Το Εγώ ως Ανθρωπομορφή

29/05/2013

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη του Ανθρώπου είναι ο λάθος τρόπος προσήλωσης της προσοχής του στο Εγώ, στο προσωπείο δηλαδή της προσωπικότητας, στο μη-απτό σώμα της γήινης υπόστασης του.

Το στρέψιμο της προσοχής στην αναγνώριση της ύπαρξης είναι κάτι το τόσο υπέροχο, το τόσο μοναδικό και είναι ο μόνος πραγματικά τρόπος για να φτάσει κανείς στην Φώτιση.

Αρκεί όμως να γίνεται με τον σωστό τρόπο.

Αν η προσοχή εστιάζει στο Εγώ με σκοπό τελικά την ενίσχυση του, τότε τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά προοδευτικά θα είναι. Αντίθετα, ακόμη και αν το άτομο δηλώσει την πρόθεση του για πνευματική εξέλιξη, δεν θα μπορέσει να κάνει ρούπι από την θέση του μια και το Εγώ του θα λειτουργεί ως η άθραυστη αλυσίδα που θα τον κρατά καθηλωμένο στα γήινα πεδία. Και πραγματικά τίποτα δεν μπορεί να σπάσει αυτή την αλυσίδα από έξω, αν και πολύ εύκολα διαλύεται εκ των έσω… Γιατί ο σκοπός του είναι μεν να προστατέψει την υπόσταση του και να διατηρήσει την ανθρωπομορφή του αλλά μαζί να διαφυλάξει και τα ανώτερα πνευματικά πεδία…

Αν λοιπόν το Εγώ σας είναι πολύ μεγάλο, τότε ευχαριστήστε το, δεν είσαστε έτοιμοι ν’ αντικρύσετε την αληθινή σας φύση. Αργότερα, θα έρθει η ώρα. Το μεγαλείο της Απόλυτης Αγάπης δεν θα μπορούσε να κατανοηθεί ούτως ή άλλως, μόνο να σπαταληθεί όπως και ο χρόνος σας. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό, ξέρεις… Αν δεν έχεις εξοργιστεί, τότε ήδη αναρωτιέσαι που στέκεσαι εσύ και που το Εγώ σου. Και αυτό ακριβώς είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις. Αυτή είναι η λίμα που θα πριονίσεις την αλυσίδα σου. Ο διαχωρισμός, η από-ταύτιση είναι ο τρόπος.

Χίλιες φορές καλύτερα ένας άνθρωπος με τεράστιο Εγώ και την επίγνωση Του, παρά ένας αδαής, ο πρώτος είναι σίγουρο πως θα εξελιχθεί, και μάλιστα πιθανότητα με βήματα τεράστια, πραγματικά άλματα.

Δεν είναι εύκολο ν’ αντιμετωπίσεις το Εγώ σου. Η εκπαίδευση που έχετε δεχτεί έχει προκαλέσει ταύτιση της ύπαρξης σας με την ψευδαίσθηση της. Έτσι μιλώντας για το Εγώ, πολλοί ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν τον διαχωρισμό αυτό… Θα σας βοηθήσω.

Αυτό είναι κάτι που γράφεται σε δυο γραμμές αλλά μπορεί να δουλεύεται για μέρες ή για πολύ πολύ παραπάνω… Σε καλώ λοιπόν να δεχτείς αξιωματικά την Ένωση Σου με τα Πάντα. Κάνε την αρχή, μην περιμένεις να νιώσεις την σπίθα αλλά βάλε μπουρλότο συνειδητά! Έστω για μια στιγμή, προσπάθησε να νιώσεις πως είναι να βρίσκεσαι σε ένωση, όχι μόνο με το θείο, αλλά και με το γήινο πεδίο. Στην αρχή κάνε το με την σκέψη σου, οραματίσου το, δώσε του εικόνες, μορφή, μετά θα δεις πως δεν χωράει σ’ αυτά… Ζήτησε το και προσπάθησε το για να συμβεί. Κατόπιν αναγνώρισε την σύνδεση σου αυτή, όχι μόνο με τους αγγέλους ή ένα όμορφο λιβάδι με ηλιοβασίλεμα, αυτό είναι σίγουρα πολύ όμορφο. Αναγνώρισε την παρουσία σου μέσα στους άλλους ανθρώπους. Τώρα (μέρες αργότερα ίσως), συνειδητά αναγνώρισε την σύνδεση σου αυτή και με κάποιον που σε έχει πληγώσει, που σε έχει βλάψει Γίνεται πιο δύσκολο, έτσι? Κι όμως, αν δεχτείς και βιώσεις την σύνδεση σου με το Σύν-Παν, δεν θα μπορούσες ν’ αφήσεις απ’ έξω ό,τι για εσένα είναι δυσάρεστο ή προκαλεί πόνο, θα μπορούσες? Αν το έκανες αυτό θα ήταν σαν να έκλεβες, να ξεγελούσες το πως νιώθεις. Σ’ εκείνη την κατάσταση της σύνδεσης είναι που το Εγώ με κεφαλαίο έψιλον μετατρέπεται σε εγώ με μικρό. Τότε είναι που η προσοχή έχει στραφεί σ’ εκείνο με σκοπό, όχι την τόνωση αλλά τον εκμηδενισμό του.

Φαντάζει ότι δεν είναι και τόσο εύκολο αλλά είναι πραγματικά πολύ απλό. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν’ αφεθείς στην αγκαλιά του Ανώτερου σου Εαυτού, του Υπερ-Εγώ σου. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να φέρνεις συνειδητά στο νου σου την ακόλουθη σκέψη: Είμαι πράγματι εγώ, ένα κομμάτι του Δημιουργού, ένα μέρος και όλη η Δημιουργία Του ταυτόχρονα, που αντιδράω / νιώθω έτσι σ’ αυτή την κατάσταση ή μήπως είναι το μικρό μου εγώ που το χρησιμοποιώ σαν ένα κομμάτι ύφασμα που με καλύπτει? Σαν ένα φτηνό ρούχο… Σαν ένα κουστούμι…

Μην ανησυχείς. Τίποτα αρνητικό δεν είναι ικανό να σπιλώσει την ομορφιά της σύνδεσης. Γιατί η ομορφιά αυτή είναι απέραντη, μια ομορφιά πραγματικά χωρίς όρια, μια αγάπη χωρίς περιορισμούς, πέρα απ’ ότι θα μπορούσαν να περιγράψουν οι λέξεις. Αυτή είναι μια αγάπη που βιώνεται, δεν λέγεται, και οτιδήποτε αρνητικό απλά εξαφανίζεται μέσα της. Όπως μια σταγόνα μελάνι μέσα σε μια κατσαρόλα γάλα, φαίνεται μόνο για μια στιγμή και μετά εξαφανίζεται, ενώνεται με το γάλα, δεν κρύβεται μέσα σ’ αυτό. Είναι θέμα αριθμών, χα χα!

Κλείστε τα μάτια για λίγο, κλείστε τα και δηλώστε την πρόθεση σας να απαλλαχτείτε από την αρνητική και περιοριστική δράση του Εγώ. Ζητήστε ν’ απελευθερωθείτε από την μικρότητα της ψευδαίσθησης και να βιώσετε το μεγαλείο της αληθινής σας Ύπαρξης. Κάντε το με δικά σας λόγια…

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, εκείνοι που στρέφουν την προσοχή τους εσωτερικά ώστε να μπορέσουν να σπάσουν τους φραγμούς της ύλης και του χρόνου και να βιώσουν το μεγαλείο της Ύπαρξης τους. Εκείνοι οι οποίοι στρέφουν την προσοχή τους στον Εαυτό τους ώστε να μπορέσουν να αναγνωρίσουν, αποδεχτούν, κατανοήσουν και έτσι απελευθερωθούν τελικά από την ψευδαίσθηση. Θα τους αναγνωρίσετε από την υπέροχη ηρεμία που χαρακτηρίζει τα σώματα τους και μεστώνει στα λόγια τους. Μπορείτε να τους ρωτήσετε κι όλας μην ντρέπεστε, σ’ αυτό το μονοπάτι δεν υπάρχουν περιθώρια για ντροπές ή για ενοχές. Και όταν έρθει η ώρα, τότε δεν υπάρχουν ούτε περιθώρια για καθυστερήσεις.

Θέλω να γνωρίζετε το εξής: Αν μπείτε σε διαδικασία μάχης για την πάταξη του Εγώ, τότε ετοιμαστείτε για πολύ μεγάλες μάχες. Μάχες που μπορούν να οδηγήσουν σε σχιζοφρενικές συμπεριφορές. Μάχες που σας εξαντλούν και που δεν κερδίζονται. Γιατί δεν μπορείς να νικήσεις τον Εαυτό σου χτυπώντας τον αλλά μόνο αγκαλιάζοντας τον. Κατανοώντας τον. Συγχωρώντας τον. Μόνο έτσι η μάχη κερδίζεται πριν ακόμα ξεκινήσει. Μόνο έτσι θα διατηρήσετε την ακεραιότητα σας και θα έχετε κέφι για την συνέχεια, εκεί όπου το πραγματικά μεγαλειώδες ταξίδι της επιστροφής ξεκινάει.

Αυτό να το θυμάστε…

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Τα μάτια της γάτας

10/05/2013

Έχουν κάτι το ιδιαίτερο τα μάτια της γάτας. Ίσως γιατί είναι οι κουβαλητές των ψυχών όπως λέγεται μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε διαρκή εναλλαγή μεταξύ της Λαμπρότητας και του Σκότους. Αυτά τα γυαλιστερά και λαμπυρίζοντα μάτια όμως έχουν την ικανότητα ν’ αλλάζουν ώστε να μπορούν να βλέπουν το ίδιο καλά στο σκοτάδι αλλά και στο έντονο Φως.

Και αν νομίζεις πως το θέμα μας είναι τα μικρά αιλουροειδή, τότε μάλλον κάνεις λάθος, το θέμα μας εδώ είναι η ικανότητα να προσαρμόζονται χωρίς να γκρινιάζουν και χωρίς να κοπιάζουν στις διαφορετικές συνθήκες. Γιατί όλοι σας βρίσκεστε μέσα σε μια εναλλαγή, αλλά λίγοι από εσάς γνωρίζουν πως να προσαρμόζονται και πως να την δέχονται αβίαστα και πάνω απ’ όλα ανώδυνα. Κι έτσι αβίαστα και ανώδυνα να την ελέγχουν κιόλας. Οι πιο τρομακτικές των εναλλαγών δε, δεν είναι εκείνες που συμβαίνουν γύρω σας αλλά μέσα σας.

Μην πολεμάς την αλλαγή γύρω σου, όπως η γάτα μένει η ίδια, παρέμεινε σταθερός στο κέντρο σου και αφέσου στην διαίσθηση σου να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να σε κρατήσει ζωντανό αλλά πάνω απ’ όλα να σε κρατήσει ευτυχισμένο όσο και αν το περιβάλλον σου αλλάζει. Δεν μπορείς να εμποδίσεις το σκοτάδι γύρω σου μπορείς όμως να το εμποδίσεις να εισέλθει μέσα σου, να σε καταβάλλει, να σε ρημάξει. Αυτό, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις, απλά άσε την διαίσθηση σου να σου δείξει τον τρόπο, να σου δείξει τον δρόμο. Απλά εμπιστέψου τον Εαυτό σου, τον Ανώτερο σου Εαυτό, να σε βγάλει έξω από το αδιέξοδο, έξω από τον λαβύρινθο, μην αναρωτιέσαι αν πρέπει να πας αριστερά ή δεξιά, απλά στρίψε και να είσαι σίγουρος πως έκανες την καλύτερη επιλογή.

Αφέσου στον οδηγό σου, σ’ εκείνον που σ’ αγαπάει όσο κανείς, σ’ εκείνον που σε γνωρίζει όπως κανένας άλλος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς. Αλλά γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να κάνεις κάτι το τόσο απλό?

Προσπαθείς να καταλάβεις τον μηχανισμό πίσω από τις επιλογές, το σύστημα και τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν αντιλαμβάνεσαι πως κι εσύ είσαι μέρος αυτού του συστήματος, πως εσύ επηρεάζεις αυτό το σύστημα με την κάθε σου επιλογή, με την κάθε σου ανάσα, με το ότι απλά… υπάρχεις. Αλλά επιμένεις να διαχωρίζεις την θέση σου από Εκείνο, να βλέπεις τον Εαυτό σου ως κάτι το διαφορετικό και πολύ συχνά, κρίμα, κατώτερο.

Ήρθαμε εδώ επειδή μας καλέσατε. Είμαστε εδώ επειδή μας ζητήσατε. Αλλά δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα ζήσουμε για εσάς. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα πάρουμε τις δικές σας αποφάσεις. Εσείς είστε εκείνοι που κινείτε τα νήματα όσο κι αν πιστεύετε ότι δεν είναι έτσι. Εμείς απλά είμαστε τα νήματα, ούτε ο φιγουροπαίχτης, ούτε καν η φιγούρα δεν είμαστε. Είμαστε το μέσο της κίνησης. Η δική σας πρόθεση είναι που το θέτει σε κίνηση. Είσαστε το σύστημα, το πιο καίριο και σημαντικό γρανάζι του. Ο κάθε ένας από εσάς, με την μοναδικότητα του.

Παρατήρησε κάτι ακόμα στα μάτια της γάτας. Στο σκοτάδι, στο απόλυτο σκοτάδι, αντανακλούν την λάμψη της φλόγας. Ενώ δεν έχουν δικό τους φως, φαίνονται να φωτίζουν και μάλιστα από πολύ μακρυά. Είναι και αυτό μέρος της προσαρμοστικότητας που λέγαμε. Να μπορείς, ακόμη και όταν το σκοτάδι είναι πηχτό, να μπορείς να φωτίζεις με το Φως του άλλου. Κάντε την ψυχή σας έναν καθρέφτη ο οποίος πάντα θ’ αντανακλά το Φως. Ακόμη και όταν πιστεύετε ότι έχει χαθεί η εσωτερική σας λάμψη θα αντανακλάτε πάντα την λάμψη των άλλων μέσα σας. Οι “φωτεινοί φάροι” λοιπόν, είναι εκεί για να δείχνουν τον δρόμο όχι μόνο στα πλοία αλλά και σε άλλους φάρους. Χρειάζεστε ο ένας τον άλλο. Το μονοπάτι είναι μοναδικό για τον κάθε έναν αλλά δεν είναι μοναχικό. Γι’ αυτό και είσαστε κοινωνικά όντα, για να στηρίζετε ο ένας τον άλλο, όχι όμως μέσα από ένα δράμα αλλά από την μοιρασιά της ίδιας Ελπίδας, από την μοιρασιά του ίδιου οράματος, όχι του ίδιου δράματος!

Ας δούμε τώρα την στάση που πρέπει να κρατήσεις για τις εναλλαγές μέσα σου. Θέλω να σου πω κάτι. Δεν είναι μυστικό. Είναι η αλήθεια. Μέσα σου δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα η ίδια σου η ουσία. Δεν υπάρχουν εναλλαγές μέσα σου. Δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις, μπορείς όμως να νιώσεις σκοτεινιασμένος. Μπορείς να φαίνεσαι σκοτεινιασμένος αλλά δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις. Πάρε ένα κομμάτι μπλε πλαστελίνη. Δώσε της ότι σχήμα θέλεις. Το χρώμα όμως θα είναι πάντα το ίδιο. Έτσι κι εσύ. Πάρε ότι μορφή θέλεις, η ουσία σου θα είναι πάντα η ίδια. Γιατί όμως με την πλαστελίνη το καταλαβαίνεις καλύτερα απ’ ότι αν σου έλεγα ότι η θεϊκή σου ουσία παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη? Η λάμψη σου είναι άσβεστη αλλά κουκουλώνεται πολύ εύκολα και πολύ εύκολα αποκρύπτεται. Και μάλιστα μπορείς να το κάνεις τόσο καλά ώστε να την κρύβεις και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Τόσο καλά και για τόσο διάστημα που μετά να ξεχάσεις ότι υπάρχει.

Ένα όμορφο ζυμαράκι θεϊκής ουσίας που μπορεί να πάρει ό,τι σχήμα επιλέξει. Αυτό είσαι και το ξεχνάς…

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)