Το κυνήγι της Γάτας

18/12/2012

Ζητάς να συνδεθείς με τον Ανώτερο Σου Εαυτό και αυτό είναι κάτι που προκαλεί χαμόγελα, όχι γέλια, απλά χαμόγελα. Ζητάς να συν-δεθείς. Λες και τώρα είσαι λυμένος, λες και τώρα δεν είσαι σε σύνδεση! Γι’ αυτό χαμογελάω, γιατί ζητάς κάτι ενώ το έχεις ήδη, ζητάς το προφανές. Θα ήταν πιο αληθινό να έλεγες κάτι όπως: “Ζητώ να αποκτήσω επίγνωση της σύνδεσης με τον Ανώτερο Μου Εαυτό”, ή κάτι όπως “Ζητώ να νιώσω την σύνδεση με τον Ανώτερο Μου Εαυτό”, ναι, αυτό θα ήταν πιο πραγματικό, πιο καίριο. Όπως όταν λες “πάμπερς” εννοείς όλες τις πάνες και όταν λες “άβα” όλα τα απορρυπαντικά, αν έτσι σε βολεύει, μπορείς να εξακολουθήσεις να ζητάς να “συνδεθείς” αρκεί να έχεις επίγνωση του τι επικαλείσαι στην πραγματικότητα. Μπορείς ακόμα να λες, “με τα πόδια μου να εδρεύουν στην Καρδιά και τα χέρια μου όλο Φως στον Ουρανό, είμαι το Υ που συμβολίζει τον Ύψιστο, είμαι ο Δημιουργός…”

Πάμε να δούμε τώρα το άλλο, έναν άλλο λόγο να χαμογελάει κανείς… Ποιος είναι τελικά αυτός ο Ανώτερος Εαυτός? Πρέπει να είναι πολύ μεγάλος και πολύ σπουδαίος πράγματι, ε? Ε, λοιπόν, ναι, είσαι! Είσαι ένα υπέροχο πνεύμα μέρος του οποίου έχει εν-σαρκωθεί, σωστά? Αφού το γνωρίζεις, πως τολμάς και διαχωρίζεις μεθέπειτα την φύση σου? Είναι αστείο ν’ αποδέχεσαι ένα “αξίωμα” και μετά να το απορρίπτεις και πάλι, δεν είναι?

Άρα ο Ανώτερος Εαυτός δεν είναι τόσο μεγαλύτερος τελικά. Μήπως λοιπόν είναι Ανώτερος γιατί τοπολογικά προσδιορίζει έτσι τη θέση του? Δηλαδή είναι “από πάνω?” Για φαντάσου για μια στιγμή, αν σταθείς ανάποδα τότε ο υπέροχος ανώτερος εαυτός σου τι γίνεται? Γίνεται ξαφνικά κατώτερος εαυτός σου? Φυσικά και όχι, μα τι βλακείες είναι αυτές, άρα, ούτε και τοπολογικό προσδιορισμό αποτελεί…

Αλλά επιμένεις να τον αποκαλείς Ανώτερο.

Για σκέψου μια στιγμούλα: Είσαι ένα πνεύμα, μέρος του οποίου έχει ενσαρκωθεί. Και το υπόλοιπο είναι ελεύθερο να γυρνά και να κάνει τα δικά του. Ή μήπως δεν είναι και τόσο ελεύθερο? Μήπως το μη ενσαρκωμένο πνεύμα δεν έχει βεβαίως τους περιορισμούς της ύλης αλλά υποτάσσεται στην βούληση του ενσαρκωμένου Του τμήματος? Μα τι σόι παιχνίδι θα ήταν άλλωστε αν σε μια παρτίδα χαρτιά όλοι γνωρίζανε τα φύλλα του αντιπάλου τους και αντάλλασσαν τις πληροφορίες? (Αν και αυτό θ’ αλλάξει σύντομα, ποιο χαρτί σου λείπει, ποιος το έχει, φέρτο, πάρε, έτσι θα παίζονται τα παιχνίδια, αν και όχι τα χαρτιά!)

Άλλωστε, όταν αποκαλείς κάτι έξω από εσένα Εαυτό, είναι όπως όταν κοιτιέσαι στον καθρέφτη και σου μιλάς. Η προβολή του Εγώ σου σε μια άλλη, έξω από εσένα επιφάνεια σε βοηθάει να κάνεις διάλογο μια και ο εσωτερικός διάλογος σε τρομάζει (έμαθες από μικρός ότι το να μιλάς στο εαυτό σου είναι δείγμα….χμ….αστάθειας!) Όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μπορείς απενοχοποιημένα και οπτικοποιείς την συνειδητότητα σου και μπορείς για λίγο έστω, ως συνειδητότητα, ν’ απευθύνεις τον λόγο στην φυσική σου υπόσταση, μέρος της οποίας είναι και το μυαλό σου. Όταν όμως επικαλείσαι τον Εαυτό σου, ανώτερο ή όχι, τότε επικαλείσαι την θεϊκη σου φύση και θα ήταν ίσως και λίγο προσβλητικό αν δεν καταλαβαίναμε τους λόγους για τους οποίους έχεις οδηγηθεί σ’ έναν τόσο ριζοσπαστικό διαχωρισμό. Μια απλή μορφή… σχιζοφρένειας, χα χα!

Γιατί φοβάσαι? Γιατί φοβάσαι να το αποδεχτείς? Το ξέρω ότι το διαβάζεις συχνά, το μελετάς, το δέχεσαι, το κατανοείς αλλά δεν το εφαρμόζεις. Φτάνεις στην βρυσούλα και ψάχνεις για το νερό! Γιατί φοβάσαι και δεν το εφαρμόζεις? Φταίει ίσως εκείνη η πολύ καλά ριζωμένη αντίληψη ότι ο Θεός είναι κάτι έξω από εσένα και ότι οποιαδήποτε ταύτιση σου με Εκείνον αποτελεί βλασφήμια (ή αίρεση!). Φταίει ότι από μικρό σε μάθανε να παρακαλάς τον Θεούλη αλλά κανείς δεν σου είπε να σταθείς στα πόδια σου, άντε ν’ ανοίξεις τα υπέροχα φτερά σου (καλύτερα, ε?) και να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Να πλάσεις την πραγματικότητα και τις συνειδήσεις των ανθρώπων γύρω σου με Αγάπη.

Τελικά, οι μόνοι οι οποίοι φαίνεται να έχουν ξεπεράσει τον φόβο της θείας τιμωρίας είναι, κρατήσου, όσους θα χαρακτήριζες αδίστακτους, απάνθρωπους, σκληρούς, εγκληματίες, αποβράσματα… Αυτοί, πράγματι, δεν έχουν τον θεό τους, χα,χα! …Και βρίσκονται έτσι αντιμέτωποι με έναν βαθμό ελευθερίας που οι “θεοσεβούμενοι”, “καλοί” εργάτες του Φωτός δεν μπορούν εύκολα να κατανοήσουν, πόσο μάλλον αποδεχτούν. Και γι’ αυτό βλέπεις στις θέσεις εξουσίας αδίστακτους ανθρώπους. Γιατί δεν έχουν φοβηθεί ν’ αποδεχτούν την θεϊκή τους φύση, όχι από αγάπη αλλά από υπεροψία ή υστεροβουλία αλλά μην ξεχνάς ότι αυτοί είναι μόνο “ανθρώπινοι” χαρακτηρισμοί. Στα μάτια τ’ Ουρανού, όλοι, όλοι, είναι παιδιά του θεού, με τα ίδια εργαλεία και τις ίδιες δυνατότητες. Απλά κάποιοι από εγωϊκή ορμή τα χρησιμοποιούν ενώ κάποιοι άλλοι από αυταπάρνηση τα μελετούν ακόμη.

Κι έτσι, αυτή η αλλαγή είναι που πρόκειται να συντελεστεί σύντομα. Οι εργάτες του Φωτός πρόκειται επιτέλους να γίνουν “θρασείς”, πρόκειται επιτέλους να διεκδικήσουν και πρόκειται επιτέλους να πολεμήσουν. Και από εργάτες του Φωτός θα γίνουν πολεμιστές του Φωτός, όχι κάποιου άλλου όντος αλλά πολεμιστές του φόβου τους που τους κρατούσε πέρα από την θεϊκότητα τους. Και τότε αναπόφευκτα και οι θέσεις ισχύος θα εκκενωθούν από τους Αδίστακτους και θα καταληφθούν από τους Σοφούς. Και τότε στην κοινωνία θα λάμπουν επίγειοι Θεοί όχι ως παράδειγμα Φόβου αλλά ως παράδειγμα Θαυμασμού, αρκεί εσύ αυτή την στιγμή ν’ αναγνωρίσεις, ν’ αποδεκτείς και να εφαρμόσεις την θεϊκή σου ιδιότητα.

Κάνε το δοκιμαστικά. Φαντάσου πως είσαι μέσα σ’ ένα δωμάτιο μόνος σου. Πάμε από την αρχή. Κλείσε τα μάτια της ψυχής σου, διάβαζε αργά και χαλάρωσε. Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές και χαλάρωσε πραγματικά, ενώ διαβάζεις. Μπροστά σου υπάρχει μια πόρτα, άνοιξε την και πέρασε. Βρίσκεσαι σ’ ένα δωμάτιο, όσο φωτεινό ή όσο σκοτεινό σου ταιριάζει. Μπορείς ν’ ανάψεις ή να χαμηλώσεις τα φώτα όπως εσύ θέλεις, το πρώτο δείγμα ελέγχου… Μέσα στο δωμάτιο δεν υπάρχει καρέκλα, ούτε έπιπλα, μόνο ένας πολύ μεγάλος βράχος. Ένας γκριζωπός μεγάλος βράχος. Μέχρι πρότινος θ’ ακουμπούσες την πλάτη σου για να διαλογιστείς, τώρα σου ζητώ να τον ανέβεις, θέλεις, έτσι δεν είναι? Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις ή δίνεις ένα (ρε)σάλτο και βρίσκεσαι στην κορυφή. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Πρώτα στα γόνατα, ή σε βαθύ κάθισμα και έπειτα όρθιος. Ω! Κοίτα τι ομορφιά! Από εδώ πάνω μπορείς να δεις πέρα από τους τοίχους της ψυχής σου, πέρα από τους περιορισμούς της ύλης, από εδώ πάνω μπορείς να είσαι όπως ένας θεός! Μην ξεχνάς, είσαι μόνος σου στο δωμάτιο, δεν έχεις κανέναν να σε βλέπει (ναι καλά!), κανέναν να σε κρίνει (αλήθεια!), κανέναν να σε σχολιάσει… Είναι μόνο μια απλή άσκηση… παντοκυριαρχίας, ένα δοκιμαστικό. Είσαι μόνος. Είσαι μόνος και μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Θα σου πρότεινα να φωνάξεις δυνατά, έλα, φώναξε δυνατά εσωτερικά, με την φωνή της ψυχής σου και τα χέρια σου τεντωμένα, εμείς ακούμε μην το σκέφτεσαι. Μπορείς να ψηλώσεις, μπορείς να πετάξεις, μπορείς ν’ αψηφήσεις όλους τους κανόνες και περιορισμούς, μπορείς ν’ αναληφθείς! Μπορείς ακόμη και να ξαναγεννηθείς, να ξαναρχίσεις.

Αυτή, είναι μόνο, μόνο, μια απλή άσκηση… παντοκυριαρχίας! Πρέπει ν’ αποφασίσεις, πρέπει να καταλάβεις επιτέλους πως οι θεωρίες είναι καλές μεν αλλά τελειώσαν. Πρέπει να εφαρμόσεις όσα έχεις μάθει εδώ και τώρα! Αλλιώς μην παραπονεθείς για τίποτα, δικαίωμα σου να κάθεσαι σιωπηλός σε μια γωνιά και να παρακολουθείς. Δικαίωμα και επιλογή σου αν αυτό διαλέξεις. Αλλά είναι κρίμα να μείνεις θεατής επειδή σε κυριεύει ο εμφυτευμένος και πρωτόγονος και άδικος φόβος. Γι’ αυτό τον λόγο, είναι αλήθεια άδικο να μείνεις έξω από τον χορό των εξελίξεων.

Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου κάνε πράξη ότι έχεις διδαχτεί, ότι έχεις μάθει. Μην κάθεσαι απλά μαζεμένος όπως η γάτα βγάζοντας ήχους. Όλα αρχίζουν μ’ ένα άγγιγμα, με μια συγγνώμη, μια αγκαλιά και μ’ ένα ανιδιοτελές “μπορώ”. Εσύ, όχι άλλος, τώρα, όχι μετά, πάντοτε με την επίγνωση της σύνδεσης σου, ως Όλο.

Η Αντανάκλαση στην Καρδιά

13/12/2012

Υπάρχουν φορές που νιώθεις ότι ζορίζεσαι. Ότι η Γη είναι πολύ μικρή για να χωρέσει όλα εκείνα τα συναισθήματα φόβου που τρέφεις μέσα σου. Είναι πάλι φορές που οργίζεσαι με την ίδια σου την ύπαρξη όταν το συνειδητοποιείς. Όμως η λογική κρατάει καλά τα γκέμια του νου και δεν σου επιτρέπει την ξεκάθαρη σκέψη, εκείνη που μπορεί να σε οδηγήσει στην οριστική λύτρωση. Και όπως είπαμε και παλαιότερα η καθαρή σκέψη είναι εκείνη που γεννάται όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά. Η καθαρή σκέψη είναι εκείνη που διακρίνεται, όχι από την βαθύτητα της αλλά από την αναλαφράδα της. Έτσι μπορεί εύκολα κάποιος να χαρακτηρίσει την καθαρή σκέψη ως επιπόλαιη αλλά υπάρχει ανάμεσα τους ένας ωκεανός συναισθημάτων και γεγονότων που τις χωρίζουν.

Υπάρχουν επίσης στιγμές που νιώθεις μικρός, πολύ μικρός. Που φοβάσαι τον ίδιο σου τον ίσκιο και προβληματίζεσαι μπροστά στο δώρο της ζωής. Είναι εκείνες τις στιγμές που χάνεις την αίσθηση της σύνδεσης σου με την Πηγή και νιώθεις μόνος, και όταν νιώθεις μόνος νιώθεις μικρός, μικρούλης, απροστάτευτος. Τα γέλια αντηχούν πολύ δυνατά τότε γύρω σου και σε τρομάζουν, τα μικρούλικα αυτάκια σου τα μπερδεύουν για κραυγές. Τόσο εύκολο είναι να παρανοήσεις την πραγματικότητα όταν νιώθεις μόνος και μικρός.

Αλλά υπάρχει πάντα ένα σημείο, ένα σημείο αναφοράς στο οποίο μπορείς να σταθείς και από το οποίο μπορείς ν’ ατενίσεις το μέλλον σου, να το κοιτάξεις στα μάτια και να το αλλάξεις ή να το αποδεχθείς, ό,τι επιλέξεις. Από εκείνο το σημείο, βαθιά μέσα στην καρδιά σου μπορείς να δεις πάντοτε την αντανάκλαση τ’ Ουρανού, μπορείς πάντοτε να δεις την αντανάκλαση της θείας σου προέλευσης.

Πού είναι λοιπόν πολεμιστή μου τα κοφτερά σου όπλα? Πού είναι λοιπόν πολεμιστή μου η ζοφερή σου πανοπλία? Γιατί αφήνεις το βάρος της ημέρας, των ημερών, να βαραίνει και να κουράζει τα βήματα σου? Γιατί επιτρέπεις στον Εαυτό σου να ξεχνιέται, γιατί παραβλέπεις την αντανάκλαση μέσα στην καρδιά σου? Ξέρεις τι σημαίνει αντανάκλαση? Σημαίνει ότι δυο ενέργειες εξελίσσονται ταυτόχρονα σε δυο διαφορετικά επίπεδα. Ταυ-τό-χρο-να. Τα δύο είναι ένα, σε μία κίνηση και έναν ρυθμό. Δεν προηγείται λοιπόν τίποτα τίποτε άλλου, ούτε έπεται τίποτα κανενός άλλου, απλά συντρέχουν ταυτόχρονα. Δηλαδή, απλά ο Θεός γύρω σου και ο Θεός μέσα σου ενυπάρχουν την ίδια στιγμή.

Γιατί λοιπόν να μην θεωρήσεις κάτι δελεαστικό…? Γιατί να μην θεωρήσεις ότι η αντανάκλαση δεν βρίσκεται στην πραγματικότητα βαθιά μέσα στην καρδιά σου αλλά στον Ουρανό, τοποθετώντας έτσι το -ας πούμε- πρωταρχικό μέσα σου?

Πόσο σπουδαίος νιώθεις τώρα, γνωρίζοντας ότι Εσύ είσαι η εικόνα και όχι η αντανάκλαση?

Γίνε Θεός λοιπόν για λίγο ή και για πάντα. Ή γίνε μόνο για μια στιγμή και μετά όντας Θεός διέταξε τον χρόνο να παγώσει άμα η λέξη “πάντα” σου πέφτει βαριά. Γίνε όμως θεός της Συμπόνοιας και θεός της Ελπίδας, της Αγάπης και της Κατανόησης, της Χαράς και της Ευκαιρίας γιατί το ένα χρειάζεται το άλλο και γιατί οι άνθρωποι τα χρειάζονται όλα, γίνε. Αλλά, για τ’ όνομα του Θεού, χα, χα, σήκω από το νωτισμένο έδαφος γιατί η πανοπλία σου κοντεύει να σκουριάσει. Σήκω και κάνε κάτι και αυτό, αυτό είναι το πιο σωστό στα σίγουρα.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Προετοιμασία για την Αποδοχή

11/12/2012

Το πρώτο μάθημα που πρέπει κανείς να πάρει είναι ότι η αποδοχή είναι μια βαθιά εσωτερική διαδικασία. Δηλαδή την αποδοχή της φώτισης και άλλων την καθορίζει ο ίδιος ο διακυβευτής της. Ο ίδιος δηλαδή ανοίγει την πόρτα για να εισέλθει το Φως ή την κρατά κλειστή. Μην κατηγορήσεις λοιπόν ποτέ κάποιον ότι σου στέρησε την ευκαιρία στην φώτιση μια και αυτό δεν ισχύει. Ούτε το μέρος έχει σημασία αλλά ούτε και η ώρα. Αυτά είναι ανθρώπινα κριτήρια, ανθρώπινα μέτρα και σταθμά που δεν αφορούν τον Ουρανό, δεν αφορούν ούτε κι εσάς λοιπόν. Αν εσείς το επιθυμούσατε η διαδικασία θα ήταν ήδη ώριμη από χρόνια τώρα αλλά γίνεται μόνο όταν εσείς το επιλέξετε, μόνον τότε και φαίνεται πως ο σωστός, ο κατάλληλος χρόνος είναι τώρα. Όμως, σε ένα άχρονο σύμπαν το τώρα είναι πολύ σχετικό, βεβαίως εσείς έχετε πάντα μια καρδιά που σας κρατάει τον ρυθμό αλλά αυτό είναι πάντα πολύ σχετικό.

Δεν χρειάζεται άγχος. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί, είναι… τίποτα, έτσι, στο λέω για να μην έχεις άγχος. Αλλά πίστεψε με πολλά θα συμβούν. Πολλές εσωτερικές διεργασίες οι οποίες θ’ αρχίσουν να εκδηλώνουν τα αποτελέσματά τους μέσα στις επόμενες 21 εβδομάδες. Ακόμη και αν πας κάπου και φύγεις και δεν έχεις “νιώσει” κάτι, όσο κρατάς την πόρτα ανοιχτή, άσε, το αεράκι έχει φρεσκάρει ο,τι έπρεπε και την έχει ανασηκώσει την παλαιά την σκόνη. Την έχει ανακατώσει και αυτό επίσης και αυτό θα φανεί στις επόμενες 21 εβδομάδες. Αλλά τι είναι 21 εβδομάδες μπροστά στο άπειρο ή τέλος πάντων μπροστά σε μια ζωή? Μέχρι να καλημερίσεις μια Κυριακή ή ένα Σάββατο που είναι πιο αγαπητό, έχει έρθει το επόμενο.

Έλεγα όμως ότι το άγχος, η αγωνία, δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος για την στιγμή εκείνη. Όταν ανοίγεις την πόρτα καλό είναι να κρατάς τα πόδια σου σταθερά και όχι να τρέμουν. Όχι γιατί θα συμβεί κάτι αλλά γιατί δεν επιτρέπεις έτσι στον εαυτό σου να ευχαριστηθεί την στιγμή όσο θα μπορούσε. Έχει κάτι το ιδιαίτερο η στιγμή? Αν το δεις μέσα από τα μάτια και τις προσδοκίες σου, ναι, αλλά σου λέω πως η στιγμή δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Αυτό που έπρεπε να συμβεί απλά συνέβη, καθόλου απροσδόκητα, πολύ μελετημένα, μεθοδευμένα θα έλεγα. Και αν ακόμη δεν γινόταν τώρα, θα γινόταν αργότερα, 2.000 χρόνια αργότερα ίσως αλλά κάποια στιγμή. Και αν ακόμη δεν γινόταν ποτέ τότε αυτό θα ήταν ο,τι χρειάζονταν. Είναι κρίμα να χάσεις την στιγμή, όχι γιατί είναι ιδιαίτερη αυτή η στιγμή αλλά γιατί είναι ιδιαίτερη η κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή είναι πραγματικά μαγική. Κάθε στιγμή είναι ένα θαύμα, κρίμα που συχνά το ξεχνάς.

Επειδή όμως έγινε πολλή και καλή δουλειά, όχι από συνειδητούς εργάτες αλλά από μάζα αγνών καρδιών και αγνών ψυχών γι’ αυτό και η στιγμή αυτή έφτασε. Έτσι, οι πραγματικοί εργάτες δεν είναι μόνο εκείνοι που έχουν αντίληψη της “κατάστασης” και αφιερώνουν την ζωή και το έργο τους καθημερινά στην εξυπηρέτηση των τρόπων του φωτός, αυτοί είναι οι πιστοί εργάτες, οι αποτελεσματικότεροι ίσως εργάτες αλλά σίγουρα δεν είναι οι μόνοι. Εκείνοι που έφεραν την αλλαγή είναι οι πολλοί που την νιώθουν στην καρδιά τους και δεν είχαν τρόπο να την εκφράσουν, εκείνοι που ένιωθαν την ενέργεια ν’ αλλάζει, όχι μέσα από την ίδια την φύση της ενέργειας αλλά μέσα από την αλλαγή που αυτή έφερνε στην καθημερινότητα τους και δεν είχαν τρόπο να το εξηγήσουν. Εκείνοι που ήξεραν πως κάτι τρέχει βρε παιδάκι μου αλλά δεν είχαν την παραμικρή ιδέα του τι είναι αυτό. Αυτοί οι εργάτες, οι οποίοι στήριξαν και βάσισαν την ζωή την δική τους αλλά και των ανθρώπων που νοιάζονται στην αγάπη και στην αφιλοκέρδεια. Εκείνοι που δώσανε γιατί τους έκανε να νιώσουν καλά, όχι γιατί περίμεναν κάτι ή γιατί ένιωσε καλά το Εγώ τους, εκείνοι τέλος, που χωρίς παρεκκινήσεις ή ένα κάρο λεφτά και εκπαιδευτικά βίντεο διαχωρίστηκαν από το ΕΓΩ τους και δημιούργησαν τόπο για να εγκατασταθεί εκεί η Αγάπη προς τον συνάνθρωπο, και πιστέψτε με, όταν αγαπάς τον συνάνθρωπό, με όλα του τα χάλια, τότε αγαπάς τον ίδιο τον θεό, αγαπάς δηλαδή τον εαυτό σου. Μέσα στα μάτια του άλλου μπορείς να παρατηρήσεις τις πιο λαμπερές αλλά και τις πιο σκοτεινές σου πλευρές, είναι εκεί για να σου δώσει την ευκαιρία να το τολμήσεις. Εκείνοι που αντιμετώπισαν τους φόβους τους και απελευθερώθηκαν απ΄ αυτούς, εκείνοι θα έχουν την προσοχή τους αδιάσπαστη για να μπορέσουν ν’ απολαύσουν το φως να λούζει τα παλαιά έπιπλα και να μην ταραχτούν από την εικόνα της σκόνης που θα φωτιστεί και θα γίνει για πρώτη φορά τόσο αντιληπτή. Άρα όλα είναι θέμα προετοιμασίας, μιας προετοιμασίας που θα σε κάνει δυνατό να σταθείς γερά και ν’ αντιμετωπίσεις την σκόνη που θα ξεσηκωθεί. Αυτό δεν γίνεται σε μια στιγμή, γίνεται σε μια ζωή. Δεν γίνεται σ’ ένα μέρος αλλά γίνεται συνέχεια.

Θυμήσου την μύγα πόσο γρήγορα κινείται. Κινείται γιατί έχει ένα εξαιρετικά αναπτυγμένο σύστημα ματιών, όχι ένα ή δύο μάτια αλλά ένα σύμπλεγμα εκατοντάδων ματιών που δουλεύουν αρμονικά μεταξύ τους ως σύστημα. Έτσι, η παραμικρή και ταχύτατη κίνηση ανιχνεύεται όταν η πληροφορία διαβιβαστεί από το ένα μάτι στο άλλο. Αν η μύγα είχε δυο μάτια δεν θα μπορούσε να πετάξει τόσο γρήγορα. Θα έπρεπε να πετάει αργά. Και αν πετούσε αργά οι πιθανότητας επιβίωσης της θα μειωνόντουσαν δραματικά. Και φυσικά τα φτερά της δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο μικρά αλλά θα έπρεπε να ήταν πολύ μεγαλύτερα για να μπορέσει να το κάνει αυτό. Η μύγα τότε δεν θα διέφερε πολύ από μια πεταλούδα. Εσύ όμως εξακολουθείς να θαυμάζεις τις πεταλούδες παραβλέποντας το μεγαλείο των ματιών της μύγας. Την συνεργασία. Εξακολουθείς να θαυμάζεις δηλαδή τα ανεμόπτερα παραβλέποντας τα μαχητικά F16. Απλά γιατί είναι μικρή, μαύρη και λίγο ενοχλητική. Και αυτή ακόμα εξυπηρετεί τους σκοπούς της.

Μια κατάσταση έχει πάντα δυο μεριές από τις οποίες μπορείς να την δεις. Μπορείς να την δεις όντας μέσα σ’ αυτήν και όντας έξω απ’ αυτήν. Όταν είσαι μέσα σ’ αυτήν τότε είσαι ποτισμένος με τα ίδια εκείνα συναισθήματα που διακρίνουν την συγκεκριμένη κατάσταση και έτσι είναι αδύνατο να αντιληφθείς την ευρύτερη εικόνα. Πρέπει να είσαι έξω απ΄ αυτή για να μπορέσεις να δεις καθαρά και να πράξεις και ανάλογα. Για να μπορέσεις να βγεις όμως έξω πρέπει να περάσεις από την φάση του μέσα. Πρέπει να γνωρίσεις πως είναι να είσαι μέσα σ’ αυτήν έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, ή έστω και για ένα δευτερόλεπτο ώστε μετά να απομακρυνθείς και να διαφοροποιηθείς. Όσο πιο γρήγορα το επιτύχεις, τόσο πιο γρήγορα θα ευτυχήσεις. Και το λέω αυτό συνειδητά διότι ακόμη και μέσα σε μια κατάσταση ευτυχίας είσαι δέσμιος αυτής, κρατώντας απόσταση από την πραγματική ευτυχία, και έτσι τελικά η ευτυχία γίνεται εξάρτηση. Πάντα να στέκεσαι έξω από τα συναισθήματα σου και να τα κυβερνάς. Κρατάς το μυαλό σου καθαρό και αφήνεις χώρο στην καρδιά σου να σου μιλήσει και να σου δείξει τον τρόπο της επόμενης κίνησης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Χαρά, η επιλογή της Παλέτας

05/12/2012

(Το κείμενο αυτό είχε αφορμή μια ψυχή αλλά πιθανόν ν’ αφορά και πολλές άλλες…)

Η χαρά δημιουργείται από μια χημική αντίδραση που συμβαίνει σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στον εγκέφαλο, υπόφυση είναι η λέξη που μου έρχεται, άρα η χαρά είναι το αποτέλεσμα μιας χημικής ουσίας που εξιτάρει τα νευρικά κύτταρα που σημαίνει ότι η θλίψη είναι η απουσία αυτής της ουσίας. Αυτό με την σειρά του λοιπόν σημαίνει ότι η ουσία αυτή δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον οργανισμό που την παράγει, όπως δηλαδή μια σοκολάτα που παίρνεις από το περίπτερο και δημιουργείς έτσι μια αλυσιδωτή αντίδραση ικανοποίησης αλλά δίνεις εντολή στα κύτταρα σου να κατασκευάσουν αυτή την ουσία που είναι επαναλαμβάνω ένα δικό σου κομμάτι και να την εγχύσουν έτσι στους κατάλληλους υποδοχείς οι οποίοι θα βιώσουν την ευχαρίστηση.

Και επειδή η ευτυχία είναι η φυσιολογική και μόνιμη κατάσταση του ανθρώπου, γι’ αυτό το λόγο και τα μικρά παιδιά είναι πάρα πολύ και διαρκώς χαρούμενα και διαρκώς ευτυχισμένα με τα πιο απλά πράγματα και χρειάζεται να υπάρξει μια εξωτερική παρέμβαση για να πάψει αυτή η χαρά, πρόσεξε, όχι για να αντικατασταθεί η χαρά με λύπη αλλά για να πάψει η χαρά. Αυτό, η έλλειψη της χαράς, είναι στην πραγματικότητα η λύπη, είναι στην πραγματικότητα η στεναχώρια. Όταν λοιπόν εσύ, εσύ και αυτό είναι σπόντα και για μένα επίσης μπλοκάρουμε την φυσιολογική λειτουργία των κυττάρων να παράγουν την ορμόνη της ευτυχίας τότε απλά δημιουργούμε χώρο, τότε απλά αναγνωρίζουμε στο κενό που έχει δημιουργηθεί την μη-χαρά, την λύπη.

Η λύπη δεν είναι φυσιολογική κατάσταση, μπορεί όμως να εκληφθεί ως φυσιολογική κατάσταση σ’ έναν άνθρωπο που έχει περάσει μακρές περιόδους έλλειψης ευτυχίας και έχει ξεχάσει μ’ αυτό τον τρόπο ποιο είναι το φυσιολογικό. Οι άνθρωποι γεννημένοι από την θεία τους ουσία έχουν μέσα τους όλα τα δυναμικά. Η έλλειψη χαράς όμως δεν είναι χαρακτηριστικό του Θεού. Αλλά και η ισχυρογνωμοσύνη δεν είναι χαρακτηριστικό δικό Του. Η επιβολή λοιπόν μιας συναισθηματικής κατάστασης επειδή αυτή έτσι βιώνεται από την Ανώτερη Ύπαρξη θα ήταν έλλειψη σεβασμού, θα ήταν στέρηση ελευθερίας με την σειρά της και γι’ αυτό τον λόγο οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να δυστυχούν, είναι ελεύθεροι να λυπούνται παρόλο που δεν είναι προγραμματισμένοι να κάνουν κάτι τέτοιο. Οι πρώτες ύλες δεν περιλαμβάνουν μέσα τους ούτε την λύπηση ούτε την στεναχώρια.

Είναι σαν να έχεις τα πιο όμορφα και λαμπερά χρώματα και να πας να ζωγραφίσεις έναν πίνακα. Άμα τα χρησιμοποιήσεις αυτούσια ή αν αναμίξεις ένα – δυο χρώματα μαζί τότε μπορείς να φτιάξεις πολύ όμορφες εικόνες με πολύ φωτεινά και λαμπερά χρώματα. Αν όμως πάρεις ένα δοχείο και βάλεις άτακτα όλα τα χρώματα μαζί, τ’ ανακατέψεις όλα μαζί, τότε θα δημιουργήσεις ένα μουντό και θολό μαύρο. Αν και χρήσιμο χρώμα το μαύρο ειδικά στην ζωγραφική, δεν είναι ένα χρώμα που σου παραδόθηκε γιατί μπορείς να το φτιάξεις και μόνος σου και αυτό πραγματικά είναι το αποκορύφωμα της ελευθερίας της επιλογής γιατί η στεναχώρια δημιουργεί φραγμούς, δεσμά που σου δένουν τα χέρια και ποτίζει τα κύτταρα και φέρνει τα πάνω κάτω στην λειτουργία, στην λειτουργία του συνόλου. Γι΄ αυτό δεν σου δόθηκε το μαύρο, το μαύρο χρώμα, αλλά η τυχαία ανακάλυψη της παρασκευής του οδήγησε σε εκπληκτικά αριστουργήματα όπως η κιαροσκούρο τεχνική αλλά η κακή ή απρόσεχτη χρήση του οδηγεί σε μουντζούρες.

Μπορείς λοιπόν να διαλέξεις αν θέλεις να είναι η μέρα σου μουντζουρωμένη ή γεμάτη από όμορφα χρώματα, μπορείς να διαλέξεις αν θέλεις να είναι η εβδομάδα σου μουντζουρωμένη ή γεμάτη από όμορφα χρώματα, μπορείς να διαλέξεις αν θέλεις η ζωή σου να είναι μουντζουρωμένη ή γεμάτη με όμορφα χρώματα αλλά πιο σημαντικό απ’ όλα, ναι, πιο σημαντικό απ΄ όλα μπορείς να διαλέξεις αν θέλεις αυτή εδώ η ΣΤΙΓΜΗ να είναι μουντζουρωμένη ή γεμάτη από όμορφα χρώματα. Κλείσε λοιπόν τα μάτια σου και φέρε μπροστά σου μια όμορφη εικόνα με χρώματα και μετά φέρε μια υπέροχη μουντζούρα, μαύρη σκοτεινή με ορνιθοσκαλίσματα και αποφάσισε τι από τα δυο θέλεις να είσαι. Πάρε μια πολύ συνειδητή απόφαση και μετά άπλωσε το χέρι και πιάσε αυτό που δεν θες και τσαλάκωσε το και σκίσε το και πέτα το και μετά άπλωσε πάλι το χέρι, και τα δυο χέρια, και πάρε αυτό που έχεις διαλέξει και βάλτο στην καρδιά σου και άσε την ενέργεια του ν’ απορροφηθεί από εκείνην, ό,τι και αν έχεις διαλέξει, απλά πρόσεχε, η επιλογή σου πρέπει να γίνει όχι με λογικό τρόπο αλλά με συναισθηματικό τρόπο. Μην αηδιάσεις από την μουντζούρα, νιώσε την μουντζούρα. Μην εκθαμβωθείς από τα λαμπερά χρώματα, νιώσε τα λαμπερά χρώματα.

Σου υπόσχομαι ότι έτσι θα είναι η ζωή σου από εδώ και πέρα, δεν μπορώ όμως να επέμβω στην ελευθερία της επιλογής σου. Δες ότι είναι απλά το μπλοκ μέσα στο οποίο εσύ θα ζωγραφίσεις. Σου δίνω και τα πινέλα, σου δίνω και τα χρώματα και δεν σου δίνω το μαύρο σωληνάριο, απλά τον τρόπο να το φτιάχνεις. Δώσε την εντολή λοιπόν στα κύτταρα σου να φτιάξουν την ορμόνη της ευτυχίας και αφέσου σ΄ αυτήν να σε κατακλύσει. Πορεύσου προς το Φως και άσε και αυτό να σε κατακλύσει και να παρασύρει μαζί του ό,τι σκοτεινό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη