Η πόλωση του Είναι και η (αυτο)άμυνα του δράματος

29/01/2013

Η προσήλωση του Είναι σε μια κατάσταση του Νου οδηγεί στον σκοταδισμό, οδηγεί στην σκοτοποίηση της σκέψης και με επιτυχία τελικά φοράει παρωπίδες στην ελεύθερη βούληση. Το άτομο νιώθει δηλαδή ότι είναι ελεύθερο ενώ στην πραγματικότητα δεσμεύεται από τις ίδιες του τις εμμονές. Είναι μια κατάσταση στην οποία έχει χρυσωθεί το χάπι. Είναι μια κατάσταση θλιβερή γιατί όταν κάποιος αγνοεί την έλλειψη ελεύθερης βούλησης που προκαλείται από έναν εσωτερικό τύραννο, τότε είναι αδύνατον να πραγματοποιήσει το εσωτερικό του πραξικόπημα και να απελευθερωθεί ενώ όταν κάποιος αναγνωρίζει τον τύραννο τότε υπάρχουν ελπίδες και τρόποι να τον ξεφορτωθεί.

Το άτομο έτσι μπαίνει μέσα σε μια θλιβερή κατάσταση οίκτου. Και επειδή δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει την πραγματική αιτία, γνωρίζει όμως ότι κάτι πάει στραβά, αποδίδει τις επιπτώσεις της εσωτερικής του δικτατορίας σε εξωγενείς παράγοντες επιζητώντας μ’ αυτό τον τρόπο, όχι μόνο τον οίκτο των άλλων αλλά τον οίκτο του ίδιου του του Εαυτού.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε ένα τέτοιο άτομο?

Καθ’ ότι η κατάσταση αυτή της ελευθερίας, η κατάσταση αυτή της στέρησης της ελευθερίας αν και θα ήταν σωστό επίσης να πούμε η κατάσταση της ελευθερίας γιατί ακόμα και η στέρηση της είναι και αυτή ένας βαθμός ελευθερίας αλλά εν πάση περιπτώσει, η κατάσταση αυτή της, χα!, ελευθερίας (επιμένω) – γιατί το άτομο είναι ελεύθερο να αποφασίσει να εγκαθιδρύσει τον εσωτερικό του δικτάτορα άρα ακόμα και αυτή η κατάσταση είναι μια μορφή ελευθερίας. Ένα άτομο λοιπόν το οποίο λούζεται μέσα σε μια τέτοιας μορφής ελευθερία είναι πολύ δύσκολο να το βοηθήσει κανείς γιατί δύσκολα μπορεί να συνειδητοποιήσει το είδος του δράματος το οποίο βιώνει. Γιατί έχει μετατοπίσει το είδος του δράματος από αυτό που είναι πραγματικά σε κάτι άλλο. Και αυτό το κάτι άλλο είναι μίσος προς τον εαυτό που έχει φτάσει, που έχει καταντήσει, ν’ αναζητά τον οίκτο του εαυτού και τον οίκτο των άλλων. Βρίσκεται έτσι σε μια κατάσταση στην οποία ισορροπεί πραγματικά στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα σε δυο δεινά. Δεν ξέρει αν πρέπει να μισήσει ή να λυπηθεί τον εαυτό του. Και έτσι κάνει και τα δύο. Αποστρέφει την προσοχή από το Είναι του και την στρέφει έξω απ΄ αυτό. Αποκόπτεται έτσι από την διαδικασία λύπησης ή κριτικής, αυτολύπησης ή αυτοκριτικής.

Αυτό το δράμα είναι τόσο έντονο όπου οι περισσότεροι που πέφτουν στην δίνη του χάνονται για πάντα. Χάνονται για πάντα γιατί μέρος του δράματος είναι να υψώσει κανείς ασπίδες προστασίας που θ’ αποκρούουν τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Μέρος του δράματος λοιπόν και μέρος του ρόλου είναι η πολύ καλή άμυνα, η πολύ καλή επικοινωνιακή απομόνωση έτσι ώστε κανείς να μην μπορέσει να διαταράξει το ίδιο το δράμα. Η προσοχή όλη λοιπόν μετατοπίζεται πρώτα στην γραμμή άμυνας, μετά στο δράμα, και δεν μένει έτσι χώρος ή χρόνος για να στραφεί και πάλι εσωτερικά και ν’ αναγνωρίσει μ’ αυτό τον τρόπο την πηγή του προβλήματος. Το άτομο αυτό πρέπει να βιώσει το ρόλο του και κάποια στιγμή μόνο του να ζητήσει βοήθεια. Όταν αναζητήσει βοήθεια, αυτόματα εκείνη την στιγμή κατεβάζει για λίγο τις άμυνες του και κάνει έτσι και πάλι τον εαυτό του προσβάσιμο από έναν θεραπευτή, είτε αυτός είναι ένας πτυχιούχος είτε ένας πιστοποιημένος είτε είναι απλά ένας μικρός ασήμαντος αλλά τόσο μεγαλειώδης θεραπευτής. Εκείνη τη στιγμή που οι άμυνες είναι κατεβασμένες εκείνη την στιγμή το άτομο είναι ευάλωτο – πραγματικά ευάλωτο – στην θεραπεία. Ένας τέτοιος ρόλος πρέπει ν’ αφήνεται να παίζεται σ’ ένα θέατρο του παραλόγου για εσένα που το βλέπεις απ’ έξω, σ’ ένα θέατρο άκρας τάκης και λογικής γι΄ αυτόν που το υποδύεται. Πρέπει ν’ αφεθεί να παίξει τον ρόλο του μέχρις ότου να συνειδητοποιήσει ότι το θέατρο έχει αδειάσει και να προβληματιστεί έτσι για ποιόν έχει αυτόν τον ρόλο και να κατεβάσει έτσι για λίγο τις άμυνες του, να απογυμνώσει, ν’ αποκαλύψει την ψευδαίσθηση, την οφθαλμαπάτη και να εστιάσει με επιτυχία την προσοχή εσωτερικά. Άφησε έναν άνθρωπο τέτοιο μόνο του να βιώσει τον ρόλο του γιατί κάθε προσπάθεια βοήθειας είναι ένα χτύπημα στην ασπίδα του και δικαιολογεί έτσι την ύπαρξη της. Μόνο όταν το ίδιο του το χέρι κουραστεί να την κρατάει εκείνη θα κατέβει. Μια τέτοια κατάσταση είναι στην πραγματικότητα “ή ταν ή επί τάς”.

Μπερδεμένες σκέψεις μεταξύ μίσους και εγωισμού οπότε η ερώτηση είναι πώς συνδέεται το μίσος με τον εγωισμό?

Ο εγωισμός ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη στην οποία μέσα από το πλήθος διακρίνεται το Εγώ, σου, όχι ο Εαυτός σου. Η χαμηλή αν θέλεις σε δόνηση πλευρά του Εαυτού σου. Η πολύ “ανθρώπινη” και στεγνή ύπαρξη σου. Όταν ξεχωρίζει λοιπόν το εγώ και λατρεύεται τότε μιλάμε για εγωισμό οπότε ναι, είναι άξιο απορίας πως είναι δυνατόν κάτι που κρύβει πίσω του λατρεία να κρύβει μέσα του και μίσος. Μα όταν είσαι ψηλά στην κορυφή και έχεις αποθεώσει το Εγώ σου και έχεις πιστέψει ότι το εγώ σου είναι ανώτερο από τους υπόλοιπους, τότε δεν έχει μείνει κανένας να κατηγορήσεις, δεν έχει μείνει κανένας άξιος να μισήσεις και σύντομα η κατάσταση αυτή εγωικού πάθους μετατρέπεται σε μια κατάσταση εγωικού μίσους. Οποιοδήποτε συναίσθημα περιλαμβάνει έντονο πάθος είναι καταδικασμένο να φθίνει γιατί ένα σύστημα δεν μπορεί να ισορροπεί στις ακραίες τιμές του. Έχει την τάση πάντα να επαναφέρεται ή στα πιο ανώριμα απ’ αυτά να εκτινάσσεται από την μια κατάσταση στην άλλη. Ένας άνθρωπος που παθιασμένα προσκυνάει το εγώ του είναι το είδωλο ενός ανθρώπου που κρύβει μίσος για τον εαυτό του και είναι απλά θέμα χρόνου να μεταβεί από την μια κατάσταση στην άλλη. Και όπως ένα ανεμόπτερο όταν έχει αέρα κάτω από τα φτερά του παραμένει στον αέρα, έτσι κι εκείνος. Όσο πηδάει από την μια κατάσταση στην άλλη με μεγάλη ευκολία παραμένει σ’ αυτό το αρρωστημένο σύστημα. Όταν όμως με προσωπική εργασία αρχίσει να επιβραδύνει την ταλάντωση και κόβει ο αέρας τότε κάπου στο κέντρο κατακρημνίζεται κυριολεκτικά και αποκολλάται από το σύστημα αυτό και προσγειώνεται σ’ ένα νέο όπου τα άκρα του είναι διαφορετικά και έτσι όλη η εξελικτική πορεία ενός ανθρώπου αποτελείται από επάλληλες πτώσεις μέχρις ότου να βρεθεί σ’ εκείνο το σύστημα που το διέπει η ηρεμία που προκύπτει από την βαθιά πεποίθηση, από την βαθιά γνώση ότι ο Θεός αγαπάει όλα του τα παιδιά, όλα του τα δημιουργήματα, και τ’ αγαπάει άνευ όρων.

Και οι δυο αυτές λέξεις είναι ακριβώς που χωρίζουν τα δυο άκρα του κύκλου.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements

Χαμόγελο, η απεικόνιση της θεϊκής ενέργειας

25/01/2013

Το Χαμόγελο είναι η τελευταία πινελιά που έβαλε ο Δημιουργός στο Δημιούργημά Του. Είναι η ενδεικτική λυχνία που απεικονίζει τ’ αποθέματα πρωταρχικής ενέργειας στον οργανισμό. Τι συμπεραίνεις λοιπόν αν σκεφτείς ότι οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που χαμογελάνε? Σημαίνει ότι η ευτυχία είναι η κατάσταση εκείνη στην οποία το σώμα είναι γεμάτο με την αρχική ενέργεια του Δημιουργού του. Ευτυχία είναι λοιπόν η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές. Και αυτή τη φυσική κατάσταση το χαμόγελο την απεικονίζει στο πρόσωπο.

Άνθρωποι οι οποίοι είναι πονεμένοι, βασανισμένοι, θλιμμένοι, έχουνε στραγγίσει από την προσωπική τους ευτυχία και έχουνε χάσει έτσι την ένδειξη της, δηλαδή το χαμόγελο. Όταν κάποιος αδειάσει από αυτή την θεϊκή ενέργεια δεν σημαίνει ότι θα είναι για πάντα, θα παραμείνει για πάντα αδειανός. Σημαίνει απλά ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες, η επιλογή που έχει κάνει τώρα δηλαδή είναι τέτοια όπου επιλέγει να είναι αδειανός. Και όπως όταν διψάς πίνεις ένα ποτήρι νερό και αμέσως σβήνει η δίψα σου, έτσι και όταν βιώσεις αυτή την απώλεια της χαράς μπορείς να εισπνεύσεις την ενέργεια και να την νιώσεις να επανέρχεται αμέσως σε κάθε ένα κύτταρο σου. Μην ξεχνάς ότι ο δείκτης είναι πάντα εκεί.

Ένα χαμόγελο για να μπορείς να βλέπεις εσύ στο καθρέφτη τα επίπεδα ευτυχίας σου αλλά και ένα χαμόγελο για να μπορούν να βλέπουν οι άλλοι σ΄ εσένα και εσύ στους άλλους τα επίπεδα ευτυχίας τους και ν΄ αναγνωρίζονται έτσι οι συμπεριφορές, ν’ αναγνωρίζονται μ’ αυτό τον τρόπο οι όμοιοι αλλά και να παίρνουν σε κάθε ένα χαμόγελο, να παίρνουν το μάθημα τους όσοι το έχουν χάσει. Όχι φυσικά ένα μάθημα τιμωρίας αλλά ένα γλυκό μάθημα ενθύμησης που θυμούνται ότι, να!, το χαμόγελο είναι εκεί άρα μπορεί να είναι και εδώ. Και αφού υπάρχει χαμόγελο εκεί υπάρχει και ευτυχία εκεί και να πλησιάσουν έτσι την αρχική εκείνη κατάσταση από την οποία έχουν απομακρυνθεί και να μπορέσουν λοιπόν έτσι να την βιώσουν ξανά.

Το χαμόγελο λοιπόν είναι ένας φάρος ελπίδας για τους άλλους. Είναι μια πρόσκληση ευτυχίας για τους άλλους. Είναι μια επιβεβαίωση της ομορφιάς, της εσωτερικής ομορφιάς της ευτυχίας για όσους το έχουν. Είναι πολύ σημαντικό να χαμογελάτε. Όταν ένας άνθρωπος χαμογελάει οι καρδιές χιλιάδων αγγέλων ευφραίνονται. Γιατί ένα μικρό χαμόγελο εδώ είναι μια μεγάλη ανακούφιση εκεί ότι τα πράγματα προχωράνε σωστά…

Το χαμόγελο όμως δεν είναι απλά ο δείκτης των επιπέδων της θεϊκής ενέργειας στην φυσική υπόσταση. Το χαμόγελο είναι επίσης και ο θυρωρός της ευτυχίας. Της ανοίγει την πόρτα ή της την κλείνει στα μούτρα. Το χαμόγελο επίσης απεικονίζει την ψυχή στο πρόσωπο. Το πρόσωπο δεν έχει τυχαία τόσους μυς (53). Πέρα από τους μυς που είναι υπεύθυνοι ν΄ ανοιγοκλείνουν το στόμα και τα μάτια, όλοι οι άλλοι δεν είναι απαραίτητοι για την επιβίωση ενός ανθρώπου. Είναι απαραίτητοι όμως για την συντήρηση ενός θεού. Λες και το πρόσωπο το συνδέει ένα καλώδιο με την καρδιά και ο,τι συμβαίνει σ’ εκείνη αποτυπώνεται στο πρόσωπο. Όταν εκείνη σκιρτίζει από ευτυχία το πρόσωπο φωτίζεται για να μοιραστεί την ευτυχία αυτή με άλλους. Και όταν εκείνη πονάει το πρόσωπο σκοτεινιάζει για να ζητήσει βοήθεια από τους άλλους. Και όταν εκείνη αγριεύει τότε αγριεύει και το πρόσωπο για να προειδοποιήσει τους άλλους. Και όταν εκείνη είναι ήρεμη τότε ηρεμεί και εκείνο για να τ΄ αναγνωρίσουν οι άλλοι και να θυμηθούν.

Πολύ πριν μάθετε να μιλάτε με λέξεις έχετε μάθει να μιλάτε με εκφράσεις που είναι τόσο δυνατές που γίνονται αντιληπτές και με κλειστά τα μάτια. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν το καλώδιο αυτό να πηγαίνει κατευθείαν από την καρδιά στο πρόσωπο. Και στο πρόσωπο είναι η αλήθεια γιατί στην πραγματικότητα από την καρδιά φεύγει ένα καλώδιο και πηγαίνει σε κάθε ένα κύτταρο, σε κάθε ένα από τα τρισεκατομμύρια κύτταρα, ένα καλώδιο. Γι΄ αυτό και τα κύτταρα ανταποκρίνονται άμεσα στις προσταγές της καρδιάς. Και γι΄ αυτό η χαρά θεραπεύει και η λύπη αρρωσταίνει. Και το κενό συντηρεί. Συντηρεί και προετοιμάζει. Το αρχικό λοιπόν σχέδιο ήταν να υπάρχει ένα καλώδιο άμεσης επικοινωνίας. Με τον καιρό όμως τοποθετήσατε και έναν μικρό επεξεργαστή στην πορεία αυτού του καλωδίου. Σε κάποιους ανθρώπους αυτός ο επεξεργαστής χρονοκαθυστερεί λίγο. Λαμβάνει το σήμα της καρδιάς, το αναλύει, το επεξηγεί και το διαβιβάζει στο πρόσωπο. Σ’ άλλους ανθρώπους όμως αυτός ο επεξεργαστής έχει ξεχάσει την αρχική του ιδιότητα, έχει αποπρογραμματιστεί, και αντί λοιπόν να διαβιβάζει την πληροφορία έστω και καθυστερημένα, την λογοκρίνει. Και άλλες φορές την αλλοιώνει.

Και χάνουν έτσι οι άνθρωποι την πυξίδα τους, και αποκόβεται έτσι το μήνυμα της καρδιάς προς τους άλλους ανθρώπους και έτσι χάνουν οι άνθρωποι τους φάρους τους.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Διαισθαντική Αλήθεια

23/01/2013

Η αλήθεια είναι έννοια σχετική για εσένα αλλά είναι επίσης και έννοια απόλυτη για εμένα.

Γιατί εγώ γνωρίζω την αλήθεια αφού γνωρίζω όλες τις πιθανότητες, όλες τις πιθανές εκβάσεις έτσι ξέρω τι είναι πραγματικά αληθινό. Εσύ όμως που κινείσαι από το ένα σημείο στο άλλο και δεν πατάς ταυτόχρονα σε όλα τα σημεία δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια, τι είναι το αληθινό γιατί ανάλογα μ’ αυτά που σου αποκαλύπτονται σε κάθε σου βήμα η αλήθεια σου αλλάζει. Σε κάθε ένα σου βήμα η αλήθεια είναι διαφορετική. Αυτό ισχύει ακόμα για τις πεποιθήσεις. Ισχύει κυρίως για τις πεποιθήσεις. Οι πεποιθήσεις είναι η παγιωμένη αλήθεια. Μπορεί να περάσεις όλη σου τη ζωή έχοντας ένα ιδανικό, ένα πιστεύω, να ορκίζεσαι σ’ εκείνο και να ζεις σύμφωνα μ΄ αυτό και μετά να συναντήσεις έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση, να έχεις κάνει δηλαδή ακόμη ένα βήμα προς ένα ακόμη σημείο για να καταλάβεις τότε ότι αυτή η αλήθεια δεν σ’ εξυπηρετεί πια και να την αλλάξεις, αν την αλλάξεις.

Όταν δυο άνθρωποι μιλάνε μεταξύ τους για το τι είναι αληθινό και τι όχι, είναι αστείο το πως υπεραμύνονται ο καθένας της αλήθειας του όταν κανείς απ΄ τους δυο τους δεν είναι δυνατόν να μπορεί να είναι βέβαιος ποια πραγματικά είναι εκείνη. Την αλήθεια για να την βιώσεις πρέπει να την νιώσεις, να την αισθανθείς. Είναι και αυτή μια ακόμα κατ’ εξοχήν βιωματική εμπειρία. Επειδή εξ’ ορισμού δεν μπορείς ν’ αποδείξεις το… αναπόδεικτο με λογικό τρόπο, μπορείς όμως να την διαισθανθείς, απλά ξέρεις ότι αυτό είναι το αληθινό, η αλήθεια παραμένει μια διαισθητική έννοια του καθενός, παραμένει μια διαισθητική ιδιότητα.

Όσο πιο πολύ ανοίξεις την καρδιά σου, εκείνον το χώρο που φιλοξενεί, εκείνο το χώρο που δανείζει το έδαφος για να αναπτυχθεί η αγάπη, όσο λοιπόν πιο πολύ ανοίξεις την καρδιά σου, τόσο πιο κοντά στην αλήθεια θα βρίσκεσαι. Ποια αλήθεια? Σε κάθε αλήθεια. Σε κάθε απόφαση που παίρνεις. Σε κάθε κουβέντα που θα λες. Σε κάθε αγκαλιά που θα δίνεις αρκεί ο σύμβουλος σου να είναι αυτό το μικρό σκίρτημα στη θέση της καρδιάς βαθιά μες’ το στήθος. Αυτό είναι σίγουρα ο καλύτερος οδηγός σου. Αυτός είναι ο οδηγός που πατάει σε πολλά σημεία ταυτόχρονα ακόμη και αν εσύ δεν μπορείς να τ’ αντιληφθείς. Αυτός είναι ο οδηγός που βλέπει πέρα από εκεί που βλέπουν τα μάτια σου. Είναι ο οδηγός που μπορεί και αντιλαμβάνεται την αλήθεια μέσα στην καρδιά του άλλου.

Να μην βιάζεσαι λοιπόν ν’ ανοίξεις το στόμα σου, να μην βιάζεσαι λοιπόν να κρίνεις αλλά να έχεις στο νου σου ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι έτσι. Μπορεί πίσω από μια κατάσταση, από μια αιτία, να κρύβεται μια άλλη αιτία και μπορεί πίσω από μια ακόμη αιτία να κρύβεται και μια ακόμη αιτία και αυτό πίστεψε με μπορεί να συνεχίζεται για πολύ. Ν’ ακούς και να παίρνεις εντολές από την καρδιά σου. Ν’ ακούς και να παίρνεις αλλά και να εκτελείς τις εντολές της καρδιάς σου ενώ παράλληλα θα στέκεσαι πραγματικά αμετακίνητος εμπιστευόμενος μια βαθιά αλήθεια που πηγάζει από μέσα σου και τότε τίποτα δεν θα μπορέσει να σε μετακινήσει. Θα είσαι πραγματικά αμετακίνητος, θα είσαι πραγματικά ατάραχος, θα είσαι πραγματικά απελευθερωμένος.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Αγάπη, το όπλο της Αλλαγής

20/01/2013

Η Αγάπη δεν είναι διεκδικητική. Αν είναι, τότε δεν είναι η αληθινή αγάπη, είναι το εγωϊκό κομμάτι της προσωπικότητας που την αντιλαμβάνεται.

Η αγάπη είναι ένα άδειο δοχείο που τους χωράει όλους, ή αν θέλεις, που τους συν-χωράει όλους. Το ποιος θα τοποθετηθεί μέσα σ’ αυτό το δοχείο δεν είναι επιλογή του ιδιοκτήτη του δοχείου, ο κάτοχος μόνο το κρατάει, το ποιος θα μπει είναι επιλογή εκείνου που θα κάνει το βήμα προς εκείνο. Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, αυτό εννοούμε όταν λέμε αγάπη άνευ όρων, χωρίς προϋποθέσεις. Αγάπη η οποία είναι ανεξάρτητη εκείνου που αγαπάει. Αγάπη η οποία δεν κάνει διακρίσεις βασισμένες σε στοιχεία της προσωπικότητας. Πρόκειται για μια αγάπη ψυχής. Όπως μόνο μια ψυχή μπορεί ν’ αγαπήσει μιαν άλλη ψυχή. Κι όταν είχε ειπωθεί αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν και όταν είχε ειπωθεί γύρνα και το άλλο μάγουλο, ξέρεις αυτά αυτά δεν είναι πολύ διαφορετικά, αυτά τελικά είναι η Αγάπη.

Έτσι λοιπόν ας αρχίσει ο πειραματισμός, η εξάσκηση, για ν’ αγαπήσει πρώτα κάποιος τον ίδιο του τον Εαυτό. Είναι σημαντικό ν’ αναγνωρίσεις το θεϊκό σου κομμάτι και να το αγαπήσεις όμως όντας όχι άνθρωπος αλλά θεός. Και όταν καταφέρεις να γνωρίσεις αυτό το κομμάτι σ’ εσένα, που είναι ένα κομμάτι χωρίς ατέλειες, ένα κομμάτι χωρίς πάθη, τότε ίσως μπορέσεις ν’ αναγνωρίσεις το ίδιο κομμάτι και στους άλλους και τότε θα δεις πώς όλα τα κομμάτια είναι ίδια και υπό αυτή την έννοια είμαστε όλοι ένα. Υπό αυτή την έννοια είμαστε όλοι ίδιοι, φτιαγμένοι από την ίδια Πνοή.

Η αγάπη είναι οδηγός στην επικοινωνία, η αγάπη είναι οδηγός στην επαφή, η αγάπη είναι που ενώνει τις ψυχές. Η αγάπη δεν χαρίζει γιατί δεν της ανήκει τίποτα. Η αγάπη είναι απλά το κενό βάζο, μέσα στο οποίο υπάρχουν οι άλλοι. Και αυτή ακριβώς η διεργασία που φέρνει τους άλλους κοντά, αυτή είναι η αγάπη.

Η Αγάπη τελικά υπάρχει μόνο για τους άλλους. Και ο καθένας έτσι εισπράττει την αγάπη που του αντιστοιχεί μέσω των άλλων. Οι άνθρωποι πήραν κάτι το τόσο αγνό και το κατέβασαν, το χαμηλώσανε, το προσαρμόσανε. Πήραν κάτι το οποίο είναι φτιαγμένο για τον θεϊκό τους Εαυτό και το προσαρμόσανε στον ανθρώπινο τους Εαυτό. Αυτό μόνο του είναι κατανοητό, είναι ένα απαραίτητο βήμα εξέλιξης. Εκείνο το οποίο προκαλεί έκπληξη είναι ότι ελάχιστα είναι εκείνα τα είδη της αγάπης τα οποία δεν εξυπηρετούν κάποιους άλλους, σκοτεινούς σκοπούς, με αποτέλεσμα η “αγάπη” να έχει πλέον γίνει, ένα εργαλείο μόχλευσης καταστάσεων και συνειδήσεων και να μην έχει καμία σχέση με την αγάπη του θείου Εαυτού.

Γιατί η αγάπη οδηγεί στην θέωση. Γιατί το κενό που είναι στην πραγματικότητα αφήνει χώρο να εισέλθει όχι μόνο εκείνο που θ’ αγαπηθεί αλλά και οτιδήποτε άλλο υπάρχει. Και έτσι όταν όλα ενυπάρχουν μέσα σ’ αυτό το βάζο, αυτός που το κρατάει στα δυο του χέρια δεν κρατάει πια ένα άδειο βάζο αλλά ένα δοχείο που περιέχει τα πάντα και αυτή την απεριόριστη δύναμη μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Και είναι πολύ ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς ότι μια τέτοια δύναμη θα μπορούσε να ήταν τρομακτική σε λάθος χέρια. Όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ γιατί ο μόνος τρόπος να μαζευτούν τα πάντα μέσα στο δοχείο είναι μόνο όταν ο κάτοχος του δεν έχει αυτή την πρόθεση. Με αυτό τον τρόπο η δύναμη αυτή παραμένει ασφαλής και λειτουργεί μόνο για το ανώτερο καλό. Φυσικά όσοι περισσότεροι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν την αγάπη μ΄ αυτό τον τρόπο, τόσο περισσότεροι θα είναι και οι παντοδύναμοι αν θες αυτοί χειριστές και όσοι πιο πολλοί είναι τόσο πιο γρήγορα θα γίνουν οι αλλαγές τόσο στην σφαίρα της πραγματικότητας που βιώνετε μέσω των αισθήσεων όσο και στις υπόλοιπες σφαίρες που βιώνετε μέσω της διαίσθησης.

Γι’ αυτό όλοι μιλάνε για την αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν είναι απλά κάτι καλό που θα έπρεπε να συμβαίνει. Η αγάπη είναι ένα όπλο. Είναι ένα όπλο προγραμματισμένο να επιφέρει αλλαγές σε κάθε επίπεδο αυτοστιγμεί. Και είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια αυτού που το κρατάει γιατί είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την επαφή με τον θεό. Δεν λέω να μην αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Υπάρχουν συναισθήματα που, εντάξει, εσφαλμένα προσδιορίζονται ως αγάπη και πραγματικά αγγίζουν, δεν είναι αλλά αγγίζουν, προσεγγίζουν, προσομοιάζουν με την αληθινή αγάπη. Η άνευ όρων αγάπη της μάνας προς το αγέννητο παιδί της είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Γιατί όταν γεννηθεί το παιδί ακόμα και η αγάπη της μάνας αρχίζει και επιμολύνεται από άλλα εγωϊκά κομμάτια της. Ν’ αγαπάτε. Ν’ αγαπάτε ο ένας τον άλλο αλλά να το κάνετε αυτό με επίγνωση ότι αυτή η αγάπη είναι η ανθρώπινη αγάπη. Αυτή η αγάπη δεν είναι ένα ισχυρό όπλο που μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο τον δικό σας και τους κόσμους τους άλλους. Αυτή η αγάπη είναι απλά ένα μοχλουδάκι που μπορεί να επηρεάσει άλλες φορές θετικά και άλλες φορές αρνητικά μικρογραφίες της κοινωνίας.

Μπορείς ν’ αρχίσεις να φαντάζεσαι ότι εκεί που έχεις την καρδιά σου, που υποτίθεται ότι είναι η φωλιά, η εστία της αγάπης, ότι έχεις ένα άδειο βάζο. Αν σε ικανοποιεί φαντάσου ένα πορσελάνινο ή χρυσό σκαλισμένο βάζο. Αν πάλι σ’ εξυπηρετεί φαντάσου ένα λιτό λευκό βαζάκι. Φαντάσου λοιπόν ότι έχεις ένα βάζο χωρίς καπάκι που δεν μπορείς να το ανοίγεις και να το κλείνεις όποτε θες. Φέρε λοιπόν τώρα στο μυαλό σου τους ανθρώπους, τα πράγματα, τις καταστάσεις, τα συναισθήματα που αγαπάς και δες αν τ’ αγαπάς τόσο ώστε να κυλήσουν μέσα σ’ αυτό. Έπειτα φέρε στο νου σου τις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τα συναισθήματα που δεν αγαπάς και τόσο πολύ και δες αν πάραυτα κάποιο απ΄ αυτά θα κυλήσει μέσα στο βάζο. Γιατί εσύ έχεις την εντύπωση ότι το βάζο είναι άδειο και δεν έχει καπάκι αλλά εκείνο απλά είναι και αδιαφορεί αν είναι άδειο ή γεμάτο. Μετά λοιπόν δήλωσε την πρόθεση σου ότι το βάζο σου παραμένει δεκτικό, παραμένει το πεδίο εκείνο στο οποίο τα πράγματα μπορούν να ενώνονται για ν’ αγαπάνε το ένα το άλλο. Το πεδίο εκείνο στο οποίο οι ενέργειες ενώνονται ώστε ν’ αγαπάνε η μία την άλλη. Κι έτσι εσύ θα τροφοδοτείσαι με την απελευθερωμένη ενέργεια της ένωσης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Πράξη – Χώρος – Αιτία

17/01/2013

Η ουσία πίσω ή μέσα από μια πράξη που γεννιέται αρχικά μέσα ή πίσω από μια συνείδηση, είναι το γνήσιο κίνητρο της αυταρχικής εγωικής πλευράς μιας συνειδητότητας. Δηλαδή ειπωμένο με λόγια απλά, η πρόθεση μιας συνειδητότητας κινεί τα νήματα της δημιουργίας ενός τέτοιου χώρου μέσα στο όλο όπου θα μπορέσει να χωρέσει η υλοποίηση της. Ο χώρος είναι ελαστικός και μπορεί να αυξηθεί, να απλωθεί ή να συρρικνωθεί όσο χρειάζεται ώστε να μπορέσουν να ενταχθούν σ’ αυτόν οι νέες αλλαγές, τα νέα σχέδια που οραματίζονται και υλοποιούν οι δημιουργοί τους.

Οι ίδιες οι πράξεις αιωρούνται μέσα στον χωροχρόνο και αποταμιεύονται στον παγκόσμιο χωροχρονικό κουμπαρά για πάντα, παραμένοντες αναλοίωτες ακόμη και κατά ή μετά την ανάκληση ή / και ανάληψη τους. Τα αρχετυπικά αυτά πρότυπα παραμένουν αιωρούμενα παρέα με όλες τις πιθανές παραλλαγές τους έτοιμα να εξυπηρετήσουν τον διττό σκοπό τους που είναι είτε απλά η ύπαρξή τους εκτοπίζοντας τον αντίστοιχο χωροχρονικό όγκο είτε μετακυλώντας σε μια πιο ρευστή κατάσταση μέσω της οποίας τελικά ενσαρκώνονται στην πραγματικότητα.

Και οι αναζητητές εκείνοι που κάθονται πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και δεν τους χωράει η Γης, επιδίδονται σε κάθε είδους τεχνάσματα και κολυμβητικές ή ακροβατικές ασκήσεις ώστε να μπορέσουν να ατενίσουν για λίγο τα αιωρούμενα αυτά χωροχρονικά αποτυπώματα ώστε γυρνώντας να μπορέσουν να παρουσιάσουν σε γραμμική σειρά μια ασύμμετρα εκθετική παρέλαση ιδιοτήτων και πιθανοτήτων, μεταβάλλοντας έτσι την πιθανότητα σε βεβαιότητα.

(κόπηκε)

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)