Η ώρα του χθες

29/11/2012

Τα ρολόγια έχουν την τάση να κυλάνε μόνο προς την μία κατεύθυνση. Τι περίεργος που θα ήταν ο γραμμικός χρόνος αν μπορούσε να κυλήσει ταυτόχρονα μπρος και πίσω, ή κάποτε μπροστά και κάποτε προς τα πίσω! Τι διαφορετική θα ήταν αλήθεια, η ίδια η αλήθεια, αν μπορούσες να την δεις πολλές φορές και απ’ όλες τις μεριές της… Ακόμη και “πνευματικά μονοπάτια” θ’ άλλαζαν ξαφνικά κατεύθυνση αν ήξερες που σε οδηγούν. Και είναι η στιγμή της απόφασης άραγε τέτοια που θα την επέλεγες, ή που θα την προσπερνούσες κάθε φορά που θα την συναντούσες? Έως ότου τουλάχιστον το μέλλον σου να είναι προδιαγεγραμμένο από τον ίδιο σου τον εαυτό, από τις ίδιες σου τις επιλογές. Μόνο που αυτή την φορά δεν θα απολάμβανες τα αποτελέσματα των επιλογών σου αλλά το αποτέλεσμα της επιλογής που έκανες όταν με λογικό τρόπο απέκλεισες όλες τις άλλες, δοκιμάζοντας τες. Έτσι, με αυτό τον τρόπο θα βίαζες την ροή του χρόνου, και θα εμπόδιζες στο μεγαλείο της έκπληξης και της συνέπειας ν’ αναδυθεί μέσα από την αυθόρμητη επιλογή βασισμένη στο συναίσθημα ή συναισθαντισμό.

Αν τα ρολόγια κύλαγαν με την ίδια ευκολία προς τα πίσω τότε οι άνθρωποι θα μπλέκανε τοις μοίρες τους με πολύ σύνθετους και παράλογους τρόπους γιατί τότε η “μοίρα” δεν θα ήταν το αποτέλεσμα μιας πράξης ή μιας σειράς πράξεων αλλά η αφήγηση μιας ιστορίας γραμμένης ήδη, από τα χέρια του αναγνώστη της. Και έτσι τα πράγματα θα γινόντουσαν, ω ναι, θα γινόντουσαν πραγματικά περίπλοκα και πρωτοφανή. Αν ο χρόνος γυρνούσε προς τα πίσω η ανθρώπινη αλαζονεία θα εμπόδιζε την εξέλιξη του θείου σχεδίου σου.

Και έρχομαι τώρα να σου πω πως το παρελθόν μπορεί ν’ αλλάξει. Και αυτό μπορεί να γίνει με τρόπο που δεν επεμβαίνει στο θείο σχέδιο σου, που δεν είναι ένα αλλά πολλά ταυτόχρονα, εξελισσόμενα και αυτά βάση των επιλογών σου. Κατ’ αρχήν το παρελθόν, ιδωμένο γραμμικά, είναι κάτι το οποίο έχει περάσει. Και πίσω δεν ξαναγυρνά. Όμως, το παρελθόν, βρίσκεται κλεισμένο, φυλακισμένο μέσα στο παρόν, κάθε φορά που κάποιος επιλέγει να το κουβαλήσει μέσα του. Κάθε στιγμή που επιλέγεις να την ζεις βασιζόμενη στο παρελθόν δίνει ανάσα ζωής σ’ εκείνο και στοιχειώνει το παρόν. Κάθε στιγμή στο τώρα που την συνδέεις με το τότε, την αφήνεις να κατρακυλήσει στο τότε και ν’ αδειάσει μέσα στα γρανάζια του χρόνου.

Φαντάσου λοιπόν τι συμβαίνει μ’ αυτόν τον τρόπο στο μέλλον. Δημιουργείται με βάση όχι των επιλογών που κάνεις στο τώρα αλλά με βάση των θηρίων που έχεις κουβαλήσει από το χθες. Και έτσι το παρελθόν μπορεί να δημιουργήσει το μέλλον, όχι ως αποτέλεσμα της εξελικτικής ροής του χρόνου αλλά ως παρέμβασης της ανθρώπινης συνειδητότητας. Άρα, αν θέλεις, το να κουβαλάς το παρελθόν σου σε κάθε σου βήμα είναι και αυτό ένας τρόπος παρέμβασης στην ομαλή ροή και εξέλιξη του θεϊκού, δικού σου σχεδίου. Επαναγράφεις και επαναδημιουργείς το σενάριο το οποίο έχεις ήδη διαβάσει.

Αν λοιπόν μπορείς να δημιουργήσεις το μέλλον όχι σύμφωνα με την ελεύθερη βούληση σου αλλά με την καθοδηγούμενη σκέψη σου από την εμμονή σου στο τότε, γιατί να μην μπορείς ν’ αλλάξεις το παρελθόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο? Αν φανταστείς ότι κινείσαι όχι σ’ έναν κύκλο με μια γραμμή – χρονική σ’ αυτή την περίπτωση – αλλά σ’ έναν κύκλο που η περιφέρεια του αποτελείται από πολλούς μικρότερους, τότε κάθε στιγμή μπορεί να συνδεθεί με την προηγούμενη. Τότε το ξεκίνημα μιας γραμμής είναι και το τέλος της και το μετά συναντάει το πριν, σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς.

Αν το διάστημα αυτό το μικρύνεις πάρα πολύ, τότε κάθε στιγμή είναι ταυτόχρονα η αρχή και το τέλος της επόμενης και έτσι όλες οι στιγμές μαζί δημιουργούν την ροή. Το μυστικό εδώ είναι να μπορείς να εισαγάγεις την παράμετρο του “γραμμικού” χρόνου ως παύση ανάμεσα στις στιγμές, μη εμποδίζοντας έτσι την εξέλιξη αλλά “κερδίζοντας χρόνο” για την παρατήρηση του συμβάντος. Με αυτό τον τρόπο μπορείς στο κενό αυτό ν’ αποφασίσεις πιο θα είναι το επόμενο βήμα, αλλάζοντας μ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνο το καρμικό προσωπείο του χρόνου αλλά και την ίδια την κατεύθυνση της ροής.

Έτσι καταλαβαίνεις, ότι κουβαλώντας το παρελθόν το προβάλεις στο μέλλον σου ενώ χειραγωγώντας το, δημιουργείς το μέλλον σου. Αυτός είναι ένας τρόπος να το διαχειριστείς αν επιμείνεις στην γραμμική αντίληψη του χρόνου. Για την κβαντική θεώρηση του, τα πράγματα είναι “απλά” και ειπωμένα. Επειδή είναι όμως πολύ δύσκολο να περιγράψεις μια κατάσταση που ένας μη εξοικειωμένος νους είναι αδύνατον να συλλάβει, γι’ αυτό και αυτή η αναφορά τώρα.

Το τιμούμε λοιπόν το παρελθόν ή το διαγράφουμε? Μετά από το προηγούμενο και ίσως λιγάκι μπερδεμένο κείμενο, γίνεται αντιληπτό ότι το παρελθόν αποτελεί και αυτό ένα απολύτως απαραίτητο εργαλείο εξέλιξης και όπως όλα τα εργαλεία, έτσι πρέπει και αυτό να χρησιμοποιείται με σύνεση και με ορθό τρόπο, αλλιώς μπορεί να τσακίσει και όταν τσακίσει θα βρεθείς χωρίς πάτημα. Ρώτα κάποιον άνθρωπο που έχει ξεχάσει το παρελθόν του λόγω κάποιου ιατρικού αιτίου, να δεις πως αισθάνεται. Βέβαια ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, η απώλεια της μνήμης επιτελεί και αυτή την δική της παρέμβαση. Όπως ειπώθηκε άλλωστε χθες, το παρελθόν, τα στάδια μάλλον εκείνα που ξεχωρίζουν σ’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μικρές ενδιάμεσες γεννήσεις και άρα ως προηγούμενες ζωές. Όταν κάποιος φέρει την επίγνωση αυτή, ότι δηλαδή κάθε στιγμή πεθαίνει και κάθε στιγμή γεννιέται, και αντιμετωπίζει την κάθε στιγμή που πέρασε ως μια προηγούμενη ζωή με τα διδάγματα και τα νοήματα και τους λόγους της, τότε μόνο μπροστά – μιλάμε γραμμικά πάλι – μπορεί να προχωρήσει.

Γιατί μ’ αυτό τον τρόπο, απελευθερώνεται από το παρελθόν του και παύει να το κουβαλάει μαζί του, ελευθερώνοντας έτσι το ίδιο του το μέλλον! Ανοίγει έτσι δρόμο στις προοπτικές! Εκείνες, που δεν θα υπήρχαν αλλιώς.

Αντιμετωπίζοντας το παρελθόν ως μια προηγούμενη ζωή που ως τέλος της είχε αυτή την στιγμή, τότε μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό σου αλλά και τους άλλους γιατί αμέσως τον τοποθετείς, όπως βέβαια και τους άλλους, έξω από την πραγματικότητα που βιώνεις, αποτελούν μέρος μιας παλαιότερης ιστορίας και παύουν να ενώνονται μαζί σου με εκείνα τα νήματα που εύκολα μετατρέπονται σε αλυσίδες.

Άσε λοιπόν ο,τι σε στεναχωρεί να πεθάνει γιατί άλλωστε εσύ έχεις μόλις ξαναγεννηθεί. Έχεις απλώσει το χέρι στη νέα σου ζωή όπως την έχεις επιλέξει. Όπως την έχεις επιλέξει. Και όχι όπως νομίζεις ότι την έχεις επιλέξει. Αν σου δώσω το δικαίωμα να διαλέξεις τι χρώμα ρούχα θέλεις να φοράς, λευκά ή μαύρα, τότε είσαι ελεύθερος? Ελεύθερος θα είσαι όταν μπορέσεις να φορέσεις όχι μόνο το λευκό ή το μαύρο σου ρούχο αλλά και το κόκκινο, και το κίτρινο και ότι χρώμα γουστάρεις, ακόμη και να μην φορέσεις καθόλου ρούχα!

Η ψευδής αίσθηση της ελευθερίας αποτελεί έναν πραγματικό εφιάλτη, σε όλα τα επίπεδα. Είναι καλύτερο ν’ αναγνωρίζεις τα όρια σου, ακόμη και όταν αυτά δεν υπάρχουν πραγματικά, παρά να νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος αλλά απλώς να τα έχεις διευρύνει στο σημείο εκείνο που σου είναι περισσότερο βολικά ή ανεκτά. Η πραγματικότητα τότε εξαθλιώνεται ακόμη και ας είναι ζωσμένη με όλα τα μαργαριτάρια του κόσμου και δεν είσαι περισσότερο ευτυχισμένος από ένα σκυλί που του πέταξαν ένα κόκκαλο. Η ευτυχία σταματάει την στιγμή που το κόκκαλο τελειώνει. Μέχρις ότου βεβαίως να έρθει το επόμενο. Ενώ στην πραγματικότητα μπορείς να έχεις, έχεις, όλα τα κόκαλα του κόσμου φυλαγμένα στην ντουλάπα σου.

Το χθες δεν είναι χαμένος χρόνος και δεν είναι χρήσιμο να το κοιτάς έτσι. Το χθες είναι απλά η απαραίτητη προετοιμασία για αυτό που είσαι σήμερα και γι’ αυτό που πρόκειται ν’ εξελιχθείς αύριο. Παίρνε την κάθε σου απόφαση με την καρδιά σου και άσε την ροή να σου επιβεβαιώσει πως ήταν η καλύτερη. Κρίνε την με γνώμονα την αληθινή σου ευτυχία και έτσι, όχι μόνο θα διπλώσεις τον χρόνο αλλά θα εξελιχθείς μέσα απ’ αυτόν.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements

Οι Χορδές του Σύμπαντος

26/11/2012

Σήμερα, μετά το ρεκτιφιέ, ας γράψουμε για την σχέση του αίτιου και του αιτιατού. Όπως ακριβώς οι χορδές μιας άρπας πάλλονται και πλημμυρίζουν τον χώρο με ήχους, η κάθε μια με τον δικό της μοναδικό ήχο, έτσι και οι χορδές του Σύμπαντος πάλλονται και αυτές και πλημμυρίζουν τον δικό τους χώρο με ήχους, τον μοναδικό ήχο της η κάθε μια. Ποιες είναι όμως αυτές οι χορδές? Πού βρίσκονται και πως κανείς μπορεί να τις “οπλίσει” ώστε να απελευθερώσει την ενέργειά τους και να παράγει τον ήχο τους?

Μην πάει ο νους σου στο διάστημα, μην πάει ο νους καν έξω από την απόσταση που μπορείς να φτάσεις τεντώνοντας τα χέρια σου. Οι χορδές αυτές είναι πραγματικά μαγικές. Βρίσκονται μέσα στην καρδιά σου, καλά, “καρδιά” σου για να μην το πηγαίνουμε στο πολύ μελό περί καρδούλων, και αρκεί μονάχα η δύναμη της σκέψης σου για να οπλίσουν. Έτοιμες να πυροδοτήσουν την ενέργεια τους και να διαχύσουν τον ήχο τους από την μία άκρη του Σύμπαντος στην άλλη. Μια τόσο δα χορδούλα ακούγεται από την μία άκρη του Σύμπαντος έως την άλλη. Αλήθεια, όταν πυροδοτείς την δική σου, αναρωτιέσαι ποιος ακούει?

Χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί οι χορδές αυτές δεν είναι άρπες, ο ήχος τους να σβήνει μετά από λίγο. Οι χορδές αυτές είναι πανίσχυρα εργαλεία που στέλνουν στην αιωνιότητα ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα. Ή κάλεσμα. Και όλο και κάποιο αυτί είναι τεντωμένο και συντονίζεται στον ήχο τους. Όλο και κάποιο, ναι.

Ας μιλήσουμε τώρα για το ελεύθερο βήμα των στρατιωτών πάνω σε μια γέφυρα. Οι στρατιώτες αλήθεια, αφήνονται σε ελεύθερο βηματισμό πάνω στις γέφυρες. Τουλάχιστον αυτό γίνεται από την ημέρα που μια γέφυρα κατέρρευσε λόγο του συντονισμού. Ναι, ο συντονισμός, μπορεί να παρασύρει μια γέφυρα. Αν πετάς πετραδάκι το πετραδάκι σε μια λίμνη, την κατάλληλη στιγμή, αυτοενισχύεται το κυματάκι και μπορείς να το μετατρέψεις σε κύμα μεγάλο, ικανό να σε παρασύρει, εντάξει, υπερβολές, αρκετό για να χυθεί τουλάχιστον έξω από αυτήν. Με τι κόπο? Με κανέναν κόπο! Αρκεί να πετάς από ένα μικρό πετραδάκι τη φορά την κατάλληλη στιγμή. Ένα “λάθος” πετραδάκι και η δουλειά πάει στράφι, αναχαιτίζει το προηγούμενο.

Είναι δηλαδή θέμα τύχης η συσσωρευτική δράση των παλμών, όποιων παλμών, για να επιτευχθεί ο ενεργειακός συντονισμός? (να προσθέσω, και υλικός?) Ναι. Είναι θέμα τύχης. Αλλά αν παρατηρήσεις, η τύχη αυξάνεται εντυπωσιακά με την επιμονή. Όσο πιο πολύ επιμένεις, τόσο πιο πολύ τυχερός είσαι, σωστά?

Όταν λοιπόν αποφασίσεις να τινάξεις τις χορδές μέσα σου, να το κάνεις με την επίγνωση ότι κάθε τίναγμα είναι ικανό να δημιουργήσει αυτό που εννοείς, θεία παρέμβαση ή θεία δίκη. Την άμεση δηλαδή εκδήλωση της υλοποιημένης μορφής της ενέργειας που έστελνες είτε για ένα παραγωγικό έργο, είτε – λυπάμαι – για ένα καταστροφικό. Ακόμη και η έννοια της καταστροφής όμως, ακόμη και αυτή πρέπει να ιδωθεί μέσα από μια σφαίρα αντικειμενικότητας, κατά πόσον δηλαδή είναι αλήθεια καταστροφική η ενέργεια αυτή ή είναι απλά απαραίτητη η εκδήλωσή της με την συγκεκριμένη μορφή γιατί αυτή η μορφή εξυπηρετεί και ένα συγκεκριμένο – αγαθό όμως- απώτερο σκοπό. Σαν να κόβεις το δάχτυλο με την γάγγραινα για να σώσεις το χέρι. Δικαιολογείται, έτσι δεν είναι?

Η επανάληψη λοιπόν, η επιμονή και ο σωστός συγχρονισμός μπορούν να κατεβάσουν τον Ουρανό στην Γη. Είναι προφανώς αντιληπτό ότι όταν οι ενέργειες ενός ατόμου, για να γίνει πιο κατανοητό ας μιλήσουμε με ήχους, όταν λοιπόν ένας μόνος του ταλαντώνει τις χορδές της σκέψης του τότε παράγει ένα λίγο ως πολύ προβλεπόμενο αποτέλεσμα, εκείνο που επιδίωξε. Τι συμβαίνει όμως όταν πολλά άτομα μαζί ταλαντώσουν ο κάθε ένας τις δικές του χορδές? Τότε δημιουργείται μια πολυφωνία, μια ορχήστρα από χορδές που δεν είναι τίποτα άλλο από τον “πόλεμο” που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Ο “ήχος” της χορδής του ενός ακυρώνει τον “ήχο” της χορδής του άλλου και ο “ήχος” της χορδής κάποιου άλλου ενισχύει τον “ήχο” κάποιας άλλης. Κάποια στιγμή αυτό θα οδηγήσει σε ένα ξεκαθάρισμα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θα παίζουνε τον ίδιο σκοπό, με την δική του απόχρωση βέβαια ο καθένας. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι δονήσεις αυτές που ξεκινούν από το κέντρο σας, από το κέντρο δηλαδή της ύπαρξης σας κατευθύνονται ακαριαία προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά προς όλα τα ανοιχτά αυτιά – δέκτες των δονήσεων αυτών. Η εκδήλωση τους στο υλικό – φυσικό πεδίο γίνεται με την ταυτόχρονη πραγμάτωση της όποιας πρόθεσης τις έχει θέσει σε κίνηση. Κοντολογίς, αυτό το οποίο έχει ήδη χιλιοειπωθεί, η σκέψη γεννάει την πραγματικότητα. Όταν λοιπόν γυρίζει πίσω το κυματάκι και δεν σου αρέσει, κράτα εσύ το χεράκι σου και μην το πετάξεις το επόμενο πετραδάκι. Γύρνα δηλαδή ευλαβικά και το άλλο μάγουλο γιατί η προσπάθεια αναχαίτισης με την ίδια ορμή θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβεβαίωση του γεγονότος και την γιγάντωσή του. Το επόμενο κυματάκι θα είναι απλά, μεγαλύτερο.

Έτσι παίζεται και το παιχνίδι στο επίπεδο των συνειδήσεων ανάμεσα σε δυο άτομα, για να μπούμε στο ψητό… Όσο χτυπάει η μια μεριά, όσο τεντώνει τις χορδές της, τόσο δέχεσαι εσύ τα μικρά κυματάκια. Όταν όμως αντιδράς σε αυτά, τότε εκείνα επιστρέφουν πίσω στον αρχικό αποδέκτη μεγαλύτερα και έτσι γυρίζουν πίσω σ’ εσένα, όχι απλά διπλάσια αλλά τετραπλάσια. Θυμήσου, έχουν υποστεί την δική σου προσαύξηση αλλά και την εκ νέου προσαύξηση του αποστολέα. Είναι αντιληπτό τώρα το τι συμβαίνει όταν υπάρχει οργή και από τις δύο μεριές? Γύρνα και το άλλο μάγουλο, ευλαβικά. Δηλαδή, ελαστικά απορρόφησε τα μικρά κυματάκια γιατί τα μικρά κύματα είναι διαχειρίσιμα αλλά τα μεγάλα καταστροφικά και αποσυντονιστικά. Κάποια στιγμή ο άλλος θα σταματήσει να πετάει πετραδάκια, είτε θα βαρεθεί, είτε θα του τελειώσουν, τα πετραδάκια ή τα ψυχικά του αποθέματα.

Αντικρούουμε λοιπόν τους ήχους των ενεργειακών χορδών των άλλων δημιουργώντας ένα νέο ήχο αντίθετο που μας βάζει έτσι στην διαδικασία παραγωγής συγκεκριμένων ήχων, όχι από δική μας επιλογή αλλά σύμφωνα με την επιλογή του άλλου, ή απλά, γινόμαστε η άμμος που γλυκά γλυκά απορροφάει την ένταση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα βεβαίως όχι άμμος αλλά κάποιο είδος ηχοαπορροφητικού υλικού, που απλά υπάρχει εκεί. Δηλαδή η πλέον ξεκούραστη και αποτελεσματική γραμμή άμυνας που μπορείς να εφαρμόσεις είναι εκείνη της μή-αντεπίθεσης, δηλαδή της παραίτησης. Παραιτήσου από τα περιττά βάρη και θα σε παρατήσουν και αυτά. Αντίκρουσε τα και θα παίζεις το παιχνίδι μια ζωή. Δαρμένος, δεν θα έχεις χρόνο να οπλίσεις τις χορδές σου με ήχους ή σκέψεις για το δικό σου ή το ανώτερο καλό. Όταν οι ήχοι θα περνάνε δίπλα σου, οι χορδές σου θα παράγουν ήχους άλλους, εκείνους που σου επέβαλε κάποιος άλλος. Μμμ… ενδιαφέρον άμα το βλέπεις έτσι, έτσι δεν είναι? Μένεις έξω από το ενεργειακό παιχνίδι γιατί επικεντρώνεσαι στην ουσία μιας επιλογής που δεν έκανες. Λάθος, την έχεις κάνει την επιλογή. Ολοδική σου είναι. Επιλέγεις λοιπόν εσύ να χάνεις τον αγώνα για να ασχολείσαι μόνο με την φάση. Όλη την ώρα μόνο με μία φάση του αγώνα, ενώ αυτός εξελίσσεται και ναι, μεταλλάσσεται και ανατρέπεται. Όταν θα ξυπνήσεις ο κόσμος θα είναι διαφορετικός και τότε θα αναρωτιέσαι τι έγινε, πως χάθηκε κάτω από τα πόδια σου. Αλλά δεν έφυγε αστραπιαία, όχι, απλά όσο μετακινούνταν εσύ κοιτούσες αλλού, απλά.

Σου αρέσει κάτι τέτοιο, θα ήθελες να συμβεί? Το αφήνεις όμως, ε?

Ο πόλεμος των κόσμων είναι σε πλήρη εξέλιξη και εσύ λες άστε παιδιά, δεν είναι για μένα, εγώ εδώ ξέρω να πολεμάω γιατί το πεδίο αυτό το γνωρίζω. Και επειδή το πεδίο το γνωρίζω και γνωρίζω και τον εχθρό – αν μπορούμε να τον πούμε έτσι – φροντίζω, κάνω τα πάντα ώστε τα χτυπήματα να μην είναι θανατηφόρα, να μην είναι τελειωτικά, γιατί αν αυτός φύγει, τότε αλίμονο, θα πρέπει να δώσεις την μάχη σε ένα άλλο πεδίο, λιγότερο γνωστό ή και άγνωστο εντελώς.

Η Χαρά ξεχειλίζει, αρνήσου την Λύπη. Το έχεις γράψει, ναι, το έχεις γράψει πολλές φορές, η πρώτη φορά που έγραψες ήταν ότι η ευτυχία είναι μέσα σου, το έγραψες και μετά το έγραψες και στα παλαιά σου τα παπούτσια. Και τώρα αναρωτιέσαι αν το χέρι θα είναι σκελετωμένο, δεν πειράζει, ψάξε και βρες το και διάβασε το ξανά, τότε το έγραψες για τώρα. Όλο το παζλ έρχεται πάντα και ολοκληρώνεται πάντοτε τέλεια, δεν περισσεύει κανένα κομμάτι ποτέ.

Η απόφαση σου αντηχεί στα πέρατα του Σύμπαντος. Η σκέψη σου κινεί δυνάμεις στα πέρατα του Σύμπαντος. Η ώρα των αποφάσεων έχει έρθει εδώ. Ηρέμησε, σκέψου, διαλογίσου, ρώτα, αποφάσισε. Βρίσκεσαι μέσα σε μια αγκαλιά από αγγέλους, μέσα σε μια αγκαλιά φίλων. Όσο τεντώνεις τις χορδές σου σε αρμονία με τις δικές τους, θα κατεβάζετε τον Ουρανό στην Γη.

Ή θ’ ανεβάζετε την Γη στον Ουρανό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Ο τρόπος της Αποκάλυψης

21/11/2012

Όταν αρχίζεις να αμφιβάλεις και ν’ αμφισβητείς, ξεχνάς αυτά που σου έχουν ειπωθεί. Τα διαγράφεις και αυτό θα κάνεις και όταν τελειώσει το κείμενο γιατί έτσι έχεις συνηθίσει να κάνεις, είναι βολικό.

Χρειάζεσαι μια αποκάλυψη, έτσι δεν είναι?

Ποια προτιμάς, αυτή που συμβαίνει έξω από εσένα ή εκείνη που συμβαίνει εσωτερικά? Γιατί η Αποκάλυψη, μπορείς να το γράφεις με μικρό μην αγχώνεσαι, η αποκάλυψη λοιπόν είναι μια διαδικασία της στιγμής. Μιας στιγμής όμως που απαιτεί μια μακρόχρονη διεργασία πριν να εκδηλωθεί. Σκέφτεσαι λοιπόν την αποκάλυψη του Ιωάννη όταν ακούς την λέξη αυτή, σωστά, άντε και την ταινία του Κόπολα. Δεν σκέφτεσαι όμως την αποκάλυψη που συμβαίνει σε κάθε στιγμή σου, την κάθε στιγμή σου, μέσα σου. Όχι γύρω σου, θα τα πούμε κι αυτά, αλλά μέσα σου. Την εσωτερική σου αποκάλυψη, εδώ παίρνει και κεφαλαίο.

Η αποκάλυψη της στιγμής. Πρόσεχε, όχι η στιγμή της αποκάλυψης, αυτό είναι κάτι διαφορετικό και ίσως καλά σου έρχεται στο νου εκείνη του Ιωάννη, χα χα! Η εσωτερική αποκάλυψη της στιγμής. Στιγμιαία, με την ακαριαία και πάντα χρονικά σωστή εκδήλωση της, απαιτεί μια διεργασία που ποικίλει ανάλογα με την ποιότητα του κάθε ερευνητή του Πνεύματος. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις το Πνεύμα ως κάτι το διαφορετικό, τότε είσαι ένας ερευνητής Του. Δεν μπορεί να είσαι αναζητητής, όχι, αφού δεν υπάρχει κάτι ν’ αναζητήσεις, πέρα από εσένα, σαν να έχεις τα κλειδιά στην τσέπη και να τα ψάχνεις μέρες ενώ στην πραγματικότητα τα κουβαλάς μαζί σου. Δεν αναζητούσες τα κλειδιά, αναζητούσες την εικόνα των κλειδιών έχοντας την πεποίθηση ότι τα κλειδιά είναι κάπου μεν αλλά σίγουρα κάπου έξω από την τσέπη σου. Τα κλειδιά όμως ήταν εκεί, μαζί σου, σε κάθε σου βήμα.

Με αυτό το σχήμα μπορείς να κατανοήσεις την ιδέα της αποκάλυψης. Από-καλύπτεται, αυτό που ήταν πάντοτε, φανερώνεται. Και όταν αυτό συμβαίνει γύρω σου τότε είναι ενδιαφέρον, όταν αυτό όμως συμβαίνει μέσα σου, τότε, ναι, τότε είναι συγκλονιστικό. Όπως ακριβώς η χαριτωμένη βρισιά επιφώνημα που βγάζεις όταν συνειδητοποιείς ότι τα κλειδιά είναι στην τσέπη σου. Εγώ είμαι αυτός, αναρωτιέσαι? Ή ακόμη πιο έντονα, είναι δυνατόν αυτό να είναι έτσι? Ή ακόμα περισσότερο πιο έντονα, είναι δυνατόν εγώ να είμαι έτσι? Και έτσι τραβιέται το πέπλο μπροστά από τα μάτια σου και αντιμετωπίζεις την αλήθεια. Και όταν αυτό συμβαίνει τότε τα μάτια σου δακρύζουν γιατί η αλήθεια είναι μεγαλειώδης και έτσι και πάλι αρνείσαι να κοιτάξεις πολύ ώρα μπας και στραβωθείς και στρέφεις το βλέμμα σου έξω από εσένα, κάπου αλλού, ας πούμε, τυχαία, στο εκκρεμές σου. Τυχαία, βεβαίως…

Το πραγματικά συγκλονιστικό είναι ότι η αποκάλυψη είναι, επίσης, μια εντελώς εσωτερική διαδικασία. Νωρίτερα ειπώθηκε ότι είναι και μια διεργασία που κρατάει πολύ καιρό. Το αποτέλεσμα της διεργασίας είναι η στιγμή εκείνη που ξεκινάει η διαδικασία της αποκάλυψης. Δηλαδή βάζεις τα χεράκια σου και ξε-στραβώνεις τα ματάκια σου, τόσο απλά. Σηκώνεις τα χεράκια σου και τραβάς μόνος σου το ρημάδι το πέπλο, ωωωω! Τί όμορφα, δεν μπορεί να είμαι εγώ αυτός. Κάτσε να το διορθώσω λίγο. Γνωστό το σενάριο? Γνωστό…

Άρα η εσωτερική αποκάλυψη είναι μια -το γράφω έτσι- εγω-φερούμενη διαδικασία τα χαρακτηριστικά της οποίας μοιάζουν με εκείνα της κεντρομόλου δυνάμεως. Όσο πιο καταλυτική είναι, τόσο πιο έντονη είναι η τάση φυγής αλλά και τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη αγκίστρωσης. Σημειώνω εδώ ότι για να υπάρξει φυγόκεντρος ή κεντρομόλος δύναμη (αντίθετες αλλά ίσες δυνάμεις) απαιτείται η ύπαρξη ενός νήματος κάποιου είδους, κάτι που να ενώνει το σημείο που περιστρέφεται με το σταθερό κέντρο. Και έτσι πρέπει να το δεις. Σαν ένα σταθερό σημείο από το οποίο λαχταράς να κρατηθείς και όσο επιταχύνεται η περιστροφή σου γύρω απ’ αυτό, τόσο μεγαλώνουν ταυτόχρονα η τάση σου για συγκέντρωση σ’ αυτό αλλά και η αμφισβήτηση σου. Όχι για το σημείο, μα το σημείο είναι εκεί, το είδες/άκουσες/ένιωσες, το σημείο είναι εκεί, η αμφισβήτηση σου περιορίζεται στο νήμα που σε συνδέει με αυτό.

Αν όμως έλλειπε το νήμα, τότε δεν θα υπήρχε η γνώση του σημείου, δεν θα υπήρχε κάτι να σε συνδέει μ’ αυτό. Έτσι, φαίνεται πως το μόνο σου όπλο έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Όσο πιο βαθιά το καρφώνεις, τόσο πιο πολύ σε κόβει. Γιατί τόσο περισσότερο σου αποκαλύπτεται η πραγματική σου διάσταση, το μεγαλείο σου, ταυτόχρονα σου αποκαλύπτεται και η απόσταση σου απ΄ αυτό. Η πλασματική απόσταση σου απ΄ αυτό, την απόσταση που ο νους έχει επιβάλει, ως απαραίτητο νήμα, για να συνδέεσαι με το σταθερό σημείο, το σημείο για το οποίο πυροδοτείται η αποκάλυψη του Εαυτού.

Στο λέω αυτό γιατί είναι απαραίτητο να γνωρίζεις ότι η αναζήτηση αυτή, η διαδρομή για τα ψηλά απαιτεί να σταθείς πάνω σε πολλά κουφάρια, κουφάρια από πολλά διαφορετικά Εγώ σου που όλα θα πρέπει μόνος να σκοτώσεις με το μαχαίρι, ένας προς ένας, το μαχαίρι εκείνο που έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Και αυτό είναι μια διαδικασία που ενώ μπορεί να γίνει πάρα μα πάρα πολύ απλά, εσύ το κάνεις ένα δράμα γιατί είναι ωραίο να χάνεσαι μέσα στα δράματα, περισσότερο συναρπαστικό, και δώστου τελικά και μπερδεύεσαι και αποπροσανατολίζεσαι. Είναι κάτι που το είχες πει πολύ παλιά, όταν ακόμη δεν είχες ιδέα, ότι “για να γίνει μια αλλαγή αρκεί να το θελήσεις”. Ναι πραγματικά, έτσι είναι. Σε μια στιγμή γίνεται η αλλαγή. Μια πραγματικά αποκαλυπτική στιγμή, έτσι απλά, χωρίς δράματα.

Το γεγονός είναι πολύ σημαντικό για να υπάρχει χώρος για δράματα. Εδώ χάνεις το δέντρο κι εσύ ανησυχείς για τα κουκουνάρια. Μην εστιάζεις στα κουκουνάρια, είναι πολύ μικρά… αλλά είναι και πάρα πολλά. Το βλέμμα γρήγορα μπερδεύεται και τα συνηθίζει, έτσι βλέπεις μόνο πρασινάδα. Ένας όμως είναι ο κορμός, ένας. Εκεί θα πρέπει να εστιάζεις το βλέμμα και την προσοχή σου. Τα κουκουνάρια άστα, θα μαραζώσουν και θα τα πάρει ο αέρας, θα φύγουν μόνα τους, εσύ σώσε το δέντρο. Έτσι αρμόζει να είναι τα στοιχεία του εαυτού που αποκαλύπτονται. Μεγάλα και καλά ριζωμένα, για ν’ αντέχουν χρόνια ώστε να μπορείς να τα βλέπεις και να τ’ αξιολογείς. Και θα είναι εκεί για όσο χρόνο χρειαστείς. Για όσο χρόνο σου πάρει να στρέψεις το βλέμμα σου μέσα σου, εκείνα θα είναι εκεί. Γιατί η αποκάλυψη δεν μπορεί να έχει αίτια εξωτερικά. Δεν μπορεί να εκτελεστεί από τρίτους. Είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση με έντονα στοιχεία αιφνιδιασμού όταν το ασυνείδητο σου έχει ωριμάσει και στέλνει το μήνυμα – πρόσκληση στον ουρανό.

Πόσο έτοιμος είσαι λοιπόν να θανατώσεις τα εγώ σου, πόσο έτοιμος είσαι ν’ αμφισβητήσεις τοις πεποιθήσεις σου, πόσο εύκολα μπορείς να εμπιστευτείς εν τέλει, τον ίδιο σου τον εαυτό? Πόσο έτοιμος είσαι αλήθεια να βιώσεις και ν’ απολαύσεις την Αποκάλυψη σου? Την μια από τις δεκάδες αποκαλύψεις σου? Και πόσο εύκολα θα ξεκολλήσεις από το μεγαλείο ή το δράμα αυτής για να προχωρήσεις στην επόμενη? Οι αποκαλύψεις αυτού του είδους είναι αλυσιδωτό φαινόμενο, όταν μάθεις να τις αναγνωρίζεις τότε συμβαίνουν πιο εύκολα, θυμήσου, εσύ κρατάς τον ρυθμό, εσύ ορίζεις το επίπεδο δυσκολίας, εσύ ορίζεις την ένταση του φαινομένου. Είσαι μια ολάκερη φιλαρμονική και ο μαέστρος ταυτόχρονα. Θα παίξεις ένα αριστούργημα άραγε? Ή θα χτυπάς ρυθμικά το κύμβαλο στέλνοντας τα πρώτα βιολιά για ύπνο? Εγώ λέω στείλε τον μαέστρο για ύπνο και άσε τα όργανα να παίξουν ελεύθερα. Και αν έχεις ακούσει στην έναρξη ενός κονσέρτου την βαβούρα, αχ αυτή η βαβούρα, τι ήχο κρύβει μέσα της… τον ήχο της ελευθερίας, ο ήχος της ελεύθερης βούλησης είναι πιο μελωδικός από την ενάτη στα σίγουρα.

Το εργαλείο σου, το κοφτερό σου όπλο είναι η ανάληψη της ευθύνης. Τον εαυτό σου μπορείς να τον δεχτείς μόνο όταν τον γνωρίσεις αληθινά. Πρέπει επίσης ν’ αναγνωρίσεις τις προθέσεις σου. Όχι να τις κρίνεις αλλά να τις αναγνωρίσεις. Πρέπει ν’ αποδεχτείς τα “λάθη” σου ώστε να τα διορθώσεις. Μην τα διορθώσεις καν. Ακόμη καλύτερα, διέγραψε τα! Εδώ δεν υπάρχουν κόκκινα στυλό, μόνο άλλη μια ευκαιρία. Κάθε φορά και μια ευκαιρία ακόμη. Σε μια παράγραφο, το έργο μιας ζωής! Ή και εκατό! Χα χα!

Άκου, πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κοιτάξεις τον θεό στα μάτια? Εγώ σου λέω κάνε το και νιώσε την Πνοή του να ζωντανεύει κάθε σου κύτταρο. Νιώσε το παρελθόν να ξεθωριάζει, αφέσου μέσα στην Αγάπη χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς και χωρίς πρέπει. Η άνευ όρων αγάπη είναι κάτι που αναβλύζει μέσα σου και εσύ της φοράς ένα κάρο περιορισμούς, ένα κάρο δεσμεύσεις, ένα σωρό ενοχές. Η άνευ όρων αγάπη είναι η πνοή του θεού, το εσωτερικό αεράκι της αλλαγής που θα σε σηκώσει και που θα σε οδηγήσει στην μοναδική τελικά… στιγμή της Αποκάλυψης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη με πολλά στοιχεία νοητικού καθώς ξεκαθαρίστηκε στο τέλος)

Ο Άρχοντας του Νου και ο έλεγχος της Σκέψης

15/11/2012

Είναι αλήθεια πως η διεργασία που συμβαίνει σ’ έναν εγκέφαλο που κοιμάται σε κατάσταση διαλογισμού είναι μια εσωτερική διεργασία, όχι ως προς την επιφάνεια αλλά ως προς το βάθος αυτής. Δηλαδή δεν είναι κάτι που συμβαίνει μέσα ή έξω από το κρανίο αλλά μέσα σε ένα άλλο συνειδησιακό επίπεδο, σε ένα άλλο σώμα, πέρα του φυσικού, που τυχαία (;) συμπίπτει γεωγραφικά με το φυσικό σώμα. Το βάθος λοιπόν μπορεί φυσικά να περιορίζεται σε λίγα εκατοστά αλλά ενεργειακά είναι πραγματικά απροσδιόριστο.

Όσο είναι το βάθος μιας καθαρής σκέψης.

Ποια όμως είναι τα όρια μιας σκέψης αλήθεια? Πως προσδιορίζεται ή ορίζεται μια σκέψη? Τι είναι αυτό που γεννάει την σκέψη? Και πώς συνδέεται αυτό με μια ιδέα? Η σκέψη, ως χαλαρή και αβίαστη διαδικασία εμποτίζει τον πυρήνα των κυττάρων που την παράγουν. Παράγεται όμως αλήθεια η σκέψη ή εμφυτεύεται ή μήπως ανακαλείται, όπως η ανάκληση της προηγούμενης εικόνας? Ας δούμε πως καθορίζεται η “δημιουργία” μιας σκέψης. Η σκέψη αποκτάει και αυτή το δικό της φυσικό σώμα μόνο που αυτό δεν είναι απτό, παραμένει σε μια δόνηση υψηλότερη αυτής που διέπει την ύλη, η σκέψη ενσαρκώνεται την στιγμή της ανάκλησης της από μια βάση δεδομένων η οποία όμως μεταλλάσσεται διαρκώς.

Σαν να κρατάς ένα κλειδί αλλά οι κλειδαριές ν’ αλλάζουν συνέχεια, κάπως έτσι να το φανταστείς. Τρέχεις μέσα σε έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο γεμάτο πόρτες και η κάθε σου επιλογή προσδιορίζει την πόρτα που θ’ ανοίξεις. Έτσι, κρατάς στα χέρια σου ένα μαγνητικό κλειδί το οποίο εν δυνάμει μπορεί να σου εξασφαλίσει πρόσβαση σε κάθε δωμάτιο. Σε κάθε ένα, σε κάθε γωνιά, κάθε στιγμή. Εν δυνάμει. Γιατί στην πραγματικότητα, το βάθος της σκέψης, το πόσο δηλαδή βαθιά μέσα στον λαβύρινθο θα σταματήσεις ή καλύτερα αυτοπεριοριστείς, προσδιορίζεται, καθορίζεται, από την απόφαση, από την επιλογή που θα πάρεις την στιγμή της δημιουργίας της. Το θεϊκό σχέδιο εκτελείται πάντα άψογα και το μέγεθος του είναι εξ’ αρχής προσδιορισμένο, αλλά πάντοτε εκτελείται άψογα, μέχρι τέλους. Μπορείς δηλαδή να αποφασίσεις ότι εδώ είναι το τέρμα και έτσι το μαγνητικό σου κλειδί να μην μπορεί να ανοίξει άλλη πόρτα παραπέρα. Να θυμάσαι ότι και εκεί που έφτασες, έφτασες γιατί προσπέρασες πολλές άλλες πόρτες που δεν άνοιξες. Πέρασες μονάχα μέσα από εκείνες που διάλεξες.

Οι πόρτες είναι άπειρες σε αριθμό όσες δηλαδή είναι και οι επιλογές σου. Διαλέγεις να παραμείνεις σε νούμερα κατανοητά και μία – μία την φορά ενώ υπάρχει τρόπος να κινηθείς το ίδιο ακαριαία – εδώ κολλάει και το “με την ταχύτητα της σκέψης…” – ταυτόχρονα προς κάθε κατεύθυνση.

Φαντάσου πως το κλειδί σου – που εσύ φαντάστηκες ως ένα κλειδί κλειδαριάς και αργότερα έγινε η έκπληξη ότι είναι μαγνητικό, φαντάσου πως το κλειδί αυτό που κρατάς στα χέρια σου, μπορεί ν’ ανοίξει την πόρτα από μακρυά. Δεν χρειάζεται να το εφαρμόσεις σε μια κλειδαριά ούτε να το ακουμπήσεις, δεν χρειάζεται ούτε καν να είσαι κοντά. Το κλειδί αυτό ανοίγει όλες τις πόρτες ταυτόχρονα από μακρυά. Το κλειδί αυτό είναι ο διαλογισμός, είναι η συνειδησιακή κατάσταση του μή-Είναι αλλά και η ταυτόχρονη επίγνωση του Είναι. Δύσκολο να περιγραφεί αλλά όταν το βιώσεις ξέρεις πολύ καλά περί τίνος πρόκειται.

Ακόμη και τότε, ακόμη και όταν έχεις κυριαρχήσει πάνω σε αυτή την φυσιολογική αλλά ξεχασμένη κατάσταση, ακόμη και τότε αυτοπεριορίζεσαι και κατά συνέπεια αυτοπροσδιορίζεσαι και επιμένεις σε μια μεθοδική, ασφαλή αλλά αργή κίνηση με αρχή και τέλος. Σκοπίμως δεν χρησιμοποιώ τον όρο γραμμική γιατί είναι ένας όρος που συγχωρεί πολλά λάθη και συγκαλύπτει πολλές παρερμηνείες. Άλλωστε δεν είναι δυνατόν ένα “μεταφυσικό” φαινόμενο ή κατάσταση να περιγραφεί από όρους πλασμένους να περιγράφουν ακριβώς το αντίθετό. Απλά κράτα το ότι είναι μεθοδικό, ασφαλές και αργό.

Όχι ότι δηλαδή η ταυτόχρονη κίνηση προς κάθε δυνατή διαδρομή μέσα στον λαβύρινθο είναι μια μή-ασφαλής διαδικασία, κάθε άλλο. Απλά η αίσθηση της χαοτικής και ταυτόχρονης μετακίνησης αλλά και παρουσίας είναι κάτι που δεν έχεις συνηθίσει, κάτι το οποίο σε γεμίζει – εσφαλμένα το τονίζω – ανασφάλεια ένα δηλαδή φόβο μπρος στο άγνωστο, στο μη οικείο.

Και αυτό σε κρατάει μακρυά από την έκσταση. Την πραγματική έκσταση που βιώνει μια ύπαρξη όταν απελευθερώνεται από τα δεσμά της υλικής της υπαγόρευσης και απλώνεται μέσα στον χωροχρόνο. Ας το δούμε διαφορετικά. Φαντάσου ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από εσένα, από την δική σου συνειδητότητα. Έτσι δεν θα χρειάζεται να πας πουθενά! Δεν θα υπάρχει πουθενά να πας, τίποτα να νιώσεις ή να αγγίξεις. Εσύ μέσα σε μια φυσαλίδα χωροχρόνου. Μόνο. Φαντάσου τώρα ότι οτιδήποτε σκεφτείς, ακαριαία, την στιγμή της δημιουργίας της σκέψης βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από εσένα. Εσύ και πάλι δεν χρειάζεται να μετακινηθείς. Αρκεί να σκεφτείς κάτι και αυτό θα βρεθεί δίπλα σου, γύρω σου, κάτω από εσένα πάνω από εσένα ακόμη και μέσα σε σένα. Έτσι είναι. Αν σε τρομάζει η διάσπαση σου στο άπειρο και η ταυτόχρονη ένωση σου με τα πάντα, τότε να σκέφτεσαι την απόλυτη και ακαριαία δημιουργία των πάντων. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η μέθοδος είναι απλή και λειτουργική. Δεν πάει ας πούμε ο Μωάμεθ στο βουνό αλλά το βουνό στον Μωάμεθ, κυριολεκτικά!

Αυτή είναι η δύναμη ενός μαγνητικού κλειδιού που δεν χρειάζεται να το ακουμπήσεις στην κλειδαριά. Αυτή είναι η δύναμη της ελεύθερης επιλογής των σκέψεων σου. Και εσύ επιλέγεις ακόμα να τις περιορίζεις. Καλά, σε συνειδητό επίπεδο, εκεί τι να λέμε, εκεί να δεις τι περιορισμούς θέτεις. Το μυστήριο είναι ότι εξακολουθείς να σέρνεις μαζί σου την ίδια συμπεριφορά ακόμη και όταν πρόκειται για μια διαδικασία βασισμένη στο ασυνείδητο. Σαν να σου έχει γίνει βίωμα, αρνείσαι ν’ αποχωριστείς τον μεθοδικό, ασφαλή και αργό εαυτό σου, γυρνώντας έτσι την πλάτη στον εκστατικό και μεγαλειώδες εαυτό σου, τον κρατάς πίσω από μια πόρτα που μόλις προσπέρασες. Ελέγχεις τον νου σου και τον καθηλώνεις ενώ η μόνη μορφή ελέγχου που πραγματικά έχει αξία είναι εκείνη της απόλυτης απελευθέρωσης. Τον προσδιορίζεις να εργάζεται εντατικά πάνω σε καταστάσεις ή αγωνίες δημιουργώντας έτσι ένα βάρος που τον πλακώνει και του απαγορεύει να απογειωθεί. Η σκέψη σου γίνεται με αυτό τον τρόπο η ταφόπλακα της δημιουργικής σου αντίληψης και όταν δεν μπορείς να αντιληφθείς δεν μπορείς να γεννήσεις εκείνες τις καινούργιες “ιδέες” που με την σειρά τους θα γεννήσουν καινούργιους κόσμους για να κινηθείς.

Η διεύρυνση της συνειδητότητας είναι μια απλή διαδικασία που εκτελείται λάθος. Η αντίληψη πάλι είναι κάτι το οποίο εξασκείται και εκεί επεισέρχεται και η θεία φώτιση, είδες τι ωραία που συνδέονται όλα; και έτσι αφού γνωρίσεις, εξασκείς την ικανότητα του να γνωρίσεις ξανά. Κανείς δεν θα σε πέταγε μέσα σε έναν λαβύρινθο, αλήθεια, γιατί τον φαντάζεσαι σκοτεινό; ούτε κάτω από την Γη είναι, ούτε σκοτεινός είναι, κανείς δεν θα σε πέταγε μόνο σου σ’ ένα λαβύρινθο να βρεις την άκρη. Πόσο μάλλον εμείς, πόσο μάλλον εγώ που σ’ αγαπώ τόσο πολύ. Το κλειδί σου έχει δοθεί, αν το έχεις ξε-χάσει μέσα σε καμιά τσέπη, το κλειδί όμως σου έχει δοθεί.

Το βασικό εργαλείο, ο φακός σου μια και επιμένεις ο λαβύρινθος να είναι σκοτεινός, το βασικό σου εργαλείο είναι ότι έχεις σημείο αναφοράς το οποίο ενστικτωδώς αναζητάς. Τώρα σου δίνω ένα ακόμη εργαλείο… σου επιβεβαιώνω την ύπαρξη του άλλου. Ήρθα για να σου θυμίσω πως το κλειδί το έχεις ξε-χάσει, άρα το κλειδί υπάρχει…

Συνδέεσαι, επικαλείσαι, αφιερώνεσαι, χαρίζεσαι αλλά δεν τολμάς να υπερβείς τον φόβο της εξαφάνισης σου και έτσι ανοίγεις πάντα την λάθος πόρτα. Όποια πόρτα και αν ανοίξεις θα είναι η λάθος, ακόμη και αν τις ανοίξεις όλες. Αν δεν καταλάβεις πως μπορείς να τις ανοίγεις όλες μαζί, τότε όλες θα είναι πάντα λάθος.

Ζήτα να θυμηθείς την φυσική και φυσιολογική κατάσταση του μη-Είναι και θα σου χαριστεί η επιθυμία σου, η εντολή σου θα πραγματοποιηθεί. Έλεγξε το νου σου έτσι ώστε να είναι πραγματικά ελεύθερος, ελεύθερος από τους φόβους σου και κυρίως από τους φόβους που συνδέονται με το να μην-Είσαι. Γίνε επιτέλους ο Άρχοντας του νου σου, ανάκτησε τον έλεγχο των σκέψεων σου, απελευθερώνοντας τις. Οι σκέψεις σου θα υποστηρίζουν το σώμα σου, δεν ισχύει το αντίθετο και τις σκέψεις σου είσαι ο μόνος που τις ορίζεις.

Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την σκέψη σου πέρα από εσένα. Πήγαινε τώρα, άνοιξε μια πόρτα, αλλά αν θέλεις, άνοιξε τες όλες και νιώσε την Δημιουργία να ξεχειλίζει μέσα σου!

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Τα Θεοφάνεια του Πνεύματος

13/11/2012

Η αναζήτηση της οριστικής και άμεσης επαφής, της επικοινωνίας όπως αυτή προσδιορίζεται, όχι από μια τυπική ανθρώπινη συνομιλία αλλά μέσα από την καθ’ αυτή βιωματική εμπειρία μιας διεργασίας όμοιας με την Άμωμο Σύλληψη. Γιατί κάπως έτσι γίνεται και η εγκαθίδρυση του Πνεύματος, πρώτα μέσα στο μυαλό, στο νου, και όταν αυτό ωριμάσει και ξεχειλίσει μέσα στην καρδιά. Και μια Άμωμος Σύλληψη, και αυτή ακόμα θέλει τον χρόνο της για να ωριμάσει, να αποδώσει τον δικό της καρπό. Μπορεί εσείς να μην το περιμένετε αλλά όταν επικαλείστε το πνεύμα, τοποθετείτε, εσείς τοποθετείτε τον σπόρο που θα βλαστήσει να γίνει το δέντρο της ζωής σας. Εσείς βάζετε το έμβρυο μέσα στην καρδιά σας χωρίς να το γνωρίζετε ότι αυτό τρέφεται από τον καθημερινό σας αγώνα για την κατάκτηση της οδού του πνεύματος, από την καθημερινή σας αγωνία ή αναζήτηση. Μια κυοφορία που κρατάει όχι μόνο εννέα μήνες αλλά λίγο περισσότερο, χρόνια, χρόνια πολλά. Σε μια κύηση που δεν τίκτει πάντα. Δεν τα καταφέρνετε όλοι κι έτσι την συνεχίζετε την επόμενη φορά.

Μα το θείο πνεύμα έρχεται και κάθεται, έρχεται και φωτίζει, έτσι δεν είναι? Χρειάζεται όμως πρόσκληση, χρειάζεται παρότρυνση, θέλει κι εκείνο το, ας πούμε, κανάκεμα του. Θέλει την επιμονή σ’ αυτό, θέλει να δει τον ζήλο. Όχι, όχι, πάντα είναι εκεί, μην παρεξηγείς. Πάντα είναι εκεί. Η αναγνώριση του είναι εκείνη που απαιτεί την ελάχιστη προσπάθεια. Μονάχα η αναγνώριση του, τίποτα άλλο. Αναλογίσου τις φορές που μια ηλιαχτίδα πέρασε από έναν κρύσταλλο και θυμήσου τα χρώματα στον απέναντι τοίχο. Εκεί ήταν πάντοτε μόνο που δεν μπορούσες πριν να τα δεις. Έπρεπε να κουνήσεις τον κρύσταλλο, οι πιο καλοί έπρεπε να κουνήσουν τον Ήλιο, χα χα, ναι… Είμαι εδώ μέσα στην ψυχή σου και περιμένω να γεννηθώ μέσα από το σκίρτημα της καρδιάς ή μιας α-νοητικής διαδικασίας, είμαι εδώ και περιμένω να γεννηθώ.

Τα σημάδια μετράνε στις γραφές χρόνια χίλια και άλλα τόσα ακόμη, διαδικασία απαραίτητη για να γεννηθεί μια υλοποιημένη εικόνα του πνεύματος. Χρειάστηκαν πολλά κουράγια για να μεταφέρετε αυτή την ιδέα φωλιασμένη, γιατί όχι, μπολιασμένη μέσα στις καρδιές σας ως ότου περάσει ο καιρός και εξασθενίσει η οργή ώστε να κάνει τον χώρο της ανάμεσα στα άχυρα για να γεννηθεί και πάλι μια ενσάρκωση του πνεύματος. Χρειάζεται όμως η οργή, χρειάζεται ο θυμός, χρειάζεται η αμηχανία του να μην ξέρεις που πατάς γιατί έτσι μόνο έμαθες να στρέφεσαι μέσα σου, στην μοναδική σου διέξοδο, στην αληθινή αγκαλιά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου, έτσι μόνο θα μπορούσες να ξεκινήσεις την σπορά, την κυοφορία, πολύ πολύ καιρό πριν. Το πνεύμα δεν κάθεται έτσι απλά στην κεφάλα. Το πνεύμα γεννιέται μέσα σ’ αυτήν, μέσα στην καρδιά, μέσα στην συνειδητότητα σου, μέσα στην ολότητα σου, μέσα στην ίδια την ύπαρξη σου, στο σύνολο της, το πνεύμα εκεί γεννιέται.

Και μετά το προβάλλεις έξω από εσένα και το καλείς να κατέβει. Καλείς να έρθει εκείνο που ήταν πάντα εκεί… Φαντάσου μια εικόνα, φέρε στον νου σου μια όμορφη εικόνα, κάτι που για σένα σημαίνει πολλά. Μην διαβάζεις απλά ξερά αυτές τις γραμμές, κάνε μια παύση, φέρε για λίγο μια εικόνα. Και τώρα πάρε έναν καμβά, ένα πινέλο, ακόμη και τα δάχτυλα κάνουν, ακόμη και αυτά είναι αρκετά, κανα δυο σωληνάρια μπογιά και άρχισε να ζωγραφίζεις. Άλλοι ας αρχίζουν να μουντζουρώνουν, το ίδιο είναι! Κατάλαβες τι εννοώ? Η εικόνα είναι εκεί. Το ίδιο έντονη, το ίδιο ζωντανή, άσχετα με το τι μουντζούρα ή έργο τέχνης έχεις αποτυπώσει στο χαρτί. Στην φαντασία σου η εικόνα μιας ανάμνησης είναι πάντα το ίδιο ζωντανή και όταν θα κοιτάς αυτές τις χρωματιστές δαχτυλιές στο χαρτί εσύ πάντα θα βλέπεις την τέλεια εικόνα.

Και γι’ αυτό το λόγο το Πνεύμα είναι αθάνατο, είναι ανεξάντλητο. Γιατί ακόμα και αν το χαρτί το αφήσεις στην βροχή ή το πετάξεις στο τζάκι, ακόμη και όταν θα έχει διασπαστεί στις ίνες του και θα έχουν ξεπλυθεί τα χρώματα, ακόμα και όταν θα έχει γίνει στάχτη, ακόμη και τότε η εικόνα θα είναι εκεί, στην ψυχή σου, μέσα σου, ολοζώντανη. Έτσι λειτουργεί η φώτιση, ως μια εικόνα που ήταν πάντα εκεί και που ποτέ δεν έφυγε και που ποτέ δεν μπορεί να φύγει, αχ, και να ήθελες δεν μπορείς να διαχωριστείς. Μπορείς όμως να βγάλεις το χαρτί στην βροχή ή να το πετάξεις στο τζάκι και έτσι αυτό να μην σου θυμίζει την αρχική, πρωταρχική, εικόνα. Αυτό μπορείς να το κάνεις, ναι, και πολλοί, πάρα πολλοί το κάνουν αυτό.

Το πνεύμα δεν έχει βάθος. Απλά είναι. Άρα, είτε “γεννάς” και το καταλαβαίνεις στην ζωή σου όπως συμβαίνει, όταν, χμ, πραγματικά γεννάς στην ζωή σου και αυτή αλλάζει για πάντα, είτε απλά δεν το κάνεις. Αλλά λίγο, μόνο λίγο δεν γίνεται. Δεν μπορείς να πάρεις πίσω μια ανάμνηση, πόσο μάλλον μια ενθύμηση. Δεν γίνεται να ξεχάσεις. Μπορείς ν’ απορρίψεις αλλά δεν γίνεται να ξεχάσεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω σε αυτό που διαισθητικά χτίζεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω στο νερό. Πόσο βαθιά θα μπει το πόδι σου, εξαρτάται από εσένα, το νερό όμως είναι πάντα το ίδιο και πάντα εκεί.

Η εγκαθίδρυση του πνεύματος στις καρδιές των ανθρώπων, και χρησιμοποιώντας τον όρο καρδιά εννοούμε την αγνή ψυχή, όχι αγνή από αμαρτίες, αλλά την πραγματική ουσία της ύπαρξης σας, η εγκαθίδρυση, γίνεται με αποκαλυπτικό τρόπο. Ο βαθμός της αποκάλυψης είναι ανάλογος της ετοιμότητας του καθενός. Και αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, ακόμη και αν δεν γίνει ποτέ, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, γιατί το δύσκολο είναι η εγκαθίδρυση του πνεύματος στην κοινωνία, η ομαδική φώτιση όλων των “καρδιών”. Η μαζική φώτιση των καρδιών απαιτεί πολύ καλό συγχρονισμό και αυτό είναι κάτι που γίνεται με την ταυτόχρονη επιθυμία του να συμβεί, την ταυτόχρονη εκδήλωση της επιθυμίας του να συμβεί και ενώ είχε δοθεί η ευκαιρία, αυτή η συγχρονικότητα ήταν πάντοτε καθυστερημένη. Ήτανε ένα κλικ πιο αργή, ίσως δύο…

Συνειδητοποιείτε την κατάσταση και γνωρίζετε έστω και υποσυνείδητα ότι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει η μαζική, αν θέλεις, φώτιση, όχι ότι είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά για να συμβεί είναι να επέμβεις ο ίδιος και να ελέγξεις, δημιουργήσεις εσύ τις κατάλληλες εκείνες συνθήκες οι οποίες θα επιτρέψουν στην συγχρονικότητα να εκδηλωθεί και έτσι να ακολουθήσει η ομαδική αφύπνιση. Έτσι το κάνεις ήδη αλλά δεν γνωρίζεις, είδες;, πως αυτό δεν είναι μόνο το να βοηθάς τον άλλο να δημιουργήσει, γειώσει, να δημιουργήσει λες την εκδήλωση του πνεύματος, να φτιάξει δηλαδή την ζωγραφιά, να μπει στην διαδικασία της δημιουργίας της εικόνας, στην διαδικασία της αναζήτησης.

Όχι, αυτό δεν είναι βοήθεια. Είναι και αυτό, βεβαίως, και πολύ χρήσιμη για όσους θέλουν να ξεκινήσουν μια τέτοια αναζήτηση. Για όσους θέλουν. Τι γίνεται με όσους δεν είναι έτοιμοι? Τι συμβαίνει με τους ανυποψίαστους? Πως εσύ μπορείς να επέμβεις, στην δική τους φώτιση? Όχι, δεν είναι κακό να επέμβεις. Αλλά όταν αναφέρομαι σε επέμβαση δεν εννοώ κάτι το ριζοσπαστικό. Ο κάθε ένας έχει τον χρόνο του να την δεχτεί, και αν… Αυτό το δικαίωμα στην άρνηση είναι καλά τονισμένο και καλά εδραιωμένο. Αντίθετη προσπάθεια είναι προσπάθεια επιβουλής και όχι πράξη αγνή. Δεν είναι όμως κακό, αλήθεια δεν είναι καθόλου κακό, να ρίξεις ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι σε κάποιον. Αυτό ούτε θα τον βγάλει από το δρόμο του, ούτε θα τον αποπροσανατολίσει, θα του δώσει όμως την ευκαιρία ν’ ανοίξει τα μάτια του και να δει και εκείνος την λεπτή γραμμή που χωρίζει την γνώση από την μη-γνώση. Αυτό δεν γίνεται με κατηχητικά, ούτε με προσηλυτισμούς, αυτά άλλωστε δεν αποτελούν σπρωξιματάκι αλλά κλωτσιά… Αυτό γίνεται με τρόπους απλούς, ανθρώπινους, γίνεται με το άπλωμα του χεριού, γίνεται με ένα χαμόγελο που μοιράζεται, γίνεται με μια κακία που δεν κρατιέται, με μία συγχώρεση που δίδεται από καρδιάς, με ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι δηλαδή. Δεν υπάρχει χώρος για κλωτσιές στην φώτιση.

Η ζεύξη συγκεκριμένων διαδικασιών δημιουργεί το πρόσφορο έδαφος για μια ομαλή γέννα. Η άμωμος σύλληψη είναι η προϋπόθεση, αλλά η γέννα δεν είναι εξασφαλισμένη. Είναι τόσο ευχάριστό όμως να υπάρχουν άνθρωποι αφυπνισμένοι, άνθρωποι που να βιώνουν την αγάπη ενός εσωτερικού θεού αλλά και το αποτέλεσμα που η γνώση αυτού συνεπάγεται.

Βάλτε στις ζωές σας την αποκάλυψη του πνεύματος, αν το θελήσετε, μην τα λέμε συνέχεια, και αυτές θα γεμίσουν από ενέργεια, από χαρά, από μια ανεξήγητη και ανεξάντλητη αγάπη προς την ίδια σας την ύπαρξη. Βάλτε το φως στην ζωή σας, αυτό από μόνο του, θα εκπλήξει τους γύρω σας. Μη μιλάτε και, χμ, μην ακούτε κι όλας, οδηγίες ή διαλέξεις, απλά νιώστε, νιώστε, βιώστε σε κάθε σπιθαμή, με κάθε μια από τα εκατομμύρια μικροσκοπικών ψυχών που κουβαλάτε και σας συνθέτουν, νιώστε το φως να σας πλημμυρίζει, να σας κυριεύει, και απολαύστε την συνέπεια, το αποτέλεσμα που έχει αυτό στον κόσμο γύρω σας, στους ανθρώπους, γύρω σας. Δείτε τελικά πώς αυτή η αλλαγή σας είναι το απαλό σπρωξιματάκι, είναι η σιωπηλή σας πρόσκληση είναι το άπλωμα του χεριού σας. Απλώστε το και αν θελήσει, ας το πιάσει κάποιος. Μην διακρίνεις ποιος θα είναι αυτός. Εσύ κράτα το απλωμένο και άσε τους άλλους ν’ απλώσουν και το δικό τους το χέρι.

Μη φοβάσαι, είσαι ασφαλής. Το φαινόμενο έχει εκδηλωθεί σε ατομικό επίπεδο, αυτό που έχει πραγματικό ενδιαφέρον είναι να νοθεύσουμε την συγχρονικότητα και να εκδηλωθεί και σε συλλογικό. Όσοι το επιλέξουν θα ευθυγραμμιστούν μαζί με το πνεύμα όπως αυτό θα γεννάται διαρκώς, τ’ αποτυπώματα του θα υπάρχουν παντού, θα ευθυγραμμιστούν και τότε δεν θα μπορεί να γίνει αλλιώς. Τότε θα πάψουν οι φόβοι, τότε θα πάψουν οι ανησυχίες και οι αμφισβητήσεις και θα αποκαλυφθεί το μεγαλείο της ζωγραφιάς. Το κάνανε πολλοί, πολλές φορές, τώρα ήρθε και η δική σου σειρά να το κάνεις. Αν αυτό είναι που θέλεις, κάνε το.

Πάρε μια γυάλα μ’ ένα ψαράκι και βύθισε την μέχρι το πάνω μέρος μέσα σε έναν ωκεανό. Το ψαράκι θα νομίσει ότι είναι ελεύθερο, ότι κολυμπάει μέσα στον ωκεανό, μέσα στην θάλασσα. Είναι όμως πραγματικά ελεύθερο? Βύθισε την γυάλα κι άλλο, κάτω από την επιφάνεια του νερού, και άσε το ψαράκι να ορίσει τα όρια της ελευθερίας του. Αυτό είναι το καθήκον, η αληθινή εργασία ενός “εργάτη του φωτός” όπως λέγεται. Να βυθίζει τις γυάλες τόσο ώστε να υπάρχει η επιλογή της ελευθερίας. Η εργασία δεν είναι πλέον ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι και ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι όμως και το άδολο άπλωμα του χεριού.

Για να υπάρξει χώρος για ζωγραφιά, αν χρειαστεί, γύρισε σελίδα. Η εικόνα είναι εκεί, εκεί ήταν πάντα, λείπουν τα άτσαλα χέρια του καλλιτέχνη. Μιλάμε πλέον για ένα τεράστιο ψηφιδωτό από ζωγραφιές, ε;, ένα τεράστιο ψηφιδωτό αγνών προθέσεων, αυτό είναι η καθολική φώτιση.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Αγάπη ως οδηγός για το Πνεύμα

9/11/2012

Η έννοια της αγάπης είναι τόσο πολύ παρανοημένη, μα τόσο πολύ, από τότε που οι άνθρωποι συνδύασαν την καρδιά τους με την αγάπη, από τότε ξεκίνησε η παρανόηση της φύσης της. Και τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία 20 ή 30 χρόνια, τότε ειδικά άρχισε να πιέζεται προς τα κάτω η αγνότητα της ουσίας της αγάπης, άρχισε να στραγγίζει από την ουσία της, σαν το γαλοτύρι που κρεμασμένο περιμένει μέσα στο τούλι να μεταμορφωθεί σε πηχτό τυρί. Έτσι παχιά είναι και η αγάπη σήμερα και έτσι θα είναι για λίγο καιρό, για άλλους για πολύ, κρεμασμένη να στεγνώνει μέσα σ’ ένα τούλι μιας επίσης παχιάς συνείδησης.

Έτσι ήταν πάντα η αγάπη των ανθρώπων, παχιά και χοντροκομμένη και σίγουρα αδικημένη. Ακόμη και στην αγνότερη και λεπτότερη ή μάλλον λεπτοφυέστερη μορφή της η αγάπη σας εμβολιαζόταν με μικρές δόσεις ανθρωπιάς, όχι όμως με την καλύτερη σημασία του όρου… Η αγάπη, ως θεϊκό δώρο εμβολιαζόταν, δηλητηριαζόταν – για να γίνει σαφές, με μικρές δόσεις ανθρωπιάς. Μπορεί η ανθρωπιά για εσάς να σημαίνει την καλοσύνη, την αυταπάρνηση, αλλά όταν μιλάμε για την ανθρώπινη διάσταση της αγάπης, τότε αγαπητοί μου, τότε η ανθρωπιά, αλήθεια πανέμορφη λέξη και πλούσια ιδέα, σκιάζει.

Γιατί την αγάπη ως θεοί, ως άγγελοι, ως πνεύματα, διαλέξτε και πάρτε, την αγάπη την βιώνατε με όλη σας την ύπαρξη ταυτόχρονα, σε κάθε ένα σημείο του κορμιού σας, με κάθε ένα κύτταρο σας. Η αγάπη ως καθολικό βίωμα της ύπαρξης. Για προσπάθησε να φανταστείς πως είναι ν’ αγαπάς το παιδί σου με κάθε σου κύτταρο? Πώς αγαπάς τώρα αλήθεια, για σκέψου? Αγαπάς με την καρδιά σου. Πόσο φτωχή λοιπόν φαίνεται να είναι αυτή η αγάπη που πηγάζει από την καρδιά μόνο σε σχέση με την Αγάπη που πηγάζει και απορροφάται ταυτόχρονα από κάθε ένα μικροσκοπικό κυτταράκι? Ποιος θα άντεχε αλήθεια τόσο πολύ αγάπη? Όσοι, λίγοι, βιώνουν την αγάπη σε αυτή την πρωταρχική μορφή της, εθίζονται σε έναν ύπνο σαν σε βαθύ ναρκωτικού, γιατί μια τέτοια αγάπη δεν περιγράφεται με λόγια αλλά βιώνεται, ναι, βιώνεται ταυτόχρονα σε κάθε ίντσα ή τετραγωνικό εκατοστό ή χιλιοστό και λιγότερο αυτού, ταυτόχρονα.

Ένα συναίσθημα αρετής, ένα συναίσθημα ακακίας, ναι αυτό είναι η αγάπη, ακακία προς τον εαυτό, τον άλλο, τον κόσμο όπως τον γνωρίζετε και όπως δεν τον θυμάστε. Α-κακία. Και τότε έρχεται η μεγάλη Ένωση γιατί όταν το κύτταρο ακτινοβολεί αγάπη απορροφά και αγάπη την ίδια στιγμή. Και έτσι έρχεται η Ένωση, όταν τα πάντα ακτινοβολούν αγάπη προς τα πάντα και ταυτόχρονα απορροφούν την αγάπη των πάντων. Όχι όμως μέσα από μια βαθιά λογική διαδικασία που εστιάζει στην καρδιά αλλά μέσα από ένα άφημα πραγματικό του νου και της, να πω καρδιάς?, μέσα από την απελευθέρωση του πνεύματος ν’ ακτινοβολήσει και ν’ απορροφηθεί.

Μέσα από το άδειασμα του χαρακτήρα, επιστρέφεις πίσω στην πρωταρχική σου μορφή και διαχωρίζεσαι από το σώμα σου, μέσα από την παραίτηση σου ανακαλύπτεις πως αναπνέεις δίχως τον αέρα και κινείσαι δίχως να χρειάζεσαι πόδια να σε στηρίξουν, ο χρόνος παύει, αδειάζει και αυτός μαζί σου, δεν περνάει πάνω σου πια αλλά μέσα σου. Είναι εσύ. Την στιγμή της απόλυτης σύνδεσης είσαι ο χρόνος και αυτό δεν σε νοιάζει καθόλου και έτσι ο χρόνος παύει να υπάρχει.

Πήρατε λοιπόν αυτό το απόλυτο αίσθημα πληρότητας και το σμικρύνατε για να χωρέσει σε ένα μόνο μικρό όργανο, έναν μυ, συγκεντρώσατε την ουσία του Θεού σε έναν μυ και μέσα απ’ αυτόν αναζητάτε την λύτρωση ή την απελευθέρωση ή την αλλαγή. Η ουσία του Θεού σ’ έναν μυ! Όχι, το πνεύμα δεν χωράει μέσα σε μερικά εκατομμύρια νουκλεόνια. Δεν χρειάζονται φωτεινές ίνες ή χρυσές χορδές να σας συνδέουν με το πνεύμα ή με τον άλλο. Κρατήστε τα αν αυτό εξυπηρετεί αλλά δεν χρειάζονται. Οι χορδές αυτές είναι στην πραγματικότητα τόσες όσες και ότι Είναι προς ότι άλλο Είναι, μοιάζουν περισσότερο δηλαδή με μια πηχτή ενεργειακή ομίχλη παρά με χορδές ή ίνες. Είστε μέσα σ’ αυτή την ομίχλη γιατί είστε ομίχλη. Καλά, ας πούμε φως για να μην ταράζεστε. Είναι λοιπόν αδύνατο να ταξιδέψετε στο Φως… Το πιο μακρύ σας ταξίδι θα διαρκούσε ούτε μια στιγμή, γιατί το φως είστε εσείς. Και όλη η αγάπη του σύμπαντος είστε εσείς, είναι μέσα σας, όχι μέσα στο σώμα σας αλλά μέσα στην ψυχή σας, μέσα στο πνεύμα, το δικό σας και το δικό μας και το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να το πιστέψετε, να το συνειδητοποιήσετε, ν’ αφήσετε το φυσιολογικό να εκδηλωθεί.

Ας μη μιλάμε για αγάπη λοιπόν, η αγάπη είναι το δεδομένο, είναι η ίδια η φύση του πνεύματος. Ας μιλήσουμε λίγο για τα εμπόδια αυτής, αυτά που σας σχίζουν στα δυο και σας κρατάνε έξω απο εκείνην. Η αγάπη εδώ, και εσείς εκεί. Αν είναι δυνατόν… κι όμως συμβαίνει! Όταν ξεκινάει το ταξίδι του, την περιπετιούλα του στην Γη ένας άνθρωπος, ξεκινάει με τις καλύτερες προδιαγραφές. Πολύ σύντομα όμως ξεκινάει και το ψαλίδισμα των φτερών του. Και έτσι δεν επιτρέπεται στην προσωπικότητα ν’ αναπτυχθεί βάση των γονιδιακών της χαρακτηριστικών αλλά ξεκινάει η αλλοτρίωση της με επιρροές προσωπικοτήτων άλλων, με κληροδότηση των φόβων άλλων, με περιορισμούς τους περιορισμούς των άλλων. Και έτσι κυλάει προς τα πίσω η εξέλιξη μιας ψυχής που ήρθε να κάνει μια δουλειά αλλά της βγήκε πολύ λάντζα στην πορεία… Ο ανθρώπινος χαρακτήρας, όσο πανέμορφο και ζηλευτό κι απ΄ τους θεούς ακόμα δώρο και αν είναι, τόσο μεγάλη και δυσβάσταχτη σιδερένια μπάλα αποτελεί στο μονοπάτι της “πνευματικής εξέλιξης”. Έτσι λοιπόν συντελείται ο εμβολιασμός της καθαρής αγάπης με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά… Ένας εμβολιασμός που δεν προστατεύει αλλά εκθέτει, ναι, εκθέτει στον κίνδυνο του να χάσει κάποιος την ανάμνηση της αγάπης του Θεού και να χάσει έτσι μαζί της και την ανάμνηση της πραγματικής ποιότητας του Είναι του. Και αυτό εξελίχθηκε σαν το πιο αγαπημένο σας παιχνίδι. Ίσως αν απαγορεύατε την χρήση της λέξης ίσως τότε να νιώθατε, χμ, στις καρδιές σας τα όρια της αγάπης, μια και η ίδια δεν ορίζεται, πόσο μάλλον, περιορίζεται…

Στην ανατριχίλα. Ναι, στην ανατριχίλα μέσα κρύβεται μια μικρή γεύση της ουσίας της. Στην ανατριχίλα από ευχαρίστηση, από δέος κρύβεται μια μικρή γεύση από την ουσία της και αν την κοιτάξεις και από την άλλη ακριβώς μεριά, στην ανατριχίλα του φόβου κρύβεται η ίδια αγάπη όπως αυτή προσδιορίζεται από την απουσία της. Ξέρετε πως είναι να σας αγαπούν, ξέρεις πως είναι να σ’ αγαπάει ο θεός και γνώρισες πως είναι να μην σε αγαπάει ένας άνθρωπος. Και μένεις στο δεύτερο και σπας. Και γνώρισες πως είναι να σ’ αγαπάει ένας άνθρωπος και πάλι μένεις σ’ αυτό και κολλάς.

Άφησε λοιπόν τους πόρους σου ν’ ακτινοβολήσουν την αγάπη όχι του ανθρώπου αλλά του θεού και νιώσε πως είναι να εξυψώνεσαι σ’ ένα επίπεδο άλλο, εκεί που υπάρχει το φως όχι ως στόχος αλλά ως κατάσταση φυσιολογική και αέναη.

Νιώσε πως είναι να είσαι η αγάπη των άλλων, μην περιμένεις να νιώσεις την αγάπη των άλλων και απορρόφησε την -δες τώρα τι σπουδαίο θα συμβεί- εφελκύοντας την έτσι μέσα από τα δικά τους τα κύτταρα.

Την αγάπη πρέπει να την δίνετε. Έτσι μόνο θα την εισπράττετε. Αν την κρατάτε τότε μαραζώνει. Η αγάπη για τον εαυτό δεν αργεί να γίνει από εφαλτήριο, τροχοπέδη. Η αγάπη, να θυμάστε, δεν λερώνει. Δίνει ευκαιρίες και ξαφνιάσματα. Γύρω σας, μέσα σας. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να βλέπεις μέσα απ’ αυτά. Αγάπη είναι να κοιτάς τον εχθρό σου στα μάτια, να του κλείνεις πονηρά το δικό σου και να λες, δεν πειράζει, σε κατανοώ και σε δέχομαι. Αγάπη είναι δίνεις ευκαιρίες. Αγάπη είναι το φωτεινό πλαίσιο και το σκοτεινό τετράγωνο που αυτό ορίζει. Όλα ανακατεμένα, όλα ένα, σ’ έναν ρυθμό.

Επικαλείστε την αγάπη και στο όνομα αυτής συνδέεστε και σαν τα γεράκια τα εκπαιδευμένα στο πέτσινο γάντι, κάθεστε υπομονετικά και υπάκουα. Τέτοια δύναμη και τέτοιος αυτοπεριορισμός μαζί. Στο όνομα μιας αγάπης που δεν γνωρίζετε γιατί δεν της αφήνετε χώρο να διεισδύσει στις ζωές σας. Δεν της επιτρέπετε να σας οδηγήσει μέσα από την πραγματική απογείωση που βιώνει ένας άνθρωπος ενθυμούμενος την πρωταρχική και αμόλυντη αγάπη του θεού. Μην κολλάτε σε παραδόσεις, μην κολλάτε σε υποδείξεις μην κολλάτε σε επαναλαμβανόμενα και φτωχά μοτίβα δηθενπρεπισμού αυτά είναι η λάσπη σας, αν δεν προσέξετε θα γλιστρήσετε, θα λερωθείτε.

Τραβήξτε μια γραμμή. Μια λεπτή γραμμή, αλλά αυτή την φορά μην ενώσετε τίποτα. Τραβήξτε μια γραμμή και αφήστε την να αιωρείται μπροστά σας. Είναι οι επιλογές σας. Ότι χωράει σ’ αυτή την γραμμή είναι οι επιλογές σας. Όλα τα άλλα είναι αυτά που δεν θα νιώσετε ποτέ όσο κινείστε σ’ αυτή την γραμμή. Έτσι απλά. Σταθείτε στην άκρη του νήματος και κάντε το μετέωρο βήμα, ολοκληρώστε το, πηδήξτε με φόρα προς το αμέτρητο βάθος της ίδιας σας της ύπαρξης, βαθιά μέσα στην αγάπη του Πνεύματος. Κάντε μια μεγάλη εσωτερική βουτιά για να μπορέσετε να βγείτε έξω από τους περιορισμούς σας.

Όταν δείτε κάποιον αγκαλιάστε τον ταυτόχρονα με κάθε κύτταρο σας, όχι μόνο με τα χέρια σας, αλλά με όλο το κορμί σας, δείξτε του πόσο τον αγαπάτε, όχι με την καρδιά σας αλλά με την ψυχή σας.

Η αγάπη δεν τελειώνει γιατί απλά δεν υπάρχει άλλο απ’ αυτήν οπότε μην φοβάστε να την χαρίζετε, μην φοβάστε να την επικαλείστε, μην διστάζετε να την ζητάτε, δεν την στερείτε.

Μόνο προσέξτε, Εκείνη, όπως ήταν πριν τον ανθρώπινο εμβολιασμό της.

Τα ομορφότερα γίνονται όταν δεν τα ζητάτε. Τότε το σύμπαν γίνεται ξαφνικά γενναιόδωρο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Σημείωση γιατί δεν κατανόησα από το livepedia.gr:

Νουκλεόνια: Οικογένεια στοιχειωδών σωματίων, η οποία περιλαμβάνει τα πρωτόνια και τα νετρόνια του πυρήνα. Στο εσωτερικό του, αυτά μπορούν να θεωρηθούν όχι ως δύο διαφορετικά σωμάτια, αλλά ως καταστάσεις του ίδιου σωματίου. Έτσι το πρωτόνιο μετατρέπεται σε νετρόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός θετικού πιονίου και το νετρόνιο μετατρέπεται σε πρωτόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός αρνητικού πιόνιου.”

Η Διαίσθηση ως μέθοδος Καθοδήγησης

5/11/2012

Πότε άκουσες τελευταία φορά την καρδιά σου να χτυπάει στην πόρτα της λογική σου? Πότε άφησες τελευταία φορά την καρδιά σου να οδηγήσει τα βήματα σου? Πότε επέτρεψες στην καρδιά σου να κρατήσει τα γκέμια της άμαξας που σέρνεις και ονομάζεται ζωή? Πότε, πραγματικά, πες μου, πότε? Πότε κάθισες στην άκρη του δρόμου, χάμω, σ’ ένα πεζοδρόμιο ή μια πέτρα και ζήτησες από την καρδιά σου να σου δείξει το επόμενο βήμα σου? Πότε, ε, πες μου πότε? Και όταν το έκανες, πονηρούλη, το έχεις κάνει, ε, τότε μετά τι? Τι συνέβη μετά? Την έκλεισες αυτή την πόρτα ξανά κατάμουτρα σε ότι προσπαθούσε να την περάσει… ή μήπως έδωσες την ευκαιρία να περπατήσει δίπλα σου, να οδηγήσει τα βήματα σου, να σου δείξει τον δρόμο, χμ, τις επιλογές σου? Μαζί, ναι, βεβαίως, μαζί θα περπατήσουμε στο μονοπάτι, καλά, δρόμο, που εσύ όμως μόνος θα διαλέξεις. Γιατί εσύ μοναχός σου χαράζεις την πορεία, εμείς θα είμαστε δίπλα σου, όποια και αν είναι αυτή, πάντοτε. Και αν την άκουσες που λαχταρούσε κάτι και κάτι ψιθύριζε, τότε τι έκανες, τι? Τι έκανες, αλήθεια, τι? Προσπάθησες λες, προσπάθησες ν’ ακούσεις, να νιώσεις, να αφεθείς, τι χαριτωμένο που ακούγεται, προσπάθησες αλήθεια, ναι είναι αλήθεια προσπάθησες αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενες.

Και έτσι σταμάτησες.

Γιατί σταμάτησες, επειδή δεν σου έγινε το χατήρι? Επειδή ζήτησες ν’ ανοίξουν μπροστά σου οι ουρανοί αλλά εκείνοι δεν άνοιξαν? Επειδή προχώρησες ένα βήμα μπροστά αλλά βρέθηκες δέκα πίσω? Ίσως επειδή προχώρησες αλλά γκρεμίστηκες? Ή τσακίστηκες? Από τις επιλογές σου? Εμείς εκεί ήμασταν και εκεί είμαστε ακόμα. Δίπλα στις επιλογές σου σαν τα τυχαία γεγονότα, σαν τα μπαλάκια μιας τυχαίας κλήρωσης, πάντα τα σωστά, τα σύμφωνα με το δελτίο σου. Διαλέγεις πόσες φορές θέλεις τζακ-ποτ στην ζωή σου.

Αλλά, μα αφού, άκουσα την καρδιά μου, λες, και έσπασα τα μούτρα μου, έχασα την δουλειά μου, τον σύντροφο μου, τους φίλους μου, την υγεία μου. Μα αφού… Τι λυπηρό που είναι όταν ένας θεός γονατίζει και μυξοκλαίει επειδή το έσπασε το παιχνιδάκι του. Αναρωτήθηκες αν αυτή η “από καρδιάς” υπόδειξη, ήταν, την δεδομένη στιγμή η καλύτερη? Αναρωτήθηκες ποτέ αν αυτή η “από καρδιάς” υπόδειξη, στο μέλλον μεταμορφωθεί στην μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής σου? Μήπως σου έκλεισε εσένα στα μούτρα μια πόρτα, για να ανοίξει διάπλατα μια μπαλκονόπορτα… πίσω σου? Κι εσύ δεν γυρνάς καν να την κοιτάξεις, μόνο γονατιστός χτυπάς και χτυπάς μια πόρτα που έκλεισε, καταρριόμενος την καλύτερη σου, είναι πραγματικά αστείο, επιλογή!

Υπάρχει λοιπόν μόνο ένας τρόπος λήψης αποφάσεων, μόνο ένας τρόπος που θα σε κρατήσει στον αφρό, μια και πριν μιλάγαμε για κύμα, είναι ο δρόμος της διαίσθησης. Πάντα ήσουν σε ένα άλλο μονοπάτι, μεταξύ του λογικού και του παραλόγου, αλλά πάντοτε κρεμόσουν από τα χείλη της λογικής, γιατί άραγε γιατί? Γιατί δεν άφηνες, δεν αφήνεις, αυτή την γλυκιά τρέλα να σε οδηγήσει? Αφού μπήκες στο δρόμο, γιατί δεν απολαμβάνεις την διαδρομή? Κάτι θα δεις, έτσι δεν είναι? Δεν μπορεί, κάτι θα δεις… Μόνο που άμα εστιάζεις πολύ κοντά, όπως μέσα από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου όταν κοιτάς την άσφαλτο θα ζαλιστείς, θα θελήσεις να σταματήσεις, να κατέβεις, να πάρεις μιαν ανάσα, λίγο οξυγόνο. Αν όμως κοιτάς πέρα μακρυά… Τότε… Εσύ θα κινείσαι με την ιλιγγιώδη ταχύτητα της επιτυχίας και όλα θα φαίνονται σταθερά, γνώριμα, εικόνες που προλαβαίνεις να κατανοήσεις, να καταλάβεις, να νιώσεις, αρκεί να κρατάς το βλέμμα σου μακρυά και όχι κοντά… Η διαίσθηση δεν λειτουργεί κοντόφθαλμα. Το μέλλον θέλει τον χρόνο του για να δημιουργηθεί, για να υποστηρίξει την διαίσθηση σου. Ένας ολόκληρος μηχανισμός πιθανοτήτων στροβιλίζεται γύρω από την κάθε σου σκέψη και άλλοι δέκα γύρω από την κάθε σου ενέργεια. Όλοι μαζί… Ναι, θα ζαλιστείς!

Άκου και ξέχνα! Άκου και ξέχνα! Δηλαδή, νιώσε το ποίημα στην καρδούλα σου, την γλυκιά εκείνη φωνή που θα τσακίσει αν χρειαστεί στο παρόν, το τώρα, και μετά, απλά, ξέχνα την, γνωρίζοντας ότι έκανες την καλύτερη δυνατή επιλογή. Απλά ξέχασε την και αφέσου, εμπιστέψου εκείνα τα Συμπαντικά κουβάρια που θ’ αρχίσουν να ξετυλίγονται μπροστά στα πόδια σου. Άκου και ξέχνα. Αλλά ίσως όμως καλά θα έκανες να μην ακούς την – πολύ δυνατή – φωνή της λογικής των άλλων την στιγμή που θα σαστίζουν μπροστά στις επιλογές σου. Απλά πες τους, άκουσα την καρδιά μου, γιατί, εμένα, η καρδιά μου έχει γλώσσα, την δική της γλώσσα και μου μιλάει. Και μετά, ίσως λίγο αργότερα ν’ ακούσεις και μιαν άλλη φωνή. Την φωνή της δικής σου λογικής. Μαμά μου! Αυτή και αν θα πρέπει να την αγνοήσεις. Ωραίες συμβουλές για ένα κόσμο πλασμένο με λογική, ε; Ακόμη… να σου θυμίσω, ακόμη… Ακόμη, γιατί όταν το έγραψες δεν το κατάλαβες καλά, όταν ανοίξεις την καρδιά σου, τότε θα βρεθείς να κινείσαι με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και τι υπέροχο θα συμβεί τότε? Τότε θα προ-λαβαίνεις την πραγματικότητα. Θα είσαι μπροστά από τις εξελίξεις. Θα μπορείς από μια θέση στον ουρανό να παρατηρείς τα κουβάρια να ξετυλίγονται. Ξέρεις, όταν ένα κουβάρι κυλάει, μικραίνει συνεχώς μέχρι που χάνεται. Και γίνεται μια γραμμή, κάπως μπερδεμένη αλήθεια. Μάντεψε λοιπόν ποιανού το χέρι κρατάει την άκρη του νήματος, ώστε να σπρώξει μαλακά ή και βίαια ακόμη, γιατί όχι, να πετάξει, το κουβάρι? Πέτα το κουβάρι του Σύμπαντος μακρυά! (Κράτα όμως την άκρη, ε;)

Τι θα συμβεί αν παίρνεις τις αποφάσεις με λογικό τρόπο; Σίγουρα κατ’ αρχήν θα είσαι πολύ προβλέψιμος και άρα αξιαγάπητος. Όλοι, είτε θα συμφωνούν είτε θα διαφωνούν μαζί σου. Θα ανανεώνεις έτσι τα παλαιά πρότυπα – νατα μας πάλι- και διαρκώς θα τ’ ανασταίνεις και ανακαλείς στην ζωή σου. Γιατί η λογική έχει συγκεκριμένα μονοπάτια που κινείται, δεν γουστάρει τους νέους δρόμους, δεν τους χαράζει, δεν τους εξερευνά. Η λογική αρκείται στην ήδη εξερευνημένη περιοχή της ζωής σου. Επίσης η λογική είναι κολλητική. Κολλάει από τον έναν στον άλλο. Και μάλιστα χωρίς καν να τον αγγίξεις ή να του μιλήσεις, με την παρατήρηση και μόνο είναι μεταδοτική. Thought-born θα λέγαμε. Μπα, κοίτα, “γέννηση σκέψης”. Χμμ….

Ενώ η καρδιά, αυτή η καρδούλα, θα σε πάει κόντρα στην λογική, θα σου πει, φύγε απ’ εδώ, το μονοπάτι αυτό είναι γνωστό, ξέρεις καλά που οδηγεί, πάρε εκείνο, ή ακόμη καλύτερα, έλα φιλαράκο να χαράξουμε μαζί ένα νέο μονοπάτι, ή γιατί όχι, έναν καινούργιο χάρτη. Ναι, να φτιάξεις έναν χάρτη, όχι μόνο έναν δρόμο, αλλά ένα σύμπλεγμα από όλους του πιθανούς δρόμους που μπορεί να υπάρξουν, και να κινηθείς με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω του, σε μια πορεία χωρίς να κοιτάς πίσω. Με την χαρά του αγνώστου, όχι τον φόβο, την χαρά, και με την βεβαιότητα ότι το εκεί είναι αυτό που έχεις πραγματικά ανάγκη. Εσύ, όμως αυτή τη φορά, Εσύ.

Βλέπω έναν βάλτο και σκέφτομαι, όταν τελειώσει, κοντά υπάρχει νερό, νερό πόσιμο. Αυτή είναι η μέθοδος και όχι, δεν υπάρχουν ούτε παντού, ούτε συνέχεια βάλτοι. Αλλά όταν ανατρέπεις την λογική εξέλιξη των πραγμάτων παίρνοντας μια απόφαση μέσα από την καρδιά σου, τότε για μια στιγμή είναι πιθανόν να βρεθείς μέσα σε λάσπη. Για όσο μόνο χρόνο χρειάζεται το Σύμπαν να ωριμάσει γύρω από την επιλογή σου αυτή. Ως τότε, χαμογέλα, δες το σαν ευκαιρία για λασπόλουτρο, για μάσκα ομορφιάς, είναι παροδικό, περνάει, μήπως έχει κι όλας περάσει? Το Σύμπαν αγαπητέ κινείται ταχύτατα κι αυτό, μην ανησυχείς, δεν θα μείνεις μια ζωή κολλημένος στις λάσπες.

Ζητάς από το Φως να κατέβει και να σου δείξει όταν το Φως το έχεις μέσα σου και σε οδηγεί, άλλα όπως το gps θα σου πει που να πας αλλά δεν θα σου στρίψει το τιμόνι, έτσι κι εσύ θα πρέπει να κρατήσεις το τιμόνι της ζωής σου και να οδηγήσεις στην πιο όμορφη και πιο αγαπημένη σου διαδρομή, εκείνη που δεν έχεις ξανά ταξιδέψει.

(Επίπεδα, πολλά επίπεδα, και μια μέδουσα ροζ και ένα λιοντάρι και μια βεντάλια με αριθμούς και γράμματα και ένα ζευγάρι γυαλιά παρατήρησης, να στροβιλίζονται όλα μαζί, να γυρνάνε, μέχρι το τέλος του ορίζοντα να χορεύουνε και το κόκκινο πλουμιστό φίδι να σε κοιτάξει κατάματα. Ένα αστέρι της Ανατολής, με ένα βέλος καρφωμένο, σαν πύραυλος, πάλι…)

Σ’ αυτή την διαδρομή δεν υπάρχουν διόδια. Κανείς δεν θα εισπράξει αντίτιμο. Μόνο εσύ θα κερδίσεις, την εμπειρία του ταξιδιού. Διάλεξε την καρδιά σου από το μυαλό σου και έτσι θα ελευθερωθείς.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)