Συναισθήματα και διαχείριση του Θυμού

19/10/2013

(γράμμα σε ένα παιδί)

Χριστινάκι μου,

Όταν γεννήθηκες στις 3 Οκτωβρίου πριν λίγο καιρό, βρισκόμουν στον διάδρομο με τον πατέρα σου και μιλάγαμε. Ένα από τα εκείνα που του είπα, ήταν ότι δίνω διορία έναν χρόνο για ν’ αλλάξω κάποια πράγματα. Περάσανε, πόσα;, έντεκα περίπου χρόνια και ακόμη δεν τα έχω αλλάξει. Τουλάχιστον όμως δεν ξέχασα εκείνη την κουβέντα, για να θυμάμαι πόσο μακρυά έχω ξεφύγει από τον στόχο μου. Τα γενέθλια σου μου το θυμίζουν αυτό, όχι με πικρία αλλά με ελπίδα ότι δεν είναι αργά να το κάνω τώρα. Τα γενέθλια σου μου θυμίζουν ότι έχω και μια ακόμη ευκαιρία.

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η ζωή είναι μόνο ευκαιρίες. Ευκαιρίες που άλλοτε τις αναγνωρίζουμε και άλλοτε τις παραβλέπουμε. Άλλοτε τις αξιοποιούμε και άλλοτε τις αφήνουμε να μας προσπεράσουν, μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σ’ εμάς ξανά, φορώντας μιαν άλλη μάσκα. Η επιτυχία είναι να μπορείς ν’ αναγνωρίζεις την ευκαιρία κάτω από την μάσκα της αλλά και αν ακόμα αυτό το κάνεις, να μπορέσεις να την αγκαλιάσεις. Χρειάζονται και τα δύο. Δεν είναι απαραίτητο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει, ο καθένας το κάνει όταν μπορεί, όταν είναι έτοιμος να το κάνει, όταν επιτρέψει να του συμβεί.

Θέλω να ξέρεις όμως ότι οι ευκαιρίες είναι παντοτινές και μην ακούς κανέναν που θα σου πει ότι χάνονται. Οι ευκαιρίες δεν χάνονται, απλά αλλάζουν την μάσκα που τις καλύπτει, ίσως γιατί ντρέπονται λίγο, ίσως γιατί είναι λίγο παιχνιδιάρες και θέλουν να είναι πάντα κοντά σου, διακριτικά. Αυτό γλυκό μου Χριστινάκι, σημαίνει πως και ο χρόνος που τις φιλοξενεί δεν χάνεται. Ποτέ δεν είναι αργά… Όταν θα μεγαλώσεις κι άλλο ίσως να μιλήσουμε για τον χρόνο, ίσως να μιλήσουμε για τον τόπο που μένουν οι Ευκαιρίες, δηλαδή μέσα σου.

Όταν κάναμε ποδήλατο στο άλσος Συγγρού, με ρώτησες: “Γιατί είναι τόσο δύσκολο να διώξει κανείς τον Θυμό;” Σου είπα πως ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ και το απόγευμα, αργότερα, σου είπα δυο κουβέντες. Σήμερα, έχοντας δουλέψει μέσα μου αυτή την ερώτηση, θέλω να σου πω δυο ακόμη.

Οι άνθρωποι είμαστε “μηχανές” συναισθημάτων. Αυτό που σου λέω είναι και λίγο ψέμα, θα το καταλάβεις πιο κάτω… Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα. Ποιά είναι όμως Χριστίνα τα συναισθήματα που γεννάει μια τέτοια μηχανή; Είναι η Χαρά, είναι η Ευτυχία, είναι η Ευδαιμονία, είναι η Λαχτάρα, είναι η Ικανοποίηση, είναι και άλλα, είναι η Πληρότητα. Υπάρχουν όμως και άλλα συναισθήματα. Είναι ο Θυμός, είναι η Δυστυχία και η Λύπη, είναι η Αγωνία, είναι η αίσθηση Κενού και Έλλειψης που κάποιες φορές νοιώθουμε, εμείς, οι Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα.

Τώρα θα σου εξηγήσω γιατί σου έγραψα πιο πάνω ότι αυτό είναι ένα μικρό ψεμματάκι. Τώρα που κατάλαβες ότι Εμείς φτιάχνουμε τα συναισθήματα μας, και δεν είμαστε έρμαια αυτών, δηλαδή δεν υπάρχουν χωρίς εμάς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να μας εξουσιάσουν, τώρα μπορώ να στο πω γιατί τώρα θα το καταλάβεις. Στην πραγματικότητα δεν γεννάμε τα συναισθήματα μας, Είμαστε τα συναισθήματα μας. Και σου είπα ότι είναι ψεμματάκι και όχι ψέμα γιατί, ΚΑΙ τα γεννάμε, βαθειά μέσα στην καρδούλα μας, ΚΑΙ είμαστε εκείνα.

Αυτό όμως, Χριστίνα, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι, στο είπα και παραπάνω, τα συναισθήματα μας δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς! Δηλαδή, ποιός είναι ο Κυρίαρχος; Ποιός είναι ο πραγματικά Δυνατός; Ποιός είναι Αυτός που κάνει κουμάντο; Εμείς! Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι ο Δημιουργός των συναισθημάτων του. Είσαι ο Δημιουργός των συναισθημάτων σου. Της Ευτυχίας, της Χαράς, της Αγάπης, του Θυμού, της Λύπης. Είσαι Εσύ Εκείνη που τους δίνει Πνοή, Ζωή, είσαι Εσύ Εκείνη που τα Δημιουργεί. Όπως έλεγες ισορροπόντας στο ποδήλατο της μητέρας σου, είσαι, μ’ αυτή την έννοια, Θεά! Και σαν Θεά, ορίζεις σε τι συναισθήματα θα δώσεις ζωή, διαλέγοντας ποια συναισθήματα θα βγάλεις προς τα έξω μέσα από την καρδούλα σου. Όχι με το μυαλό σου, το Νου, τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα στην καρδούλα, όχι μέσα στο μυαλό.

Επειδή όμως στο σχολείο δεν μας το μαθαίνουν αυτό, συνήθως περνάμε μια ζωή να τα γνωρίσουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας και όχι την καρδούλα μας. Και έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, δεν επιλέγουμε εμείς ποια συναισθήματα θέλουμε να είμαστε, Χαρά ή Λύπη, Αγάπη ή Μίσος, Ευτυχία ή Θυμός, αλλά παραδίδουμε τη δύναμη μας, αρνιόμαστε την ιδιότητα του Δημιουργού, δεν είμαστε πια Θεές, και επιτρέπουμε σ’ εκείνα να μας ελέγχουν και να ορίζουν έτσι τη ζωή μας. Σαν το Λίλο και Στιτς, ένα πείραμα, ένα κατασκεύασμα που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού του.

Η διαφορά με τον Στιτς είναι πως εμείς πάντοτε παραμένουμε οι Δημιουργοί των συναισθημάτων μας, ακόμη και όταν το ξεχνάμε. Αυτό σημαίνει πως το συναίσθημα μας, η κατάσταση δηλαδή εκείνη στην οποία νιώθεις κάτι απ’ ευθείας στην καρδούλα σου, βαθιά μέσα στο στήθος, παραμένει πάντοτε εξαρτημένο από εμάς. Απο την πρόθεση μας, δηλαδή από την επιλογή μας. Αυτό, ευτυχώς, είναι πολύ καλό γιατί δεν χρειάζεται να μπούμε σ’ ένα διαστημόπλοιο και να γυρίσουμε όλο τον Γαλαξία για να τα βρούμε, καταστρέφοντας τα πάντα εν τω μεταξύ!!! Ευτυχώς όχι!!! :-) Θυμίσου: Είσαι Δημιουργός και τα συναισθήματα σου εξαρτώνται εντελώς, μα εντελώς από την πρόθεση σου, από εσένα.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να καταλάβεις πως οτιδήποτε νιώθεις είσαι Εσύ, και Εσύ διατηρείς πάντα τον έλεγχο. Εσύ μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Θέλεις να είσαι η Αγάπη; Θέλεις να είσαι η Ευτυχία; Θέλεις να είσαι ο Θυμός; Θέλεις να είσαι η Λύπη;

Είσαι όλα απο τα παραπάνω. Είναι όλα δικά σου συναισθήματα. Είναι όλα Εσύ. Και όλα κάνουν το μυαλό σου να νοιώθει καλά. Όλα, ακόμη και τα πιο άσχημα. Όμως ποια απο αυτά κάνουν την καρδούλα σου να νοιώθει όμορφα;

Προσπάθησε να διατηρείς την προσοχή σου στο τι νοιώθει η καρδιά σου. Όχι στο πόσο ευχαριστιέται το μυαλό σου, ο Νους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, παραγματικά θύμωσε με όλη σου τη δύναμη. Νοιώσε το θυμό να σε κατακλύζει, νοιώσε το θυμό να σε κυριεύει, αφέσου σ’ αυτόν. Αλλά την ίδια στιγμή που το μυαλό σου ικανοποιείται με το θυμό που επέβαλε στη Θεά του, παρατήρησε πώς νοιώθει η καρδούλα σου. Η καρδούλα μας Χριστίνα έχει πάντα έναν τρόπο να μας μιλάει και να μας λέει την Αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την ακούσουμε.

Πολλές φορές όμως, τις περισσότερες, το μυαλό μας κάνει τόση φασαρία που την καημένη την καρδούλα που ψιθυρίζει δεν μπορούμε να την ακούσουμε. Και αυτή είναι η απάντηση στην ερώτηση σου.

Είμαι στην διάθεση σου για ερωτήσεις και διευκρινήσεις, αν το θελήσεις, και αφού το έχεις διαβάσει με προσοχή, πολλές φορές, αν το θελήσεις. Μάλιστα, η ερώτηση σου ήταν τόσο καλή που έχοντας αλλάξει φυσικά τ’ όνομα σου, θα το δημοσιεύσω ώστε άνθρωποι που είναι μεγάλοι και δεν έχουν προβληματιστεί τόσο μικροί όσο εσύ, να μπορέσουν να καταλάβουν τι μεγαλειώδεις Δημιουργοί είναι, τι υπέροχοι Θεοί και Θεές είναι και έτσι να γίνουν επιτέλους τα συναισθήματα που κάνουν την καρδούλα τους να φτερουγίζει!

Σ’ αγαπώ πολύ,

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements

Τα συγκοινωνούντα δοχεία του «καλού» και του «κακού»

13/08/2013

(επικοινωνία για μια φίλη αλλά ενδιαφέρουσα γενικά για την άμυνα και την δράση)

Το να αποτραβάει κάποιος την ενέργεια του και μ’ αυτό τον τρόπο ν’ απομονώνεται, να σηκώνει δηλαδή τις άμυνες του και μ’ αυτό τον τρόπο ν΄απομονώνεται είναι κάτι πολύ εύκολο. Είναι κάτι το οποίο γίνεται κάτω από ένα εγωϊκό κομμάτι γιατί έτσι ο μόνος ο οποίος κερδίζει, αν κερδίζει τελικά, είναι ο ίδιος ο εαυτός μη συμβάλλοντας έτσι στο ανώτερο και ευρύτερο καλό. Εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς, οι άμυνες εξυπηρετούν την προστασία αλλά όταν τοποθετείς αυτό το πέπλο μπροστά σου, δεν μπορούν οι άλλοι να σε δουν καθαρά αλλά δεν μπορείς και εσύ να δεις καθαρά.

Υπάρχει ένας άλλος τρόπος άμυνας και αυτός είναι όταν καταλύσεις τις άμυνες σου. Είναι ο δρόμος της παράδοσης, είναι ο δρόμος της μη – βίας, είναι ο δρόμος εκείνος στον οποίο βιώνεις την Ένωση σου, είσαι ανοιχτός και βιώνεις την Ένωση σου με τον κόσμο γύρω σου και μ’ αυτόν τον τρόπο μετουσιώνεις τις ενέργεις εκείνες που δεν είναι αρμονικές σ’ εσένα και όταν η δόνηση σου είναι υψηλή, κατά την φάση αυτή της μετουσίωσης εμπλουτίζεις τον κόσμο γύρω σου με ενέργειες υψηλότερης δόνησης.

Αυτή είναι η αλτρουιστική πλευρά της προστασίας. Αυτό προϋποθέτει πίστη στο εσωτερικό σου Φως, αυτό προϋποθέτει την γνώση ότι η σκιά δεν μπορεί να επισκιάσει το φως αλλά όπως το φως δημιουργεί τις σκιές όταν πέφτει πάνω σε αντικείμενα, στις προσκολλήσεις, έτσι το φως τις εξαφανίζει όταν διαχέεται γύρω απ’ αυτά. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις τον δρόμο που θ΄ακολουθήσεις. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις την μέθοδο που σ’ εξυπηρετεί. Η επιλογή σου είναι σίγουρα η καλύτερη. Ο λόγος που σου το λέμε αυτό είναι για να εξετάσεις μιαν άλλη μέθοδο, την μέθοδο της ένωσης και όχι του διαχωρισμού, την μέθοδο της μετουσίωσης και όχι της περιθεριοποίησης.

Αν πάρεις δυο δεξαμενές και γεμίσεις την μία με “καλό” και την άλλη με “κακό” και τις ενώσεις ώστε να γίνουν δυο συγκοινωνούντα δοχεία, αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το καλό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το κακό. Και αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το κακό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το καλό. Η στάθμη, η στάθμη όμως θα παραμένει πάντα η ίδια γιατί η ενέργεια είναι μια και δεν χάνεται και η ισορροπία είναι απόλυτη και υπήρχε πάντοντε και αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διαταραχθεί από κανέναν άνθρωπο, ακόμα και από κανέναν θεό. Το μόνο που αλλάζει είναι η περιεκτικότητα των δεξαμενών. Στο μόνο το οποίο επεμβαίνεις είναι στην συγκέντρωση…

Εάν λοιπόν σηκώσεις άμυνες, είναι σαν να τοποθετέις μια βάνα στην σωλήνα που ενώνει αυτές τις δύο δεξαμενές. Με αυτό τον τρόπο προφυλάτεις την δεξαμενή του καλού από το να διεισδύσει μέσα της το κακό αλλά ταυτόχρονα αποκλείεις την διείσδυση του καλού μέσα στο κακό. Σκοπός δεν είναι να κρατήσεις την ισορροπία, αυτό δεν πρέπει να σ’ απασχολεί, η ισορροπία κρατιέται, σκοπός σου είναι ν’ αδειάσεις την δεξαμενή του κακού και να την γεμίσεις και αυτή με καλό, να μετουσιώσεις το κακό, το μαύρο σε άσπρο που σου είναι πιο οικείο.

Αυτή είναι και η δράση. Αυτή είναι η πραγματική δράση. Δράση δεν είναι η άμυνα, η άμυνα είναι αποκοπή. Η δράση είναι να χύνεσαι στον πόλεμο χωρίς πανοπλία, με το στήθος σου προταγμένο, γυμνό, ενώ ξέρεις ότι τα βέλη θα εξωστρακίζονται πάνω του και οι λόγχες δεν μπορούν να το τρυπήσουν. Και η παρουσία σου μέσα στην μάχη μ’ αυτή την πεποίθηση, μ’ αυτή την βεβαιότητα, η παρουσία σου μέσα στην μάχη είναι εκείνη που αλλάζει τον τρόπο που η μάχη εξελίσσεται. Τότε είναι που οι εχθροί καταλαβαίνουν ότι τα όπλα τους είναι άχρηστα και τα παραδίδουν.

Η παράδοση λοιπόν στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα, είναι διπλή. Είναι η παράδοση του εχθρού, είναι η παράδοση του (εσωτερικού) τέρατος, η οποία προϋποθέτει όμως την παράδοση του Εαυτού. Την παράδοση του Εαυτού σε μια ουράνια αγκαλιά και σεμια θεϊκή βεβαιότητα εξασφάλισης. Δοκίμασε ν’ αφήσεις τις ενέργειες να σε πλησιάσουν, να σε προσεγγίσουν, και να τις μετασχηματίσεις. Δοκίμασε να εξαφανίσεις τις σκιές σου με το εσωτερικό σου φως. Γνώριζε πως όσο πιο πολύ δυναμώνει το φως αλλά τα εμπόδια δεν βγαίνουν από την μέση, οι προσκολλήσεις, τόσο πιο μεγάλες θα είναι και οι σκιές. Το εσωτερικό μας φως το δυναμώνουμε έχοντας ξεφορτωθεί πρώτα τις προσκολλήσεις εκείνες που θα δημιουργήσουν τις σκιές. Όταν το πεδίο είναι ελεύθερο, τότε σκιές δεν υπάρχουν.

Και όταν οι προσκολλήσεις άλλων δημιουργούνε σκιές, από το εσωτερικό φως των άλλων, γιατί όλοι έχουνε φως, άλλοι λυχνάρι και άλλοι προβολέα, οι σκιές που πέφτουν απλά εξαφανίζονται πάνω σου, απλά εξαφανίζονται μέσα σου γιατί στον Ήλιο δεν υπάρχει σκιά όπου και αν σταθείς. Το παιχνίδι του φόβου, το παιχνίδι της διπολικότητας είναι πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι και όπως όλα τα παιχνίδια μπορείς να το παίξεις ή μπορείς να σταματήσεις να το παίζεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάς στην καρδιά σου και ν’ ακούς την καρδιά σου και ν΄ακολουθείς την καρδιά σου γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την Ελευθερία.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)