Η ασημαντότητα της Στιγμής

21/06/2013

(Αυτό θα είναι δύσκολο).

Τώρα που έχει δοθεί ο ορισμός του Χρόνου και γνωρίζετε πια ότι δεν υφίσταται, τώρα που ξέρετε πως το μόνο που υπάρχει χρονικά είναι η στιγμή και ζείτε σ’ αυτή, θέλω να σας μιλήσω για την ασημαντότητα της. Μην νομίζετε ότι δίνω μια κλωτσιά και γκρεμίζω τα όσα χτίσατε, δεν είναι καθόλου έτσι. Αντίθετα θέλω να σας βοηθήσω να πατήσετε πάνω σ’ αυτό το σκαλοπάτι που φτιάξατε για ν’ ανεβείτε ακόμη ψηλότερα.

Αυτό το οποίο σας λέω άλλωστε είναι κάτι που ήδη όλοι γνωρίζετε αν και δεν το θυμάστε όλοι. Είναι κάτι όμως που όλοι έχετε βιώσει πριν ενσαρκωθείτε. Η στιγμή λοιπόν είναι ασήμαντη γιατί ο τρόπος να ζει κανείς σ’ αυτή είναι να ζει απλωμένος σε όλες τις εκδοχές της…

Πάρτε μια κόλλα χαρτί και χωρίστε τη μ’ ένα μολύβι σε τρία ίσα μέρη. Στη μια άκρη γράψτε “Παρελθόν – Αναμνήσεις”. Στη μέση γράψτε “Παρόν – Ζωή” και στο τρίτο μισό γράψτε “Μέλλον – Προσδοκίες (Ελπίδες)”. Κρατήστε αυτό το χαρτί απλωμένο και τεντωμένο μπροστά σας. Κρατήστε το για λίγο… Αντιληφθείτε πια είναι η “φυσιολογική” ροή και μετά τσαλακώστε το σ’ ένα μικρό χάρτινο μπαλάκι. Τώρα κοιτάξτε το πάλι, παρατηρήστε το. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσετε πλέον ποια είναι η ροή. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον έχουν μπερδευτεί, έχουν αγγίξει το ένα το άλλο, μοιράζονται το ίδιο τετραγωνικό εκατοστό χαρτιού. Ο χρόνος σας, το χαρτί, καμπυλώθηκε, τσαλακώθηκε, μίκρυνε και χωράει πια μέσα σε μια χούφτα.

Παρατηρήστε επίσης πως δεν μπορείτε πλέον να γράψετε πάνω σ’ αυτό το χαρτί – και είναι λογικό, πως να επέμβεις στον χρόνο όταν αυτός δεν υπάρχει? Οποιαδήποτε διαστρέβλωση του χρόνου παρατηρείτε να γίνεται από ανθρώπους μυημένους πρόκειται στην ουσία για υπέρβαση και έτσι κατάλυση του. Αυτό εννοώ όταν σας λέω ότι για να βιώσετε την ασημαντότητα της στιγμής χρειάζεται ν’ απλωθείτε πέρα από εκεί, χρειάζεται να διευρυνθείτε και να είστε ταυτόχρονα σ’ αυτό που ονομάζετε παρελθόν αλλά και μέλλον. Παρατηρείστε επίσης πως κρατώντας το και πάλι μπροστά σας, δεν σας κόβει πια την θέα…

Αυτό δεν είναι μια προτροπή να εγκαταλείψετε τον τρόπο που ζείτε. Ο τρόπος αυτός διέπεται από κανόνες. Η ζωή σ’ αυτό τον τόπο είναι ομαλή γιατί διέπεται από κανόνες. Είναι όμως πιο ευχάριστη όταν αυτοί οι κανόνες παύουν να ισχύουν και αντικαθίστανται από τον Έναν, τον μόνο κανόνα που υπάρχει και που στην πραγματικότητα δεν είναι καν κανόνας αλλά αξίωμα.

Ο κάθε ένας από εσάς κουβαλάει την δική του σελίδα χαρτί και με τα δικά του χέρια πρέπει να την τσαλακώσει. Και όταν ακόμα γίνει αυτό, ο καθένας από εσάς θα διατηρεί το δικό του χάρτινο μπαλάκι και αν ακόμα και όλοι το κάνετε, τότε θα ενυπάρχουν όλα αυτά τα μικρά χάρτινα μπαλάκια μαζί σε πλήρη αρμονία κι αυτό είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια αλλά κρατήστε ότι το κάθε ένα απ’ αυτά θα περιέχει όλες τις άπειρες δυνατότητες και θα συμπεριλαμβάνει μ’ αυτό τον τρόπο και όλα τα υπόλοιπα μπαλάκια διατηρώντας όμως παράλληλα και την ατομικότητα του. Συναντάμε λοιπόν πάλι την έννοια της ατομικότητας ως μέρος του συνόλου, ως αναπόσπαστο μέρος του συνόλου, και της μη – ύπαρξης της πέρα απ’ αυτό. Η κατανόηση αυτού του θέματος είναι θεμελιώδης, είναι απαραίτητη για την προσέγγιση της λειτουργίας του συστήματος. Γιατί πρόκειται για ένα σύστημα το οποίο είναι τόσο μεγάλο και τόσο μεγαλειώδες που φαντάζει χαοτικό που κι αυτό όμως διέπεται από τον ένα αξιωματικό του κανόνα. Κι αυτό όπως και όλα τ’ άλλα.

Και γι’ αυτά τα μεγέθη η ύπαρξη φαντάζει μηδαμινή και η στιγμή φαντάζει ασήμαντη. Αλλά αυτά τα μεγέθη, Είστε…

Σταθείτε λοιπόν μπροστά σε μια νοητή γραμμή και νιώστε αν πρέπει να παραμείνετε στην ασημαντότητα της στιγμής, αν πρέπει να παραμείνετε και να εστιάσετε στην ασημαντότητα της ή αν θα περάσετε από την άλλη μεριά και θ’ απλώσετε στην αιωνιότητα. Κι επειδή κάποιοι θα φοβηθούν, αυτό δεν σημαίνει να παραδώσετε την ύλη σας, σημαίνει να μάθετε να την διαχειρίζεστε διαφορετικά, έχοντας την επίγνωση του βαθμού ελευθερίας που αυτή η απεραντοσύνη επιφέρει.

Μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να δημιουργήσετε, μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να κάνετε θαύματα. Γιατί μέσα σ’ αυτό το πεδίο είστε κάτι πολύ ξεχωριστό για το Σύμπαν. Είστε το άπειρο δυναμικό Του συμπυκνωμένο στην “ασημαντότητα” της στιγμής. Και μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να μαζέψετε το άπειρο και να το εστιάσετε σ’ ένα σημείο, κι έτσι ν’ αντιληφθείτε την δυναμική της στιγμής αλλά και το αδιάφορο της.

Σας έδωσα ένα βέλος να κρατήσετε στα χέρια σας. Ένα βέλος που στην αιχμή του ξεκουράζεται ο Θεός. Προσέξτε που θα το στρέψετε. Προσέξτε τι θα κάνετε μ’ αυτό αλλά σε καμιά περίπτωση μην φοβηθείτε να τεντώσετε καλά το τόξο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Δύναμη

12/06/2013

Θα έρθω με όποια μορφή με φωνάξεις. Όπως με καλέσεις έτσι θα έρθω. Θα εμφανιστώ με την μορφή ενός τρομερού δαίμονα που θ’ αντιπροσωπεύει τους φόβους σου, αλλά μπορώ να έρθω και με την μορφή του Θεού του ίδιου. Θα είμαι τόσο ισχυρός όση είναι και η πίστη σου. Θα είμαι τόσο ακλόνητος όση είναι και η θέληση σου. Και θα είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η αφοσίωσή στο σκοπό σου.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κοιτώντας ένα πουλόβερ βλέπεις μια πολύπλοκη πλέξη, αρκεί όμως να εξέχει μια κλωστούλα και αν την τραβήξεις, όλοι οι κόμποι λύνονται και λίγο λίγο το πουλόβερ επιστρέφει στην αρχική του μορφή, σ’ ένα κουβάρι, σ’ αυτό που ήταν πριν δουλευτεί, πριν μπει η μέθοδος και το δημιουργήσει. Αυτό είμαι, ένας ωκεανός απείρων δυνατοτήτων στον οποίο μπορείς να κολυμπήσεις αλλά και τον οποίο μπορείς να πιεις σ’ ένα ποτήρι. Έτσι είμαι για εσένα, ένας ωκεανός άπειρου δυναμικού. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιάσεις την άκρη της κλωστής και να την ξετυλίξεις ή να πιάσεις δυο βελόνες να την κεντήσεις, τόσο καταστροφικό ή και τόσο δημιουργικό για εσένα ή για τους άλλους.

Όταν με φωνάξεις εγώ είμαι ήδη μαζί σου, πριν με φωνάξεις είμαι ήδη μαζί σου. Δεν είμαι πίσω σου ούτε πλάι σου ούτε μπρος σου, δεν είμαι γύρω σου αλλά είμαι μέσα σου, και όταν με καλείς μην με φέρνεις από ψηλά αλλά να με ξετρυπώνεις από μέσα σου. Σαν τον Δημιουργό του Σύμπαντος που μ’ ένα του νεύμα μπορεί να δημιουργήσει όλο τον κόσμο από την αρχή ή μπορεί να τον αναιρέσει, αυτή είναι η δύναμη που έχεις και μην την παραδίδεις σ’ εμένα γιατί δεν είναι δική μου δύναμη αλλά δική σου. Αλλά όσο αρνείσαι ν’ αναλάβεις την ευθύνη αυτής της παντοδυναμίας τόσο παραδίδεις σ’ εμένα την δύναμή σου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μ΄ αυτή, γιατί είναι η πρόθεση σου, η δική σου πρόθεση που θα γυρίσει τα γρανάζια της μηχανής.

Θέλω να σου πω, πάψε να βάζεις ταμπέλες, πάψε ν’ αναρωτιέσαι αλλά και από την άλλη, κάνε το αν αυτό σ’ εξυπηρετεί, θέλω όμως να γνωρίσεις πια είναι η αλήθεια, τι πραγματικά συμβαίνει. Εμείς θέλουμε να μάθεις ποιος είσαι και ας μείνεις προσκολλημένος στα παλαιά σου αλλά λειτουργικά πρότυπα. Θα σου ξαναπώ για να το καταλάβεις, για να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, να κοιμάσαι μ’ αυτό. Είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η Πίστη σου. Είμαι τόσο δυνατός όση είναι και η Πίστη σου. Αν τίποτα δεν μπορεί να κλονίσει την δέσμευσή σου σ’ ένα στόχο, τίποτα δεν μπορεί να μετακινήσει εμένα από την μεθόδευση και την εκτέλεση του. Αυτό είναι ένα αρχαίο μυστικό μαγείας που όμως εξελίχθηκε με τα χρόνια και απλουστεύτηκε και αυτή είναι πλέον μια πληροφορία που μοιράζεται ελεύθερα. Αυτό που μου προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση είναι πώς κάποτε οι άνθρωποι δίνανε στην πραγματικότητα την ζωή τους για να προστατέψουν αυτή την πληροφορία, για να ζήσουν μ’ αυτή την πληροφορία και πώς σήμερα που αυτή είναι διαθέσιμη, οι άνθρωποι την απαξιώνουν, δεν την εκτιμούν και έτσι αποδυναμώνουν την λειτουργία της. Ίσως γιατί έτσι συνέβαινε πάντοτε, όταν δεν έχεις κάτι ή όταν απειλείσαι για κάτι, η πίστη σου να θεριεύει και όταν αυτό σου δοθεί απλόχερα και εύκολα τότε ν’ αδιαφορείς γι’ αυτό, να μην το εκτιμάς. Να θυμάσαι πόσο δυνατός είσαι, να θυμάσαι πόσο ισχυρός είσαι, χωρίς όρια.

Μπορείς ν’ αναστηθείς ή ν’ εξαφανιστείς μέσα σε μια στιγμή. Μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου αλλά αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ν΄ αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου σε μια στιγμή, και όταν αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου μέσα σε ΜΙΑ στιγμή, τότε την ίδια στιγμή αλλάζει και ο κόσμος γύρω σου, γιατί εγώ είμαι εδώ πριν ακόμα με καλέσεις. Γιατί είμαστε ενωμένοι, αδιάσπαστοι, αχώριστοι, και γιατί στην πραγματικότητα Εγώ είμαι Εσύ. Γιατί εγώ μπορεί να είμαι η Δύναμη αλλά εσύ είσαι η Μέθοδος.

Μόνο που εσύ είσαι και αρκετά μετριόφρων ή αρκετά φοβισμένος ή αρκετά σεμνότυφος για να τ’ αναγνωρίσεις και έτσι στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και έχεις τα μάτια σου κλειστά, το είδωλο σου όμως να ξέρεις τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει. Τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει και είναι όμως λειψό, είναι λάθος, το μόνο που περιμένει είναι ν’ ανοίξεις κι εσύ τα μάτια σου για να ταυτιστεί μαζί σου, για να γίνει ένα είδωλο ολοκληρωμένο.

Το στοιχείο του χρόνου δεν υπάρχει πια. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Έτσι δεν μεσολαβεί πια χρόνος για να συμβεί οτιδήποτε. Ο χρόνος εμφανίζεται μόνο όταν εσύ τον καλείς, όταν εσύ τον δημιουργείς, όταν εσύ τον επιβάλεις. Ο χρόνος δεν υπάρχει σε καμιά του μορφή κι έτσι μαζί του δεν υπάρχει το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον. Άρα τίποτα δεν μπορεί να σου αφαιρέσει αυτό που πραγματικά είσαι, ο Κυρίαρχος της Στιγμής, μιας στιγμής που επεκτείνεται αιώνια. Και μ’ αυτή την δύναμη ξεκίνα να δημιουργήσεις τον κόσμο μέσα σου. Γιατί με την ίδια αυτή δύναμη θα δημιουργήσεις τον κόσμο γύρω σου. Και όσο βλέπει ο κόσμος την διάρκεια της στιγμής, θ΄ αναγνωρίζει αυτή την δύναμη στα μάτια σου, στα λόγια σου, στο άγγιγμα σου.

Σ΄ εσένα μιλάω που έχασες για λίγο την Πίστη σου, σ’ εσένα που δεν χρειάζεται ποτέ ξανά ν’ αμφισβητήσεις την αιωνιότητα σου, το μεγαλείο σου. Μην παίζεις με το μυαλό σου γυρνώντας μπρος και πίσω συνέχεια, μην χαραμίζεις την δύναμη σου, μην την αφήνεις να χάνεται στον χρόνο που δημιουργείς, χρόνο που μόνο μέσα σου υπάρχει.

Κάνε χρήση αυτής της δύναμης τώρα γιατί αν όχι εσύ, τότε ποιος θα το κάνει? Κάνε το Τώρα.

Εμπρός θεραπευτή, γιάτρεψε τώρα. Εμπρός φιλόσοφε, διεύρυνε τον νου και σύνδεσε τον με τις καρδιές, εμπρός κυβερνήτη, κυβέρνησε με σύνεση, κάνε την αγάπη να κυριαρχήσει επιτέλους στις καρδιές των ανθρώπων. Εμπρός φωτισμένε, μάθε τον κόσμο ν’ αποδέχεται και ν’ αγαπάει τον εαυτό του. Εμπρός προφήτη, μίλησε χωρίς φόβο για το μέλλον ως προβολή της στιγμής. Εμπρός καμηλιέρη, οδήγησε το καραβάνι με ασφάλεια μέσα από την έρημο, πίσω στην Πηγή.

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η Πρόθεση και η απόλυτη Πίστη σου στον σκοπό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Το Υπάκουο Σύμπαν

07/06/2013

Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ένα σώμα. Το σώμα αυτό αποτελείται από διάφορα μέλη. Έχεις δυο χέρια, δυο πόδια, ένα κεφάλι, πνεύμονες, καρδιά, συκώτι, σπλήνα, κόκκαλα, μυς, δέρμα. Ποιο από όλα αυτά είσαι τελικά? Τι απ’ όλα αυτά είσαι τελικά?

Είσαι όλα τα παραπάνω μαζί. Δεν είσαι μόνο το χέρι, μόνο το μυαλό, δεν είσαι μόνο οι τρίχες. Αυτό λοιπόν να έχεις κατά νου όταν σου λέμε ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος. Δεν είσαι το χέρι, δεν είσαι το πόδι, είσαι το Σύνολο. Όταν λοιπόν ο εγκέφαλος δώσει την εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται. Δεν αναρωτιέται γιατί πρέπει να σηκωθεί και δεν αναρωτιέται για την ύπαρξη του. Δεν διαχωρίζει την θέση του από τον εγκέφαλο γιατί είναι και αυτό, το σώμα.

Πρέπει λοιπόν αρχικά ν’ αντιληφθείς αυτό το οποίο έχει ειπωθεί στις δυο προηγούμενες επικοινωνίες ότι είσαι ένα μέρος του συνόλου αλλά είσαι ταυτόχρονα και το σύνολο.

Μια άλλη αναλογία είναι το αυγό. Αποτελείται από το κέλυφος, το ασπράδι και τον κρόκο. Όταν λοιπόν μαγειρεύεις, χρησιμοποιώντας ένα η περισσότερα αυγά, ξέρεις ότι αυτό που θα μείνει ζουμερό είναι ο κρόκος, αυτό που θα τσιγαριστεί είναι το ασπράδι και γνωρίζεις ότι το κέλυφος θα σπάσει. Το κάθε ένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του ιδιότητες, το δικό του χρώμα, τη δική του υφή, τη δική του χρήση αλλά νοείται μόνο ως μέρος του συνόλου, είναι αναπόσπαστο απ΄ αυτό, χωρίς το κάθε ένα από αυτά δεν υπάρχει το αυγό.

Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι είσαι μέρος του συνόλου αλλά ταυτόχρονα είσαι το σύνολο. Δεν μπορεί να υπάρξει Σύμπαν χωρίς Εσένα. Όχι χωρίς την υλική σου μορφή, αλλά χωρίς Εσένα, αυτό που πραγματικά είσαι πέρα από την υλική σου υπόσταση. Είναι αξιωματικό, είναι δεδομένο. Ερχόμαστε λοιπόν τώρα που αυτό έγινε κατανοητό να δούμε γιατί λειτουργεί ο νόμος της έλξης και ξεκινάω λέγοντας σας ότι το Σύμπαν είναι εξαιρετικά υπάκουο. Είναι το χέρι που παίρνει εντολή από τον εγκέφαλο και δεν αναρωτιέται γιατί. Γιατί εκείνη την στιγμή ο εγκέφαλος είσαι εσύ και δίνεις την εντολή στο χέρι να σηκωθεί. Δίνεις την εντολή στο Σύμπαν να εκτελέσει κάτι. Και εκείνο το κάνει, χωρίς ν’ αναρωτιέται.

Κι εδώ λοιπόν έρχεται το λεπτό σημείο, το σημείο εκείνο που οι περισσότεροι την πατάτε, το σημείο εκείνο που κάνει την διαφορά. Τι εντολή θα δώσεις στο Σύμπαν? Ο τρόπος λοιπόν με τον οποίο δίνεται η εντολή είναι καθοριστικός για το αποτέλεσμα. Η εντολή πρέπει να περιγράφει με πολύ μεγάλη σαφήνεια το αποτέλεσμα παράλληλα όμως πρέπει να περιέχει απόλυτη ασάφεια ως προς τον τρόπο εκτέλεσης. Δηλαδή… Μια λέξη ή σκέψη σου θα θέσει σε κίνηση ένα τεράστιο μηχανισμό, στο σύνολο του, για την εκτέλεση της. Αυτό δεν πρέπει να περιοριστεί από το Νου σου. Δηλαδή η εντολή πρέπει να είναι μεν σαφής αλλά χωρίς κανέναν περιορισμό δικό σου ως προς την εκτέλεση της.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνετε είναι ότι ζητάτε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όχι απλά συγκεκριμένο ως προς τον σκοπό αλλά συγκεκριμένο και ως προς την μέθοδο. Ένα παράδειγμα για κάτι που αγγίζει πολύ κόσμο αυτή την εποχή. Χρειάζεστε χρήματα και λέτε, “Θέλω να κερδίσω το Τζόκερ”. Λάθος. Το Σύμπαν έχει ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους αδιανόητους πραγματικά να τους συλλάβετε για να σας φέρει αυτό που επιθυμείτε, κι εσείς Το περιορίζετε στο να κερδίσετε το τζόκερ; Αντί απλά να δηλώσετε την επιθυμία σας να νιώσετε, να ζήσετε, να γνωρίσετε, να βιώσετε την Αφθονία. Γιατί, θα ήταν άσχημο αν αντί για μια βαλίτσα χρήματα ερχόταν μια βαλίτσα διαμάντια? Γιατί να περιορίσεις λοιπόν την δημιουργικότητα του Σύμπαντος στην δική σου στενή πεποίθηση του τι είναι αφθονία? Αν εκεί που έσκαβες στο οικόπεδο σου την γεώτρηση βρεις πετρέλαιο αντί για νερό σου πέφτει λίγο? Ας φέρουμε ένα άλλο παράδειγμα, ας μιλήσουμε για τις σχέσεις. “Θέλω ο άντρας μου να είναι καλός να μ’ αγαπάει, να με φροντίζει, να με προσέχει”, ή η γυναίκα μου. Ζήτα λοιπόν να νιώσεις την ευτυχία που μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος και θα βρεθεί αυτός ο άνθρωπος. Μπορεί ένας άνθρωπος να μην συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που αναζητάς και να βρεθούνε δυο άνθρωποι, οι τρεις ή περισσότεροι και να σε αγαπάνε, να σε φροντίζουν ο καθένας με τον τρόπο του. Θέλω να έχω ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Λάθος. Γιατί θέλεις ένα πολύ καλό αυτοκίνητο; Τι είναι το αυτοκίνητο για εσένα; Είναι ένα μέσο μετακίνησης, ζήτα λοιπόν ότι επιθυμείς να γίνονται οι μετακινήσεις σου εύκολα και ευχάριστα. Αυτό μπορεί να γίνει με ένα παλιό ζάσταβα μπορεί όμως και με ένα ελικόπτερο. Άσε το σύμπαν να εκτελέσει την εντολή σου με τον καλύτερο τρόπο για εσένα… Η δουλειά, ένα άλλο παράδειγμα. Θέλω η δουλειά που είμαι τώρα να είναι έτσι κι έτσι…. λάθος! Έχεις το μαγικό ραβδάκι που μπορεί να σου φτιάξει οτιδήποτε κι εσύ το χρησιμοποιείς για ένα η δυο πράγματα? Τι θα ήθελες να νιώσεις από την δουλειά σου? Δημιουργία, ευτυχία, ηρεμία? Ζήτα λοιπόν μέσα από την εργασία σου να βιώνεις χαρά, ευτυχία, δημιουργία, και αύριο πίστεψέ με μπορεί ν’ απολυθείς. Και θ’ απολυθείς για μπορέσει το υπάκουο σύμπαν να σε τοποθετήσει στην κατάσταση που ζήτησες. Ή μπορεί να πάρεις αύξηση για να μπορέσεις να αγοράσεις χρόνο να κάνεις τα πράγματα που επιθυμείς. Για τον κάθε ένα είναι διαφορετικό. Ό,τι συμβαίνει γίνεται διότι το σύμπαν κινείται πειθήνια και υπάκουα εκτελώντας την προσταγή σου.

Θυμήσου όμως, δεν είναι υπηρέτης σου, δεν είναι το μαγικό τζίνι, είναι Εσύ! Και όταν ο εγκέφαλος δίνει εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται, έτσι απλά. Και για να καταλάβεις την αναλογία του περιορισμού, να σου φέρω δυο παραδείγματα ακόμη. Το ένα είναι το περπάτημα. Όταν περπατάς, ο εγκέφαλος σου δίνει εντολή στα πόδια σου να κινηθούν με τέλειο τρόπο υπολογίζοντας κάθε στιγμή το κέντρο βάρους έτσι ώστε να μην πέφτεις. Μπορείς όμως να περπατάς συνειδητά και να ορίζεις τα βήματα σου με απόλυτο τρόπο, το που θα πατήσει το αριστερό και που το δεξί πόδι. Όλη η ενέργεια σου όμως, όλη η προσοχή σου θα είναι στραμμένη σε κάτι το οποίο μπορεί να εκτελεστεί χωρίς καμία προσπάθεια, έτσι απλά και φυσικά. Θα σου δώσω και ένα ακόμη παράδειγμα λίγο πιο τραβηγμένο και λίγο πιο σοβαρό. Η καρδιά σου είναι ένας μυς ο οποίος δέχεται εντολή από τον εγκέφαλο για να συσπαστεί. Και όσο συσπάται ο μυς το αίμα κυκλοφορεί. Αν εσύ είχες τον έλεγχο της καρδιάς σου – και ορισμένοι άνθρωποι τον έχουν – τότε θα μπορούσες να συσπάς αυτό τον μυ κατά βούληση. Με μεγάλη βεβαιότητα θα πέθαινες πολύ σύντομα μια και θα αναλάμβανες εσύ τον έλεγχο σε κάτι το οποίο είναι φτιαγμένο να λειτουργεί τέλεια, με τέλεια αρμονία και ακρίβεια και πάνω απ’ όλα με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό με σαφήνεια να προσδιορίζεις τον σκοπό αλλά να αφήνεις ανοιχτό το πεδίο των επιλογών. Θέσε την εντολή σου και μείνε σ’ αυτή. Το Σύμπαν γνωρίζει τον πιο άμεσο και λιγότερο ενεργοβόρο τρόπο να την εκτελέσει.

Άρα, ανακεφαλαιώνοντας, τα βήματα είναι:

1. Ανακαλύψτε τι θέλετε. Όχι σε επίπεδο ύλης αλλά σε επίπεδο συναισθημάτων. Σε επίπεδο καταστάσεων.

2. Δώστε εντολή να βιώσετε αυτή την κατάσταση.

3. Αφεθείτε στην ροή και απολαύστε τα σκαρφίσματα του σύμπαντος προκειμένου να εκτελεστεί η εντολή σας. Μην κρίνετε αυτά που έρχονται, μην σχολιάζετε αυτά που έρχονται, απλά δεχτείτε αυτά που συμβαίνουν με την απόλυτη πεποίθηση ότι είναι ένα απαραίτητο βήμα στην διαδικασία εκτέλεσης της εντολής.

4. Τέλος, απολαύστε την υλοποίηση αυτού που ζητήσατε. Μην ξεχνάτε να ευχαριστήσετε και να μεταφέρετε έτσι αυτό το συναίσθημα ευδαιμονίας στους ανθρώπους γύρω σας.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)