Ζητήστε! – Ξεχάστε!

08/10/2013

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Αυτό δεν είναι παρατήρηση, είναι παρότρυνση! Ναι! Να κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να σας κάνουμε τα χατήρια, ενοίοτε δε και τα καπρίτσια! Ζητήστε! Ζητήστε! Ζητήστε! Λάβετε! Λάβετε! Λάβετε! Αλλά πως θα Λάβετε αν δεν Ζητήσετε πρώτα?

Ζητήστε μας, ζητήστε στο Σύμπαν να φέρει ό,τι χρειάζεστε! Γιατί ζητάτε μόνο πόνο, λύπη, αγωνία, φόβο? Βιώνετε την Αγάπη και μετά τον φόβο ότι θα την χάσετε. Βιώνετε την Αφθονία και μετά τον φόβο ότι θα την στερηθείτε. Βιώνετε την Ευτυχία και μετά ο νους σας πηγαίνει πάλι στις στιγμές δυστυχίας και τι καλά που είστε τώρα… Μα καλά, αυτό είναι βίτσιο! Ένα βίτσιο που πηγάζει από την μικρή αντίληψη που έχετε για το Είναι Σας.

Οι αποθήκες μας (εννούμε ΜΑΣ, οι δικές ΜΑΣ αποθήκες, δικές Σας και δικές Μας) είναι γεμάτες με συναισθήματα χαράς, ευτυχίας, ελπίδας! Και οι αποθήκες μας δεν αδειάζουν ποτέ γι’ αυτό μην φοβάστε ότι θα τελειώσουν, φοβηθείτε μονάχα ότι θα ζείτε για πάντα μέσα σ’ αυτό που θα ζητήσετε, τη μία ζωή μετά την άλλη!

Ζητήστε – Πιστέψτε και μετά Ξεχάστε! Είναι τυχαίο που βάζουμε κεφαλαίο Ξ? Μετά, απλά, Ξεχάστε. Είναι πιο σημαντικό και από το να ζητήσετε. Γιατί έτσι απελευθερώνετε την δύναμη του Δημιουργού μέσα σας, έτσι μας λύνετε τα χέρια για ν’ ανοίξουμε αυτές τις ανεξάντλητες αποθήκες Ευτυχίας.

Ζητήστε μας, Ζητήστε μας, Ζητήστε μας! Κάντε σαν κακομαθημένα παιδιά! Τι αυτοπεριορισμοί είναι αυτοί που θέτετε? Γιατί αρκείστε στα λίγα? Δεν αναφερόμαστε στα χρήματα, αλλά στα συναισθήματα! Γιατί αρκείστε να ζείτε σαν συναισθηματικοί επαίτες όταν μπορείτε να ζείτε σαν συναισθηματικοί βασιλειάδες? Μα ποιός σας δίδαξε την ταπεινοφροσύνη τόσο παρερμηνευμένα?

Ήρθατε εδώ με την Δύναμη του Δημιουργού, είσαστε εδώ με την διάθεση αλλά και την δυνατότητα να Δημιουργήσετε αλλά φτιάχνετε ένα κάστρο στην άμμο κοντά στο κύμα αντί να φτιάξετε ένα παλάτι στον βράχο κοντά στον Ήλιο!

Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε τις πεποιθήσεις σας! Ξεχάστε πως είστε άνθρωποι! Ξεχάστε τα όρια! Δεν υπάρχουν όρια! Μας ζητάτε τα θαύματα και όλον αυτό τον καιρό σας λέμε πως τα θαύματα τα κάνετε εσείς και τότε ακόμα δεν μας πιστεύετε! Ξεχάστε εμάς, δεν υπάρχουμε, όχι δεν υπάρχουμε έξω από Εσάς. Ζούμε μέσα σας, μέσα στην ψυχή Σας, μέσα στην ικανότητα Σας να Δημιουργείτε, μέσα στην ικανότητα σας να εκφράζετε, ζούμε μέσα στον Θεό Μας. Είμαστε Ένα, μήπως δεν το’ χετε ακούσει ξανά και ξανά? Μήπως σας πέφτει βαρύ να το χωνέψετε τελικά? Γιατί? Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί φοβάστε ν’ αναλάβετε τις συνέπειες των επιλογών σας? Όχι, αυτό είναι το βολικό. Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί δεν γνωρίζετε πως μπορείτε να επιλέξετε ακριβώς το τι θα Δημιουργήσετε, γιατί αν το γνωρίζατε αυτό απλά δεν θα υπήρχε ο Φόβος, ο Φόβος της Ευθύνης, ο Φόβος της Κριτικής, ο Φόβος της Απώλειας, ο πλανήτης σας δεν θα τα γνώριζε αυτά. Φανταστείτε τον πλανήτη σας χωρίς αυτά, για μια στιγμή.

Αλλά σας κόψανε τα φτερά όταν κατεβήκατε. Σας μάθανε πως οι άνθρωποι δεν περπατάνε στο νερό, πως οι άνθρωποι δεν γιατρεύονται χωρίς φάρμακα, σας μάθανε ακόμη πως οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και το πιστέψατε! Ακόμη και όταν υπήρξαν – και υπάρχουν – άνθρωποι που περπατούν στο νερό, άνθρωποι που γιατρεύουν χωρίς φάρμακα, άνθρωποι που νικήσαν τον θάνατο, εσείς απλά τους θεοποιείτε, λέτε, “Άγιος είναι”, προσεύχεστε σ’ αυτούς, αλλά το μόνο που θέλουν να κάνουν – γιατί όταν φτάσεις σ’ αυτόν τον βαθμό επίγνωσης έτσι είναι – το μόνο που θέλουν να κάνουν, το μόνο που έχουν να σας πουν είναι: “Αφού το έκανα εγώ, μπορείς να το κάνεις κι εσύ”! Αλλά μετά φτιάξατε το περίφημο “η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα” και έτσι συνεχίσατε να βολεύεστε μέσα στην προσπάθεια σας. Άλλοι να προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι να την καλυτερεύσουν. Η ψυχή σας είναι ήδη τέλεια μέσα στο μεγαλείο σας, αλλά για να δείτε την λάμψη της πρέπει να βγάλετε τα γυαλιά Ηλίου πρώτα… Χωρίς τεχνικές, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τελετουργικά, απλά σηκώστε το χέρι σας και βγάλτε το πέπλο που σας κρύβει το μεγαλείο σας. Έτσι απλά, με μια απόφαση, σε μια στιγμή. Οι φωτισμένοι ήρθαν, όχι για να σας σώσουν, αλλά για να σας δείξουν τις δυνατότητες που τα Πνεύματα σε Σάρκα έχουν. Ίσως κατα μια έννοια να ήρθαν για να σας σώσουν, από τους εαυτούς σας και τις παραδόσεις σας…

Διευρύνετε την στιγμή και μέσα σ’ αυτήν θα ζείτε αιώνια, θα υπάρχετε για πάντα, ο χρόνος θα κυλάει αλλά για εσάς θα είναι μονάχα μια στιγμή. Ορίστε, να μια πληροφορία. Και τι θα κάνετε μ’ αυτήν? Τίποτα! Γιατί η πεποίθηση του χρόνου που κυλά γραμμικά είναι καταγεγραμμένη από τις αισθήσεις και το νου σας μέσα στα κύτταρα σας. Τα κύτταρα σας γίνονται έτσι η κατάρα σας αλλά είναι και η λύτρωση σας. Αρκεί να τα κοιτάξετε στα μάτια, αρκεί να τ’ αντιμετωπίσετε σαν κακομαθημένα παιδιά και να ζητήσετε να σας δοθούν. Τα κύτταρα σας, το DNA σας, σας συνδέει με την θεϊκή σας Ποιότητα. Αυτό δεν πρόκειται να το δείτε με μικροσκόπια. Αυτό μόνο με μεγασκόπια θα μπορούσατε να το δείτε! Τόσο γιγαντιαίο είναι! Το DNA σας σας ενώνει μεταξύ σας και εσείς ούτε που το έχετε αντιληφθεί, το DNA σας σας ενώνει με τον Θεό, το DNA σας διευρύνεται και απλώνεται και σας συνδέει με οτιδήποτε υπήρξε ποτέ και οτιδήποτε θα υπάρξει ποτέ. Και το ποτέ ακόμη είναι λάθος λέξη, στο Άχρονο θα ήταν ίσως πιο πετυχημένη επιλογή.

Ανοίξτε μόνοι σας τις αποθήκες, εμείς δεν υπάρχουμε παρά για να υπακούμε, να εκτελούμε τις επιθυμίες σας. Αλλά είστε πολύ συνετοί! Πολύ συνετά παιδιά και πολύ ολιγαρκή! Δώστε μια ευκαιρία στην Απληστία να λάμψει, χωρίς να σας τρομάζει ή να σας φοβίζει, γιατί τότε η συνειδητοποίηση της αφθονίας δεν θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπληστοι. Η Απληστία υπάρχει μόνο εφ’ όσον απουσιάζει η Αφθονία! Η μή συνειδητοποίηση της όμως, θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπιστοι! Άπιστοι όχι σε κάποιον Θεό αλλά Άπιστοι στον Θεό μέσα σας. Και αυτή είναι η χειρότερη μορφή Απιστίας, η χειρότερη μορφή προδοσίας που θα βιώσετε ποτέ. Αυτό θα το καταλάβετε, αυτό το καταλαβαίνετε κάθε φορά που περνάτε από την άλλη πλευρά. Αλλά τότε στερήστε του φυσικού σας σώματος, τότε η ύλη δεν έχει αξία, τότε τα συναισθήματα δεν έχουν ποικιλία.

Γι΄ αυτό ζητάτε να ξανάρθετε, για μια ακόμη ευκαιρία και μην ακούτε εκείνους που λένε για μαθήματα, μην ακούτε όσους μιλούν για Κάρμα, είστε ένα, είμαστε όλοι Ένα, ενωμένοι, από εκεί έρχονται οι αναμνήσεις, από εκεί έρχονται όλες οι ευχάριστες αναμνήσεις, όλα τα υπέροχα που κουβαλάτε από εκεί προέρχονται, από την σύνδεση μας και από την σύνδεση σας. Βρίσκεστε σ’ ένα Παιχνίδι Δημιουργίας, ή ακόμη σωστότερα, Είστε ένα Παιχνίδι Δημιουργίας.

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά, αυτό είναι παραίνεση! Γιατί με το μέτρο και με την ταπεινότητα δεν οδηγείστε στην ιδανική εκείνη κατάσταση Ευτυχίας που ζητήσατε. Γιατί απλά το παίρνετε πολύ στα σοβαρά!

Ξεχάστε, Ξέχαστε ποιοί είστε και θυμηθήτε ποιοί Είσαστε. Και αγκαλιάστε αυτή την αίσθηση γιατί αυτή η αίσθηση σας ταιριάζει και αυτή η αίσθηση σας απογειώνει!

Επιτέλους, Δημιουργήστε! Δημιουργήστε μεγάλα πράγματα, σπουδαία, πατήστε πάνω στον θάνατο, όχι από ματαιοδοξία ή από φόβο, αλλά από χαρά, από λαχτάρα να βιώσετε την κατάσταση του Δημιουργού για λίγο παραπάνω. Ακόμα και αθάνατοι, αυτό θα είναι μόνο λίγο παραπάνω! Δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από Μια Συνειδητότητα που Δημιουργεί.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)