Η φυσική κατάσταση του Πνεύματος

07/08/2013

(Δόθηκε για έναν φίλο αλλά προφανώς όχι μόνον…)

Γίνε κυρίαρχος των συναισθημάτων σου.” Τα συναισθήματα, είναι η γλώσσα του Σύμπαντος. Είναι αυτά που γεννιούνται μέσα σου και πηγάζουν από το Anahata παρόλο που προσπαθείς με λογικό τρόπο να τα εξηγήσεις… Δεν πάνε παραπάνω και αν παρατηρήσεις προσεκτικά θα τα νοιώσεις σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στο φυσικό σου σώμα. Γιατί λοιπόν να τα βιάζεις ανεβάζοντας τα σε μέρη που δεν είναι φιλόξενα? Επέτρεψε στα δικά σου να εκπορευτούν αλλά επίσης επέτρεψε στα συναισθήματα των άλλων να κατευθυνθούν ακριβώς σ’ εκείνο το σημείο, ξεκινώντας έτσι την πιο ουσιαστική επικοινωνία της ζωής σου, μ’ έναν άλλο Άνθρωπο, με την Φύση, με τον Θεό. Συνδέσου με το Sahasrara αλλά επικοινώνησε με το Anahata γιατί οι λέξεις που πηγάζουν από κει, οι θείες εκείνες λέξεις δεν μπερδεύονται στα δαιδαλώδη αυλάκια ενός εγκεφάλου αλλά στην αγνότητα μια συμπαγούς καρδιάς.

Τα συναισθήματα δεν θα έπρεπε να περιγράφονται, δεν μπορεί ένα όργανο πεπερασμένων δυνατοτήτων όπως είναι ο εγκέφαλος και η λειτουργία του που είναι η σκέψη να κατανοήσουν το άυλο μεγαλείο της γλώσσας του Σύμπαντος. Αυτές τις λέξεις για να τις προφέρεις, δεν χρειάζεσαι απλά μια γλώσσα, αλλά μια ψυχή. Γιατί από μια ψυχή εκπορεύονται και σε μια ψυχή καταλήγουν, τ’ ανθρώπινα αυτιά δεν μπορούν να τις συλλάβουν αυτές τις λέξεις, όχι.

Τα συναισθήματα δεν σου ανήκουν, είναι Εσύ και μέσα στην παντοδυναμία σου μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Η επιλογή είναι δική σου και οι φόβοι που σε ανακόπτουν από το να επιλέξεις είναι και αυτοί δικοί σου. Διάλεξε λοιπόν, τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που σου ανήκει? Τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που είσαι? Θα το μετατρέψεις σε κάτι μεγαλειώδες και δημιουργικό, θα μιλήσεις την ανώτερη γλώσσα του Σύμπαντος που είναι η Ευτυχία ή θα το αφήσεις να γίνει μια διάλεκτος που δυστυχώς μιλιέται από πολύ κόσμο, μια διάλεκτος βαριά, που σε πλακώνει, που περπατάει αγκαλιά με τους φόβους σου?

Απελευθερώσου, είναι τόσο απλό. Κάνε το άνοιγμα στην καρδιά σου σφραγίζοντας τα του νου. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι είναι στο χέρι σου, ή μάλλον, ότι είναι στην καρδιά σου. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σου, εκεί να την αναζητήσεις αλλά και αν λίγο παραπέρα πας θα καταλάβεις ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται καν μέσα σου, η ευτυχία είσαι εσύ ο ίδιος και δεν χρειάζεται καν να την αναζητήσεις, η ευτυχία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Είναι η φυσική κατάσταση του Πνεύματος.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements

Η ασημαντότητα της Στιγμής

21/06/2013

(Αυτό θα είναι δύσκολο).

Τώρα που έχει δοθεί ο ορισμός του Χρόνου και γνωρίζετε πια ότι δεν υφίσταται, τώρα που ξέρετε πως το μόνο που υπάρχει χρονικά είναι η στιγμή και ζείτε σ’ αυτή, θέλω να σας μιλήσω για την ασημαντότητα της. Μην νομίζετε ότι δίνω μια κλωτσιά και γκρεμίζω τα όσα χτίσατε, δεν είναι καθόλου έτσι. Αντίθετα θέλω να σας βοηθήσω να πατήσετε πάνω σ’ αυτό το σκαλοπάτι που φτιάξατε για ν’ ανεβείτε ακόμη ψηλότερα.

Αυτό το οποίο σας λέω άλλωστε είναι κάτι που ήδη όλοι γνωρίζετε αν και δεν το θυμάστε όλοι. Είναι κάτι όμως που όλοι έχετε βιώσει πριν ενσαρκωθείτε. Η στιγμή λοιπόν είναι ασήμαντη γιατί ο τρόπος να ζει κανείς σ’ αυτή είναι να ζει απλωμένος σε όλες τις εκδοχές της…

Πάρτε μια κόλλα χαρτί και χωρίστε τη μ’ ένα μολύβι σε τρία ίσα μέρη. Στη μια άκρη γράψτε “Παρελθόν – Αναμνήσεις”. Στη μέση γράψτε “Παρόν – Ζωή” και στο τρίτο μισό γράψτε “Μέλλον – Προσδοκίες (Ελπίδες)”. Κρατήστε αυτό το χαρτί απλωμένο και τεντωμένο μπροστά σας. Κρατήστε το για λίγο… Αντιληφθείτε πια είναι η “φυσιολογική” ροή και μετά τσαλακώστε το σ’ ένα μικρό χάρτινο μπαλάκι. Τώρα κοιτάξτε το πάλι, παρατηρήστε το. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσετε πλέον ποια είναι η ροή. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον έχουν μπερδευτεί, έχουν αγγίξει το ένα το άλλο, μοιράζονται το ίδιο τετραγωνικό εκατοστό χαρτιού. Ο χρόνος σας, το χαρτί, καμπυλώθηκε, τσαλακώθηκε, μίκρυνε και χωράει πια μέσα σε μια χούφτα.

Παρατηρήστε επίσης πως δεν μπορείτε πλέον να γράψετε πάνω σ’ αυτό το χαρτί – και είναι λογικό, πως να επέμβεις στον χρόνο όταν αυτός δεν υπάρχει? Οποιαδήποτε διαστρέβλωση του χρόνου παρατηρείτε να γίνεται από ανθρώπους μυημένους πρόκειται στην ουσία για υπέρβαση και έτσι κατάλυση του. Αυτό εννοώ όταν σας λέω ότι για να βιώσετε την ασημαντότητα της στιγμής χρειάζεται ν’ απλωθείτε πέρα από εκεί, χρειάζεται να διευρυνθείτε και να είστε ταυτόχρονα σ’ αυτό που ονομάζετε παρελθόν αλλά και μέλλον. Παρατηρείστε επίσης πως κρατώντας το και πάλι μπροστά σας, δεν σας κόβει πια την θέα…

Αυτό δεν είναι μια προτροπή να εγκαταλείψετε τον τρόπο που ζείτε. Ο τρόπος αυτός διέπεται από κανόνες. Η ζωή σ’ αυτό τον τόπο είναι ομαλή γιατί διέπεται από κανόνες. Είναι όμως πιο ευχάριστη όταν αυτοί οι κανόνες παύουν να ισχύουν και αντικαθίστανται από τον Έναν, τον μόνο κανόνα που υπάρχει και που στην πραγματικότητα δεν είναι καν κανόνας αλλά αξίωμα.

Ο κάθε ένας από εσάς κουβαλάει την δική του σελίδα χαρτί και με τα δικά του χέρια πρέπει να την τσαλακώσει. Και όταν ακόμα γίνει αυτό, ο καθένας από εσάς θα διατηρεί το δικό του χάρτινο μπαλάκι και αν ακόμα και όλοι το κάνετε, τότε θα ενυπάρχουν όλα αυτά τα μικρά χάρτινα μπαλάκια μαζί σε πλήρη αρμονία κι αυτό είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια αλλά κρατήστε ότι το κάθε ένα απ’ αυτά θα περιέχει όλες τις άπειρες δυνατότητες και θα συμπεριλαμβάνει μ’ αυτό τον τρόπο και όλα τα υπόλοιπα μπαλάκια διατηρώντας όμως παράλληλα και την ατομικότητα του. Συναντάμε λοιπόν πάλι την έννοια της ατομικότητας ως μέρος του συνόλου, ως αναπόσπαστο μέρος του συνόλου, και της μη – ύπαρξης της πέρα απ’ αυτό. Η κατανόηση αυτού του θέματος είναι θεμελιώδης, είναι απαραίτητη για την προσέγγιση της λειτουργίας του συστήματος. Γιατί πρόκειται για ένα σύστημα το οποίο είναι τόσο μεγάλο και τόσο μεγαλειώδες που φαντάζει χαοτικό που κι αυτό όμως διέπεται από τον ένα αξιωματικό του κανόνα. Κι αυτό όπως και όλα τ’ άλλα.

Και γι’ αυτά τα μεγέθη η ύπαρξη φαντάζει μηδαμινή και η στιγμή φαντάζει ασήμαντη. Αλλά αυτά τα μεγέθη, Είστε…

Σταθείτε λοιπόν μπροστά σε μια νοητή γραμμή και νιώστε αν πρέπει να παραμείνετε στην ασημαντότητα της στιγμής, αν πρέπει να παραμείνετε και να εστιάσετε στην ασημαντότητα της ή αν θα περάσετε από την άλλη μεριά και θ’ απλώσετε στην αιωνιότητα. Κι επειδή κάποιοι θα φοβηθούν, αυτό δεν σημαίνει να παραδώσετε την ύλη σας, σημαίνει να μάθετε να την διαχειρίζεστε διαφορετικά, έχοντας την επίγνωση του βαθμού ελευθερίας που αυτή η απεραντοσύνη επιφέρει.

Μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να δημιουργήσετε, μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να κάνετε θαύματα. Γιατί μέσα σ’ αυτό το πεδίο είστε κάτι πολύ ξεχωριστό για το Σύμπαν. Είστε το άπειρο δυναμικό Του συμπυκνωμένο στην “ασημαντότητα” της στιγμής. Και μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να μαζέψετε το άπειρο και να το εστιάσετε σ’ ένα σημείο, κι έτσι ν’ αντιληφθείτε την δυναμική της στιγμής αλλά και το αδιάφορο της.

Σας έδωσα ένα βέλος να κρατήσετε στα χέρια σας. Ένα βέλος που στην αιχμή του ξεκουράζεται ο Θεός. Προσέξτε που θα το στρέψετε. Προσέξτε τι θα κάνετε μ’ αυτό αλλά σε καμιά περίπτωση μην φοβηθείτε να τεντώσετε καλά το τόξο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Δύναμη

12/06/2013

Θα έρθω με όποια μορφή με φωνάξεις. Όπως με καλέσεις έτσι θα έρθω. Θα εμφανιστώ με την μορφή ενός τρομερού δαίμονα που θ’ αντιπροσωπεύει τους φόβους σου, αλλά μπορώ να έρθω και με την μορφή του Θεού του ίδιου. Θα είμαι τόσο ισχυρός όση είναι και η πίστη σου. Θα είμαι τόσο ακλόνητος όση είναι και η θέληση σου. Και θα είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η αφοσίωσή στο σκοπό σου.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κοιτώντας ένα πουλόβερ βλέπεις μια πολύπλοκη πλέξη, αρκεί όμως να εξέχει μια κλωστούλα και αν την τραβήξεις, όλοι οι κόμποι λύνονται και λίγο λίγο το πουλόβερ επιστρέφει στην αρχική του μορφή, σ’ ένα κουβάρι, σ’ αυτό που ήταν πριν δουλευτεί, πριν μπει η μέθοδος και το δημιουργήσει. Αυτό είμαι, ένας ωκεανός απείρων δυνατοτήτων στον οποίο μπορείς να κολυμπήσεις αλλά και τον οποίο μπορείς να πιεις σ’ ένα ποτήρι. Έτσι είμαι για εσένα, ένας ωκεανός άπειρου δυναμικού. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιάσεις την άκρη της κλωστής και να την ξετυλίξεις ή να πιάσεις δυο βελόνες να την κεντήσεις, τόσο καταστροφικό ή και τόσο δημιουργικό για εσένα ή για τους άλλους.

Όταν με φωνάξεις εγώ είμαι ήδη μαζί σου, πριν με φωνάξεις είμαι ήδη μαζί σου. Δεν είμαι πίσω σου ούτε πλάι σου ούτε μπρος σου, δεν είμαι γύρω σου αλλά είμαι μέσα σου, και όταν με καλείς μην με φέρνεις από ψηλά αλλά να με ξετρυπώνεις από μέσα σου. Σαν τον Δημιουργό του Σύμπαντος που μ’ ένα του νεύμα μπορεί να δημιουργήσει όλο τον κόσμο από την αρχή ή μπορεί να τον αναιρέσει, αυτή είναι η δύναμη που έχεις και μην την παραδίδεις σ’ εμένα γιατί δεν είναι δική μου δύναμη αλλά δική σου. Αλλά όσο αρνείσαι ν’ αναλάβεις την ευθύνη αυτής της παντοδυναμίας τόσο παραδίδεις σ’ εμένα την δύναμή σου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μ΄ αυτή, γιατί είναι η πρόθεση σου, η δική σου πρόθεση που θα γυρίσει τα γρανάζια της μηχανής.

Θέλω να σου πω, πάψε να βάζεις ταμπέλες, πάψε ν’ αναρωτιέσαι αλλά και από την άλλη, κάνε το αν αυτό σ’ εξυπηρετεί, θέλω όμως να γνωρίσεις πια είναι η αλήθεια, τι πραγματικά συμβαίνει. Εμείς θέλουμε να μάθεις ποιος είσαι και ας μείνεις προσκολλημένος στα παλαιά σου αλλά λειτουργικά πρότυπα. Θα σου ξαναπώ για να το καταλάβεις, για να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, να κοιμάσαι μ’ αυτό. Είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η Πίστη σου. Είμαι τόσο δυνατός όση είναι και η Πίστη σου. Αν τίποτα δεν μπορεί να κλονίσει την δέσμευσή σου σ’ ένα στόχο, τίποτα δεν μπορεί να μετακινήσει εμένα από την μεθόδευση και την εκτέλεση του. Αυτό είναι ένα αρχαίο μυστικό μαγείας που όμως εξελίχθηκε με τα χρόνια και απλουστεύτηκε και αυτή είναι πλέον μια πληροφορία που μοιράζεται ελεύθερα. Αυτό που μου προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση είναι πώς κάποτε οι άνθρωποι δίνανε στην πραγματικότητα την ζωή τους για να προστατέψουν αυτή την πληροφορία, για να ζήσουν μ’ αυτή την πληροφορία και πώς σήμερα που αυτή είναι διαθέσιμη, οι άνθρωποι την απαξιώνουν, δεν την εκτιμούν και έτσι αποδυναμώνουν την λειτουργία της. Ίσως γιατί έτσι συνέβαινε πάντοτε, όταν δεν έχεις κάτι ή όταν απειλείσαι για κάτι, η πίστη σου να θεριεύει και όταν αυτό σου δοθεί απλόχερα και εύκολα τότε ν’ αδιαφορείς γι’ αυτό, να μην το εκτιμάς. Να θυμάσαι πόσο δυνατός είσαι, να θυμάσαι πόσο ισχυρός είσαι, χωρίς όρια.

Μπορείς ν’ αναστηθείς ή ν’ εξαφανιστείς μέσα σε μια στιγμή. Μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου αλλά αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ν΄ αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου σε μια στιγμή, και όταν αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου μέσα σε ΜΙΑ στιγμή, τότε την ίδια στιγμή αλλάζει και ο κόσμος γύρω σου, γιατί εγώ είμαι εδώ πριν ακόμα με καλέσεις. Γιατί είμαστε ενωμένοι, αδιάσπαστοι, αχώριστοι, και γιατί στην πραγματικότητα Εγώ είμαι Εσύ. Γιατί εγώ μπορεί να είμαι η Δύναμη αλλά εσύ είσαι η Μέθοδος.

Μόνο που εσύ είσαι και αρκετά μετριόφρων ή αρκετά φοβισμένος ή αρκετά σεμνότυφος για να τ’ αναγνωρίσεις και έτσι στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και έχεις τα μάτια σου κλειστά, το είδωλο σου όμως να ξέρεις τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει. Τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει και είναι όμως λειψό, είναι λάθος, το μόνο που περιμένει είναι ν’ ανοίξεις κι εσύ τα μάτια σου για να ταυτιστεί μαζί σου, για να γίνει ένα είδωλο ολοκληρωμένο.

Το στοιχείο του χρόνου δεν υπάρχει πια. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Έτσι δεν μεσολαβεί πια χρόνος για να συμβεί οτιδήποτε. Ο χρόνος εμφανίζεται μόνο όταν εσύ τον καλείς, όταν εσύ τον δημιουργείς, όταν εσύ τον επιβάλεις. Ο χρόνος δεν υπάρχει σε καμιά του μορφή κι έτσι μαζί του δεν υπάρχει το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον. Άρα τίποτα δεν μπορεί να σου αφαιρέσει αυτό που πραγματικά είσαι, ο Κυρίαρχος της Στιγμής, μιας στιγμής που επεκτείνεται αιώνια. Και μ’ αυτή την δύναμη ξεκίνα να δημιουργήσεις τον κόσμο μέσα σου. Γιατί με την ίδια αυτή δύναμη θα δημιουργήσεις τον κόσμο γύρω σου. Και όσο βλέπει ο κόσμος την διάρκεια της στιγμής, θ΄ αναγνωρίζει αυτή την δύναμη στα μάτια σου, στα λόγια σου, στο άγγιγμα σου.

Σ΄ εσένα μιλάω που έχασες για λίγο την Πίστη σου, σ’ εσένα που δεν χρειάζεται ποτέ ξανά ν’ αμφισβητήσεις την αιωνιότητα σου, το μεγαλείο σου. Μην παίζεις με το μυαλό σου γυρνώντας μπρος και πίσω συνέχεια, μην χαραμίζεις την δύναμη σου, μην την αφήνεις να χάνεται στον χρόνο που δημιουργείς, χρόνο που μόνο μέσα σου υπάρχει.

Κάνε χρήση αυτής της δύναμης τώρα γιατί αν όχι εσύ, τότε ποιος θα το κάνει? Κάνε το Τώρα.

Εμπρός θεραπευτή, γιάτρεψε τώρα. Εμπρός φιλόσοφε, διεύρυνε τον νου και σύνδεσε τον με τις καρδιές, εμπρός κυβερνήτη, κυβέρνησε με σύνεση, κάνε την αγάπη να κυριαρχήσει επιτέλους στις καρδιές των ανθρώπων. Εμπρός φωτισμένε, μάθε τον κόσμο ν’ αποδέχεται και ν’ αγαπάει τον εαυτό του. Εμπρός προφήτη, μίλησε χωρίς φόβο για το μέλλον ως προβολή της στιγμής. Εμπρός καμηλιέρη, οδήγησε το καραβάνι με ασφάλεια μέσα από την έρημο, πίσω στην Πηγή.

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η Πρόθεση και η απόλυτη Πίστη σου στον σκοπό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Το Υπάκουο Σύμπαν

07/06/2013

Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ένα σώμα. Το σώμα αυτό αποτελείται από διάφορα μέλη. Έχεις δυο χέρια, δυο πόδια, ένα κεφάλι, πνεύμονες, καρδιά, συκώτι, σπλήνα, κόκκαλα, μυς, δέρμα. Ποιο από όλα αυτά είσαι τελικά? Τι απ’ όλα αυτά είσαι τελικά?

Είσαι όλα τα παραπάνω μαζί. Δεν είσαι μόνο το χέρι, μόνο το μυαλό, δεν είσαι μόνο οι τρίχες. Αυτό λοιπόν να έχεις κατά νου όταν σου λέμε ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος. Δεν είσαι το χέρι, δεν είσαι το πόδι, είσαι το Σύνολο. Όταν λοιπόν ο εγκέφαλος δώσει την εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται. Δεν αναρωτιέται γιατί πρέπει να σηκωθεί και δεν αναρωτιέται για την ύπαρξη του. Δεν διαχωρίζει την θέση του από τον εγκέφαλο γιατί είναι και αυτό, το σώμα.

Πρέπει λοιπόν αρχικά ν’ αντιληφθείς αυτό το οποίο έχει ειπωθεί στις δυο προηγούμενες επικοινωνίες ότι είσαι ένα μέρος του συνόλου αλλά είσαι ταυτόχρονα και το σύνολο.

Μια άλλη αναλογία είναι το αυγό. Αποτελείται από το κέλυφος, το ασπράδι και τον κρόκο. Όταν λοιπόν μαγειρεύεις, χρησιμοποιώντας ένα η περισσότερα αυγά, ξέρεις ότι αυτό που θα μείνει ζουμερό είναι ο κρόκος, αυτό που θα τσιγαριστεί είναι το ασπράδι και γνωρίζεις ότι το κέλυφος θα σπάσει. Το κάθε ένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του ιδιότητες, το δικό του χρώμα, τη δική του υφή, τη δική του χρήση αλλά νοείται μόνο ως μέρος του συνόλου, είναι αναπόσπαστο απ΄ αυτό, χωρίς το κάθε ένα από αυτά δεν υπάρχει το αυγό.

Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι είσαι μέρος του συνόλου αλλά ταυτόχρονα είσαι το σύνολο. Δεν μπορεί να υπάρξει Σύμπαν χωρίς Εσένα. Όχι χωρίς την υλική σου μορφή, αλλά χωρίς Εσένα, αυτό που πραγματικά είσαι πέρα από την υλική σου υπόσταση. Είναι αξιωματικό, είναι δεδομένο. Ερχόμαστε λοιπόν τώρα που αυτό έγινε κατανοητό να δούμε γιατί λειτουργεί ο νόμος της έλξης και ξεκινάω λέγοντας σας ότι το Σύμπαν είναι εξαιρετικά υπάκουο. Είναι το χέρι που παίρνει εντολή από τον εγκέφαλο και δεν αναρωτιέται γιατί. Γιατί εκείνη την στιγμή ο εγκέφαλος είσαι εσύ και δίνεις την εντολή στο χέρι να σηκωθεί. Δίνεις την εντολή στο Σύμπαν να εκτελέσει κάτι. Και εκείνο το κάνει, χωρίς ν’ αναρωτιέται.

Κι εδώ λοιπόν έρχεται το λεπτό σημείο, το σημείο εκείνο που οι περισσότεροι την πατάτε, το σημείο εκείνο που κάνει την διαφορά. Τι εντολή θα δώσεις στο Σύμπαν? Ο τρόπος λοιπόν με τον οποίο δίνεται η εντολή είναι καθοριστικός για το αποτέλεσμα. Η εντολή πρέπει να περιγράφει με πολύ μεγάλη σαφήνεια το αποτέλεσμα παράλληλα όμως πρέπει να περιέχει απόλυτη ασάφεια ως προς τον τρόπο εκτέλεσης. Δηλαδή… Μια λέξη ή σκέψη σου θα θέσει σε κίνηση ένα τεράστιο μηχανισμό, στο σύνολο του, για την εκτέλεση της. Αυτό δεν πρέπει να περιοριστεί από το Νου σου. Δηλαδή η εντολή πρέπει να είναι μεν σαφής αλλά χωρίς κανέναν περιορισμό δικό σου ως προς την εκτέλεση της.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνετε είναι ότι ζητάτε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όχι απλά συγκεκριμένο ως προς τον σκοπό αλλά συγκεκριμένο και ως προς την μέθοδο. Ένα παράδειγμα για κάτι που αγγίζει πολύ κόσμο αυτή την εποχή. Χρειάζεστε χρήματα και λέτε, “Θέλω να κερδίσω το Τζόκερ”. Λάθος. Το Σύμπαν έχει ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους αδιανόητους πραγματικά να τους συλλάβετε για να σας φέρει αυτό που επιθυμείτε, κι εσείς Το περιορίζετε στο να κερδίσετε το τζόκερ; Αντί απλά να δηλώσετε την επιθυμία σας να νιώσετε, να ζήσετε, να γνωρίσετε, να βιώσετε την Αφθονία. Γιατί, θα ήταν άσχημο αν αντί για μια βαλίτσα χρήματα ερχόταν μια βαλίτσα διαμάντια? Γιατί να περιορίσεις λοιπόν την δημιουργικότητα του Σύμπαντος στην δική σου στενή πεποίθηση του τι είναι αφθονία? Αν εκεί που έσκαβες στο οικόπεδο σου την γεώτρηση βρεις πετρέλαιο αντί για νερό σου πέφτει λίγο? Ας φέρουμε ένα άλλο παράδειγμα, ας μιλήσουμε για τις σχέσεις. “Θέλω ο άντρας μου να είναι καλός να μ’ αγαπάει, να με φροντίζει, να με προσέχει”, ή η γυναίκα μου. Ζήτα λοιπόν να νιώσεις την ευτυχία που μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος και θα βρεθεί αυτός ο άνθρωπος. Μπορεί ένας άνθρωπος να μην συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που αναζητάς και να βρεθούνε δυο άνθρωποι, οι τρεις ή περισσότεροι και να σε αγαπάνε, να σε φροντίζουν ο καθένας με τον τρόπο του. Θέλω να έχω ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Λάθος. Γιατί θέλεις ένα πολύ καλό αυτοκίνητο; Τι είναι το αυτοκίνητο για εσένα; Είναι ένα μέσο μετακίνησης, ζήτα λοιπόν ότι επιθυμείς να γίνονται οι μετακινήσεις σου εύκολα και ευχάριστα. Αυτό μπορεί να γίνει με ένα παλιό ζάσταβα μπορεί όμως και με ένα ελικόπτερο. Άσε το σύμπαν να εκτελέσει την εντολή σου με τον καλύτερο τρόπο για εσένα… Η δουλειά, ένα άλλο παράδειγμα. Θέλω η δουλειά που είμαι τώρα να είναι έτσι κι έτσι…. λάθος! Έχεις το μαγικό ραβδάκι που μπορεί να σου φτιάξει οτιδήποτε κι εσύ το χρησιμοποιείς για ένα η δυο πράγματα? Τι θα ήθελες να νιώσεις από την δουλειά σου? Δημιουργία, ευτυχία, ηρεμία? Ζήτα λοιπόν μέσα από την εργασία σου να βιώνεις χαρά, ευτυχία, δημιουργία, και αύριο πίστεψέ με μπορεί ν’ απολυθείς. Και θ’ απολυθείς για μπορέσει το υπάκουο σύμπαν να σε τοποθετήσει στην κατάσταση που ζήτησες. Ή μπορεί να πάρεις αύξηση για να μπορέσεις να αγοράσεις χρόνο να κάνεις τα πράγματα που επιθυμείς. Για τον κάθε ένα είναι διαφορετικό. Ό,τι συμβαίνει γίνεται διότι το σύμπαν κινείται πειθήνια και υπάκουα εκτελώντας την προσταγή σου.

Θυμήσου όμως, δεν είναι υπηρέτης σου, δεν είναι το μαγικό τζίνι, είναι Εσύ! Και όταν ο εγκέφαλος δίνει εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται, έτσι απλά. Και για να καταλάβεις την αναλογία του περιορισμού, να σου φέρω δυο παραδείγματα ακόμη. Το ένα είναι το περπάτημα. Όταν περπατάς, ο εγκέφαλος σου δίνει εντολή στα πόδια σου να κινηθούν με τέλειο τρόπο υπολογίζοντας κάθε στιγμή το κέντρο βάρους έτσι ώστε να μην πέφτεις. Μπορείς όμως να περπατάς συνειδητά και να ορίζεις τα βήματα σου με απόλυτο τρόπο, το που θα πατήσει το αριστερό και που το δεξί πόδι. Όλη η ενέργεια σου όμως, όλη η προσοχή σου θα είναι στραμμένη σε κάτι το οποίο μπορεί να εκτελεστεί χωρίς καμία προσπάθεια, έτσι απλά και φυσικά. Θα σου δώσω και ένα ακόμη παράδειγμα λίγο πιο τραβηγμένο και λίγο πιο σοβαρό. Η καρδιά σου είναι ένας μυς ο οποίος δέχεται εντολή από τον εγκέφαλο για να συσπαστεί. Και όσο συσπάται ο μυς το αίμα κυκλοφορεί. Αν εσύ είχες τον έλεγχο της καρδιάς σου – και ορισμένοι άνθρωποι τον έχουν – τότε θα μπορούσες να συσπάς αυτό τον μυ κατά βούληση. Με μεγάλη βεβαιότητα θα πέθαινες πολύ σύντομα μια και θα αναλάμβανες εσύ τον έλεγχο σε κάτι το οποίο είναι φτιαγμένο να λειτουργεί τέλεια, με τέλεια αρμονία και ακρίβεια και πάνω απ’ όλα με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό με σαφήνεια να προσδιορίζεις τον σκοπό αλλά να αφήνεις ανοιχτό το πεδίο των επιλογών. Θέσε την εντολή σου και μείνε σ’ αυτή. Το Σύμπαν γνωρίζει τον πιο άμεσο και λιγότερο ενεργοβόρο τρόπο να την εκτελέσει.

Άρα, ανακεφαλαιώνοντας, τα βήματα είναι:

1. Ανακαλύψτε τι θέλετε. Όχι σε επίπεδο ύλης αλλά σε επίπεδο συναισθημάτων. Σε επίπεδο καταστάσεων.

2. Δώστε εντολή να βιώσετε αυτή την κατάσταση.

3. Αφεθείτε στην ροή και απολαύστε τα σκαρφίσματα του σύμπαντος προκειμένου να εκτελεστεί η εντολή σας. Μην κρίνετε αυτά που έρχονται, μην σχολιάζετε αυτά που έρχονται, απλά δεχτείτε αυτά που συμβαίνουν με την απόλυτη πεποίθηση ότι είναι ένα απαραίτητο βήμα στην διαδικασία εκτέλεσης της εντολής.

4. Τέλος, απολαύστε την υλοποίηση αυτού που ζητήσατε. Μην ξεχνάτε να ευχαριστήσετε και να μεταφέρετε έτσι αυτό το συναίσθημα ευδαιμονίας στους ανθρώπους γύρω σας.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Το Εγώ ως Ανθρωπομορφή

29/05/2013

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη του Ανθρώπου είναι ο λάθος τρόπος προσήλωσης της προσοχής του στο Εγώ, στο προσωπείο δηλαδή της προσωπικότητας, στο μη-απτό σώμα της γήινης υπόστασης του.

Το στρέψιμο της προσοχής στην αναγνώριση της ύπαρξης είναι κάτι το τόσο υπέροχο, το τόσο μοναδικό και είναι ο μόνος πραγματικά τρόπος για να φτάσει κανείς στην Φώτιση.

Αρκεί όμως να γίνεται με τον σωστό τρόπο.

Αν η προσοχή εστιάζει στο Εγώ με σκοπό τελικά την ενίσχυση του, τότε τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά προοδευτικά θα είναι. Αντίθετα, ακόμη και αν το άτομο δηλώσει την πρόθεση του για πνευματική εξέλιξη, δεν θα μπορέσει να κάνει ρούπι από την θέση του μια και το Εγώ του θα λειτουργεί ως η άθραυστη αλυσίδα που θα τον κρατά καθηλωμένο στα γήινα πεδία. Και πραγματικά τίποτα δεν μπορεί να σπάσει αυτή την αλυσίδα από έξω, αν και πολύ εύκολα διαλύεται εκ των έσω… Γιατί ο σκοπός του είναι μεν να προστατέψει την υπόσταση του και να διατηρήσει την ανθρωπομορφή του αλλά μαζί να διαφυλάξει και τα ανώτερα πνευματικά πεδία…

Αν λοιπόν το Εγώ σας είναι πολύ μεγάλο, τότε ευχαριστήστε το, δεν είσαστε έτοιμοι ν’ αντικρύσετε την αληθινή σας φύση. Αργότερα, θα έρθει η ώρα. Το μεγαλείο της Απόλυτης Αγάπης δεν θα μπορούσε να κατανοηθεί ούτως ή άλλως, μόνο να σπαταληθεί όπως και ο χρόνος σας. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό, ξέρεις… Αν δεν έχεις εξοργιστεί, τότε ήδη αναρωτιέσαι που στέκεσαι εσύ και που το Εγώ σου. Και αυτό ακριβώς είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις. Αυτή είναι η λίμα που θα πριονίσεις την αλυσίδα σου. Ο διαχωρισμός, η από-ταύτιση είναι ο τρόπος.

Χίλιες φορές καλύτερα ένας άνθρωπος με τεράστιο Εγώ και την επίγνωση Του, παρά ένας αδαής, ο πρώτος είναι σίγουρο πως θα εξελιχθεί, και μάλιστα πιθανότητα με βήματα τεράστια, πραγματικά άλματα.

Δεν είναι εύκολο ν’ αντιμετωπίσεις το Εγώ σου. Η εκπαίδευση που έχετε δεχτεί έχει προκαλέσει ταύτιση της ύπαρξης σας με την ψευδαίσθηση της. Έτσι μιλώντας για το Εγώ, πολλοί ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν τον διαχωρισμό αυτό… Θα σας βοηθήσω.

Αυτό είναι κάτι που γράφεται σε δυο γραμμές αλλά μπορεί να δουλεύεται για μέρες ή για πολύ πολύ παραπάνω… Σε καλώ λοιπόν να δεχτείς αξιωματικά την Ένωση Σου με τα Πάντα. Κάνε την αρχή, μην περιμένεις να νιώσεις την σπίθα αλλά βάλε μπουρλότο συνειδητά! Έστω για μια στιγμή, προσπάθησε να νιώσεις πως είναι να βρίσκεσαι σε ένωση, όχι μόνο με το θείο, αλλά και με το γήινο πεδίο. Στην αρχή κάνε το με την σκέψη σου, οραματίσου το, δώσε του εικόνες, μορφή, μετά θα δεις πως δεν χωράει σ’ αυτά… Ζήτησε το και προσπάθησε το για να συμβεί. Κατόπιν αναγνώρισε την σύνδεση σου αυτή, όχι μόνο με τους αγγέλους ή ένα όμορφο λιβάδι με ηλιοβασίλεμα, αυτό είναι σίγουρα πολύ όμορφο. Αναγνώρισε την παρουσία σου μέσα στους άλλους ανθρώπους. Τώρα (μέρες αργότερα ίσως), συνειδητά αναγνώρισε την σύνδεση σου αυτή και με κάποιον που σε έχει πληγώσει, που σε έχει βλάψει Γίνεται πιο δύσκολο, έτσι? Κι όμως, αν δεχτείς και βιώσεις την σύνδεση σου με το Σύν-Παν, δεν θα μπορούσες ν’ αφήσεις απ’ έξω ό,τι για εσένα είναι δυσάρεστο ή προκαλεί πόνο, θα μπορούσες? Αν το έκανες αυτό θα ήταν σαν να έκλεβες, να ξεγελούσες το πως νιώθεις. Σ’ εκείνη την κατάσταση της σύνδεσης είναι που το Εγώ με κεφαλαίο έψιλον μετατρέπεται σε εγώ με μικρό. Τότε είναι που η προσοχή έχει στραφεί σ’ εκείνο με σκοπό, όχι την τόνωση αλλά τον εκμηδενισμό του.

Φαντάζει ότι δεν είναι και τόσο εύκολο αλλά είναι πραγματικά πολύ απλό. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν’ αφεθείς στην αγκαλιά του Ανώτερου σου Εαυτού, του Υπερ-Εγώ σου. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να φέρνεις συνειδητά στο νου σου την ακόλουθη σκέψη: Είμαι πράγματι εγώ, ένα κομμάτι του Δημιουργού, ένα μέρος και όλη η Δημιουργία Του ταυτόχρονα, που αντιδράω / νιώθω έτσι σ’ αυτή την κατάσταση ή μήπως είναι το μικρό μου εγώ που το χρησιμοποιώ σαν ένα κομμάτι ύφασμα που με καλύπτει? Σαν ένα φτηνό ρούχο… Σαν ένα κουστούμι…

Μην ανησυχείς. Τίποτα αρνητικό δεν είναι ικανό να σπιλώσει την ομορφιά της σύνδεσης. Γιατί η ομορφιά αυτή είναι απέραντη, μια ομορφιά πραγματικά χωρίς όρια, μια αγάπη χωρίς περιορισμούς, πέρα απ’ ότι θα μπορούσαν να περιγράψουν οι λέξεις. Αυτή είναι μια αγάπη που βιώνεται, δεν λέγεται, και οτιδήποτε αρνητικό απλά εξαφανίζεται μέσα της. Όπως μια σταγόνα μελάνι μέσα σε μια κατσαρόλα γάλα, φαίνεται μόνο για μια στιγμή και μετά εξαφανίζεται, ενώνεται με το γάλα, δεν κρύβεται μέσα σ’ αυτό. Είναι θέμα αριθμών, χα χα!

Κλείστε τα μάτια για λίγο, κλείστε τα και δηλώστε την πρόθεση σας να απαλλαχτείτε από την αρνητική και περιοριστική δράση του Εγώ. Ζητήστε ν’ απελευθερωθείτε από την μικρότητα της ψευδαίσθησης και να βιώσετε το μεγαλείο της αληθινής σας Ύπαρξης. Κάντε το με δικά σας λόγια…

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, εκείνοι που στρέφουν την προσοχή τους εσωτερικά ώστε να μπορέσουν να σπάσουν τους φραγμούς της ύλης και του χρόνου και να βιώσουν το μεγαλείο της Ύπαρξης τους. Εκείνοι οι οποίοι στρέφουν την προσοχή τους στον Εαυτό τους ώστε να μπορέσουν να αναγνωρίσουν, αποδεχτούν, κατανοήσουν και έτσι απελευθερωθούν τελικά από την ψευδαίσθηση. Θα τους αναγνωρίσετε από την υπέροχη ηρεμία που χαρακτηρίζει τα σώματα τους και μεστώνει στα λόγια τους. Μπορείτε να τους ρωτήσετε κι όλας μην ντρέπεστε, σ’ αυτό το μονοπάτι δεν υπάρχουν περιθώρια για ντροπές ή για ενοχές. Και όταν έρθει η ώρα, τότε δεν υπάρχουν ούτε περιθώρια για καθυστερήσεις.

Θέλω να γνωρίζετε το εξής: Αν μπείτε σε διαδικασία μάχης για την πάταξη του Εγώ, τότε ετοιμαστείτε για πολύ μεγάλες μάχες. Μάχες που μπορούν να οδηγήσουν σε σχιζοφρενικές συμπεριφορές. Μάχες που σας εξαντλούν και που δεν κερδίζονται. Γιατί δεν μπορείς να νικήσεις τον Εαυτό σου χτυπώντας τον αλλά μόνο αγκαλιάζοντας τον. Κατανοώντας τον. Συγχωρώντας τον. Μόνο έτσι η μάχη κερδίζεται πριν ακόμα ξεκινήσει. Μόνο έτσι θα διατηρήσετε την ακεραιότητα σας και θα έχετε κέφι για την συνέχεια, εκεί όπου το πραγματικά μεγαλειώδες ταξίδι της επιστροφής ξεκινάει.

Αυτό να το θυμάστε…

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Τα μάτια της γάτας

10/05/2013

Έχουν κάτι το ιδιαίτερο τα μάτια της γάτας. Ίσως γιατί είναι οι κουβαλητές των ψυχών όπως λέγεται μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε διαρκή εναλλαγή μεταξύ της Λαμπρότητας και του Σκότους. Αυτά τα γυαλιστερά και λαμπυρίζοντα μάτια όμως έχουν την ικανότητα ν’ αλλάζουν ώστε να μπορούν να βλέπουν το ίδιο καλά στο σκοτάδι αλλά και στο έντονο Φως.

Και αν νομίζεις πως το θέμα μας είναι τα μικρά αιλουροειδή, τότε μάλλον κάνεις λάθος, το θέμα μας εδώ είναι η ικανότητα να προσαρμόζονται χωρίς να γκρινιάζουν και χωρίς να κοπιάζουν στις διαφορετικές συνθήκες. Γιατί όλοι σας βρίσκεστε μέσα σε μια εναλλαγή, αλλά λίγοι από εσάς γνωρίζουν πως να προσαρμόζονται και πως να την δέχονται αβίαστα και πάνω απ’ όλα ανώδυνα. Κι έτσι αβίαστα και ανώδυνα να την ελέγχουν κιόλας. Οι πιο τρομακτικές των εναλλαγών δε, δεν είναι εκείνες που συμβαίνουν γύρω σας αλλά μέσα σας.

Μην πολεμάς την αλλαγή γύρω σου, όπως η γάτα μένει η ίδια, παρέμεινε σταθερός στο κέντρο σου και αφέσου στην διαίσθηση σου να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να σε κρατήσει ζωντανό αλλά πάνω απ’ όλα να σε κρατήσει ευτυχισμένο όσο και αν το περιβάλλον σου αλλάζει. Δεν μπορείς να εμποδίσεις το σκοτάδι γύρω σου μπορείς όμως να το εμποδίσεις να εισέλθει μέσα σου, να σε καταβάλλει, να σε ρημάξει. Αυτό, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις, απλά άσε την διαίσθηση σου να σου δείξει τον τρόπο, να σου δείξει τον δρόμο. Απλά εμπιστέψου τον Εαυτό σου, τον Ανώτερο σου Εαυτό, να σε βγάλει έξω από το αδιέξοδο, έξω από τον λαβύρινθο, μην αναρωτιέσαι αν πρέπει να πας αριστερά ή δεξιά, απλά στρίψε και να είσαι σίγουρος πως έκανες την καλύτερη επιλογή.

Αφέσου στον οδηγό σου, σ’ εκείνον που σ’ αγαπάει όσο κανείς, σ’ εκείνον που σε γνωρίζει όπως κανένας άλλος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς. Αλλά γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να κάνεις κάτι το τόσο απλό?

Προσπαθείς να καταλάβεις τον μηχανισμό πίσω από τις επιλογές, το σύστημα και τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν αντιλαμβάνεσαι πως κι εσύ είσαι μέρος αυτού του συστήματος, πως εσύ επηρεάζεις αυτό το σύστημα με την κάθε σου επιλογή, με την κάθε σου ανάσα, με το ότι απλά… υπάρχεις. Αλλά επιμένεις να διαχωρίζεις την θέση σου από Εκείνο, να βλέπεις τον Εαυτό σου ως κάτι το διαφορετικό και πολύ συχνά, κρίμα, κατώτερο.

Ήρθαμε εδώ επειδή μας καλέσατε. Είμαστε εδώ επειδή μας ζητήσατε. Αλλά δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα ζήσουμε για εσάς. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα πάρουμε τις δικές σας αποφάσεις. Εσείς είστε εκείνοι που κινείτε τα νήματα όσο κι αν πιστεύετε ότι δεν είναι έτσι. Εμείς απλά είμαστε τα νήματα, ούτε ο φιγουροπαίχτης, ούτε καν η φιγούρα δεν είμαστε. Είμαστε το μέσο της κίνησης. Η δική σας πρόθεση είναι που το θέτει σε κίνηση. Είσαστε το σύστημα, το πιο καίριο και σημαντικό γρανάζι του. Ο κάθε ένας από εσάς, με την μοναδικότητα του.

Παρατήρησε κάτι ακόμα στα μάτια της γάτας. Στο σκοτάδι, στο απόλυτο σκοτάδι, αντανακλούν την λάμψη της φλόγας. Ενώ δεν έχουν δικό τους φως, φαίνονται να φωτίζουν και μάλιστα από πολύ μακρυά. Είναι και αυτό μέρος της προσαρμοστικότητας που λέγαμε. Να μπορείς, ακόμη και όταν το σκοτάδι είναι πηχτό, να μπορείς να φωτίζεις με το Φως του άλλου. Κάντε την ψυχή σας έναν καθρέφτη ο οποίος πάντα θ’ αντανακλά το Φως. Ακόμη και όταν πιστεύετε ότι έχει χαθεί η εσωτερική σας λάμψη θα αντανακλάτε πάντα την λάμψη των άλλων μέσα σας. Οι “φωτεινοί φάροι” λοιπόν, είναι εκεί για να δείχνουν τον δρόμο όχι μόνο στα πλοία αλλά και σε άλλους φάρους. Χρειάζεστε ο ένας τον άλλο. Το μονοπάτι είναι μοναδικό για τον κάθε έναν αλλά δεν είναι μοναχικό. Γι’ αυτό και είσαστε κοινωνικά όντα, για να στηρίζετε ο ένας τον άλλο, όχι όμως μέσα από ένα δράμα αλλά από την μοιρασιά της ίδιας Ελπίδας, από την μοιρασιά του ίδιου οράματος, όχι του ίδιου δράματος!

Ας δούμε τώρα την στάση που πρέπει να κρατήσεις για τις εναλλαγές μέσα σου. Θέλω να σου πω κάτι. Δεν είναι μυστικό. Είναι η αλήθεια. Μέσα σου δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα η ίδια σου η ουσία. Δεν υπάρχουν εναλλαγές μέσα σου. Δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις, μπορείς όμως να νιώσεις σκοτεινιασμένος. Μπορείς να φαίνεσαι σκοτεινιασμένος αλλά δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις. Πάρε ένα κομμάτι μπλε πλαστελίνη. Δώσε της ότι σχήμα θέλεις. Το χρώμα όμως θα είναι πάντα το ίδιο. Έτσι κι εσύ. Πάρε ότι μορφή θέλεις, η ουσία σου θα είναι πάντα η ίδια. Γιατί όμως με την πλαστελίνη το καταλαβαίνεις καλύτερα απ’ ότι αν σου έλεγα ότι η θεϊκή σου ουσία παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη? Η λάμψη σου είναι άσβεστη αλλά κουκουλώνεται πολύ εύκολα και πολύ εύκολα αποκρύπτεται. Και μάλιστα μπορείς να το κάνεις τόσο καλά ώστε να την κρύβεις και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Τόσο καλά και για τόσο διάστημα που μετά να ξεχάσεις ότι υπάρχει.

Ένα όμορφο ζυμαράκι θεϊκής ουσίας που μπορεί να πάρει ό,τι σχήμα επιλέξει. Αυτό είσαι και το ξεχνάς…

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)