωριό και όχι δίπλα του, τότε τ’ αποτελέσματα θα είναι ζημιογόνα. Η ενέργεια είναι νοήμον, η ενέργεια γνωρίζει που θα πρέπει να κατευθυνθεί αλλά η ενέργεια κινείται ανάμεσα στις όχθες που χαράζει ο θεραπευτής, ή αν θέλεις το γενικεύσουμε, εκείνος που την καλεί.

Συνειδητά εστίαζε και δίνε βαρύτητα στο κέντρο της καρδιάς σου, από κει όταν περνάει, δημιουργεί μια δίνη που την ανακατεύει και απο εκεί όταν φεύγει έχει πάρει ένα κομμάτι από σένα, ένα κομμάτι που δεν θα σου λείψει γιατί είσαι απεριόριστη, η ενέργεια σου είναι απεριόριστη εφ’ όσον επιτρέπεις να είσαι σε σύνδεση με την υπέρτατη πηγή, με την αρχική Πηγή που την γεννάει. Εφ’ όσον είσαι σε σύνδεση και το έχουμε πει πολλές φορές, πάρα πολλές, δεν είσαι ένα ξεχωριστό ον, δεν είσαι καν μέρος του Θείου, είσαι το Θείο και το Θείο είναι ανυπέρβλητο και ανεξάντλητο γιατί Είναι ό,τι Είναι.

Μην αρνείσαι λοιπόν την δική σου εμπλοκή γιατί έτσι κρατάς την δική σου πινελιά που τόσο είναι απαραίτητη, έξω από τον πίνακα. Μόνοι μας δεν ζωγραφίζουμε. Δεν έχουμε τα χρώματα, δεν έχουμε καν τα πινέλα. Δεν έχουμε τα χέρια και δεν έχουμε την πρόθεση, όχι από αδιαφορία αλλά από αγάπη, αγάπη για την επιλογή σας, αμέριστη αγάπη για την ύπαρξη σας. Γι΄ αυτό άλλωστε και δεν είναι όλοι οι θεραπευτές το ίδιο αποτελεσματικοί. Άλλοι, λέτε, έχουν το χάρισμα, όμως η διαφορά είναι ότι όλοι έχουν το χάρισμα, κάποιοι όμως αφήνονται να μπερδευτούν με την ροή περισσότερο από άλλους. 

Μην σε φοβίζει το μπέρδεμα. Όταν η ροή ξεκινάει, όταν η ενέργεια αρχίζει να ρέει είναι ένας χείμαρρος ορμητικός. Έχεις δοκιμάσει να κολυμπήσεις ποτέ ανάποδα σε ποτάμι? Τίποτα δεν μπορεί ν’ αντέξει στην ορμή του, (εκτός από τις πέστροφες!) γιατί απλά το ρεύμα είναι πολύ δυνατό. Αν έχεις χαράξει λοιπόν καλά τις όχθες σου, η ενέργεια θα κινηθεί εκεί, και μόνο εκεί, προς μια φορά μόνο.

Σας αρέσει να φαντάζεστε την ενέργεια γαλήνια, στατική, σαν ένα πεδίο, αλλά η ενέργεια έχει τόση ορμή, τόση δύναμη, που αν βλέπατε πως κινείται στην διάρκεια μιας θεραπείας θα μένατε άναυδοι… Για να ανακατέψεις την σούπα, δεν παίρνεις ένα κουταλάκι του γλυκού, αυτό δεν έχει την δύναμη ν’ ανακινήσει το ζουμί στην κατσαρόλα. Παίρνεις ένα κουτάλι μεγάλο … Έτσι πρέπει να λειτουργείτε, με τα μεγάλα, με τα δυνατά, με τ’ απεριόριστα. Γιατί χωράει μέσα σε μια χούφτα μόνο το άπειρο όταν η θέληση το ορίσει, το προστάξει.

Ναι, ο Θεός μπορεί να φτιάξει μια πέτρα που δεν μπορεί να σηκώσει. Αλλά την άλλη στιγμή μπορεί να την σηκώσει αν αλλάξει γνώμη. Οι δυο αυτές καταστάσεις ενυπάρχουν γιατί ο θεός είναι παιχνίδι. Ο θεός είναι ένα παιδί και αγαπάει όπως ένα παιδί που δεν θέλει να κάνει άλλο από το να παίζει, ν’ ανακαλύπτει, να εξερευνά. Ο Θεός είναι ένα παιδί αλλά εσείς βλέπετε έναν παππού, ήρεμο, γαλήνιο, σοφό, γιατί με αυτά τα συναισθήματα σας γεμίζει και έτσι, με αυτά τα συναισθήματα τον φαντάζεστε! Όμως είναι ένα παιδί δυναμικό, σκανταλιάρικο, άλλωστε, μόνο με την φαντασία ενός παιδιού κάποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι τόσο ενδιαφέρον, δεν νομίζεις? Και το παιδί αυτό έχει ανάγκη να εκφραστεί, να φωνάξει, να παίξει και πάνω απ’ όλα να Δημιουργήσει… Και έτσι, γίνεται εσείς, δεν έκανε εσάς, έγινε εσείς για να μπορέσει ν’ απολαύσει το παιχνίδι του. 

Το καλωσόρισμα μιας ψυχής έπρεπε να γιορτάζεται σαν την μεγαλύτερη γιορτή, τα μαιευτήρια δεν θα έπρεπε να είναι κλινικές αλλά τόποι λατρείας. Ίσως κάποτε το καταλάβετε αυτό και ξεκλειδώσετε έτσι μια άλλη δυναμική μέσα σ’ αυτή την ομίχλη που νομίζετε ότι βρίσκεστε. Μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, τα παιχνίδια δεν γερνάνε ποτέ, δεν χαλάνε ποτέ αλλά δεν λείπουν οι συγκρούσεις, παρατήρησε ένα παιδί πως παίζει, με τι δύναμη χτυπάει τα παιχνίδια του μεταξύ τους αλλά στο τέλος, τα αγαπάει όλα, τα χρειάζεται όλα, τα παίρνει όλα μαζί του. 

Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Με αυτό τον τρόπο το εννοούμε. Δεν είστε παιχνίδια αλλά θεοί και δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα απολύτως που να σας σταματάει από το να ζήσετε την απολαυστική εμπειρία του να υπάρχετε, τίποτα πέρα από την πεποίθηση ότι είστε παιχνίδια… 

Είναι πολύ διασκεδαστικό γιατί περίμενες ν’ ακούσεις άλλα, αλλά ακούς αυτά που χρειάζεται. Γιατί την πορεία σου την έχεις χαράξει, πολύ πριν το φανταστείς, και σ’ αυτές τις όχθες μέσα κινείς την ενέργεια. Εντάξει, βούτηξες το ποδαράκι σου, έλεγξες το νερό, δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα να βουτήξεις επιτέλους? Άντε, εμπρός, ζήσε την στιγμή εκείνη που το σώμα σου είναι στον αέρα και ξέρεις πως τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός. Για την στιγμή εκείνη, που ο άνθρωπος θα πάρει την απόφαση, μόνο για εκείνη τη στιγμή, αξίζουν όλα τα χρόνια πολλών ζωών στην Γη. 

Μόνο για μια στιγμή.

Η θεραπεία δεν είναι αποτέλεσμα. Η θεραπεία είναι σύμπτωμα! Είναι μια απροσδόκητη, μια αναπάντεχη ανακάλυψη που κάνατε όταν προσπαθήσατε ν’ αρνηθείτε την ποιότητα της Ύπαρξης σας. Η θεραπεία δεν είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι αλλού, πολύ πολύ ψηλότερα, πολύ πολύ μακρύτερα, τόσο όσο χρειάζεται για να βουτήξει ένας άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και εκεί μέσα ν’ αγγίξει τον Θεό. Ως τότε θα υπάρχουν αυτοί που αρρωσταίνουν και εκείνοι που θεραπεύουν. 

Δεν πρέπει οι άνθρωποι να μάθουν να θεραπεύουν. Πρέπει να μάθουν να μην αρρωσταίνουν. Πρέπει να μάθουν ποιοι είναι, από ποια ουσία έχουν δημιουργηθεί, μια ουσία – Πνοή Θεού – πέρα από την ύλη. Πρέπει οι άνθρωποι να μάθουν επιτέλους ότι δεν είναι παιχνίδια σε μια αρένα διασκέδασης αλλά ότι αυτοί Είναι Εκείνος που κινεί τα νήματα, που κάνει τις φαντασμαγορικές συγκρούσεις, εκείνος που στο τέλος σώζει την πριγκίπισσα…

Ως τότε και μέχρι να το καταλάβουν, χρησιμοποίησε την θεραπεία γιατί εκτός από σύμπτωμα, είναι και εργαλείο αφύπνισης. Όταν φέρνεις το παιχνίδι αντιμέτωπο με την θεϊκότητα Του, που δεν μπορεί να το αμφισβητίσει με την λογική, τότε είναι σαν να ανακατεύεις την Σούπα με μεγάλο κουτάλι, αποτελεσματικό.

Αλλά μην κολλάμε στην θεραπεία. Τόσοι θεραπευτές υπάρχουν αλλά και άλλοι τόσοι να υπήρχαν και πάλι δεν θα ήταν αρκετοί. Ποτέ δεν θα είναι αρκετοί όσο οι άνθρωποι αναζητούν την θεραπεία γιατί όσο αναζητούν την θεραπεία θα δημιουργούν άλλοι τόσοι την αρρώστια. Η αφύπνιση θα πρέπει να γίνει καθολικά αλλά πάνω απ’ όλα θα πρέπει να γίνει εσωτερικά. Απέδειξε με την ζωή σου την θεϊκότητα της φύσης του ανθρώπου, όλοι όσοι το διαβάζετε αυτό πρέπει να το κάνετε αυτό. Μην περιμένετε τον θεό να έρθει να σας φωτίσει γιατί ο Θεός είναι ήδη μέσα σας, είναι ήδη εσείς! Χρησιμοποιήστε την θεραπεία όχι για να θεραπεύσετε αλλά για να πείσετε. Να δείξετε ότι ο δρόμος είναι εκεί και περιμένει να τον περπατήσετε. Ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, πίσω στην αρχική κατάσταση του Είναι που είναι η Θέωση. Και δεν είναι μονοπάτι, είναι ολόκληρος αυτοκινητόδρομος (χωρίς την φασαρία!)

Απαντήθηκε τώρα το ερώτημα σου? Αποσαφηνίστηκε ο στόχος? Κατάλαβες τώρα γιατί είπαμε παγοθραυστικό? Γιατί το να ταξιδεύεις στον πάγο είναι δύσκολη υπόθεση. Είναι τρελοί όσοι ταξιδεύουν στον πάγο! Αλλά, μήπως όποιον λέει κάτι έξω από τα συνηθισμένα, όποιον τολμάει να σκεφτεί έξω από τους αυστηρούς κανόνες και περιορισμούς της διδαχής, τρελό δεν τον λέτε?

Ακολούθα το Φως και βάλε τις πληροφορίες αυτές μέσα στην καρδιά σου. Άστες να δουλέψουν εκεί μέσα, άστες να ωριμάσουν. Το ξέρεις καλά πως είμαι εδώ για να σε φροντίζω. Όπως κάνω με όλες τις προβολές μου, όπως ένας άνθρωπος αγαπάει όλα του τα μέρη. Τον κάθε ένα με τόσο ξεχωριστό τρόπο και με τόσο μεγάλη αγάπη. Άσε τις πληροφορίες να δουλέψουν και όταν κάνεις το πρώτο βήμα θα είμαι εκεί για να κάνεις το δεύτερο. Ξεκίνα αυτό το σχολείο εξέλιξης της προσωπικότητας που έχουν τόσο ανάγκη τα παιχνίδια για να γνωρίσουν πως δεν είναι απλά αυτοκινητάκια σε μια πίστα παιχνιδιού…

Και χρησιμοποίησε όλα τα χαρίσματα σου γι΄αυτό. Χαρίσματα που δεν σου δόθηκαν αλλά τ’ ανέπτυξες γιατί τίποτα δεν δίνεται, τίποτα δεν χαρίζεται, δεν μπορεί να γίνει αυτό μια και όλα υπάρχουν ήδη μέσα στην καρδιά σας, το τελευταίο μέρος που σκέφτεστε να κοιτάξετε.

 

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)