Ζητήστε! – Ξεχάστε!

08/10/2013

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Αυτό δεν είναι παρατήρηση, είναι παρότρυνση! Ναι! Να κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να σας κάνουμε τα χατήρια, ενοίοτε δε και τα καπρίτσια! Ζητήστε! Ζητήστε! Ζητήστε! Λάβετε! Λάβετε! Λάβετε! Αλλά πως θα Λάβετε αν δεν Ζητήσετε πρώτα?

Ζητήστε μας, ζητήστε στο Σύμπαν να φέρει ό,τι χρειάζεστε! Γιατί ζητάτε μόνο πόνο, λύπη, αγωνία, φόβο? Βιώνετε την Αγάπη και μετά τον φόβο ότι θα την χάσετε. Βιώνετε την Αφθονία και μετά τον φόβο ότι θα την στερηθείτε. Βιώνετε την Ευτυχία και μετά ο νους σας πηγαίνει πάλι στις στιγμές δυστυχίας και τι καλά που είστε τώρα… Μα καλά, αυτό είναι βίτσιο! Ένα βίτσιο που πηγάζει από την μικρή αντίληψη που έχετε για το Είναι Σας.

Οι αποθήκες μας (εννούμε ΜΑΣ, οι δικές ΜΑΣ αποθήκες, δικές Σας και δικές Μας) είναι γεμάτες με συναισθήματα χαράς, ευτυχίας, ελπίδας! Και οι αποθήκες μας δεν αδειάζουν ποτέ γι’ αυτό μην φοβάστε ότι θα τελειώσουν, φοβηθείτε μονάχα ότι θα ζείτε για πάντα μέσα σ’ αυτό που θα ζητήσετε, τη μία ζωή μετά την άλλη!

Ζητήστε – Πιστέψτε και μετά Ξεχάστε! Είναι τυχαίο που βάζουμε κεφαλαίο Ξ? Μετά, απλά, Ξεχάστε. Είναι πιο σημαντικό και από το να ζητήσετε. Γιατί έτσι απελευθερώνετε την δύναμη του Δημιουργού μέσα σας, έτσι μας λύνετε τα χέρια για ν’ ανοίξουμε αυτές τις ανεξάντλητες αποθήκες Ευτυχίας.

Ζητήστε μας, Ζητήστε μας, Ζητήστε μας! Κάντε σαν κακομαθημένα παιδιά! Τι αυτοπεριορισμοί είναι αυτοί που θέτετε? Γιατί αρκείστε στα λίγα? Δεν αναφερόμαστε στα χρήματα, αλλά στα συναισθήματα! Γιατί αρκείστε να ζείτε σαν συναισθηματικοί επαίτες όταν μπορείτε να ζείτε σαν συναισθηματικοί βασιλειάδες? Μα ποιός σας δίδαξε την ταπεινοφροσύνη τόσο παρερμηνευμένα?

Ήρθατε εδώ με την Δύναμη του Δημιουργού, είσαστε εδώ με την διάθεση αλλά και την δυνατότητα να Δημιουργήσετε αλλά φτιάχνετε ένα κάστρο στην άμμο κοντά στο κύμα αντί να φτιάξετε ένα παλάτι στον βράχο κοντά στον Ήλιο!

Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε τις πεποιθήσεις σας! Ξεχάστε πως είστε άνθρωποι! Ξεχάστε τα όρια! Δεν υπάρχουν όρια! Μας ζητάτε τα θαύματα και όλον αυτό τον καιρό σας λέμε πως τα θαύματα τα κάνετε εσείς και τότε ακόμα δεν μας πιστεύετε! Ξεχάστε εμάς, δεν υπάρχουμε, όχι δεν υπάρχουμε έξω από Εσάς. Ζούμε μέσα σας, μέσα στην ψυχή Σας, μέσα στην ικανότητα Σας να Δημιουργείτε, μέσα στην ικανότητα σας να εκφράζετε, ζούμε μέσα στον Θεό Μας. Είμαστε Ένα, μήπως δεν το’ χετε ακούσει ξανά και ξανά? Μήπως σας πέφτει βαρύ να το χωνέψετε τελικά? Γιατί? Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί φοβάστε ν’ αναλάβετε τις συνέπειες των επιλογών σας? Όχι, αυτό είναι το βολικό. Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί δεν γνωρίζετε πως μπορείτε να επιλέξετε ακριβώς το τι θα Δημιουργήσετε, γιατί αν το γνωρίζατε αυτό απλά δεν θα υπήρχε ο Φόβος, ο Φόβος της Ευθύνης, ο Φόβος της Κριτικής, ο Φόβος της Απώλειας, ο πλανήτης σας δεν θα τα γνώριζε αυτά. Φανταστείτε τον πλανήτη σας χωρίς αυτά, για μια στιγμή.

Αλλά σας κόψανε τα φτερά όταν κατεβήκατε. Σας μάθανε πως οι άνθρωποι δεν περπατάνε στο νερό, πως οι άνθρωποι δεν γιατρεύονται χωρίς φάρμακα, σας μάθανε ακόμη πως οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και το πιστέψατε! Ακόμη και όταν υπήρξαν – και υπάρχουν – άνθρωποι που περπατούν στο νερό, άνθρωποι που γιατρεύουν χωρίς φάρμακα, άνθρωποι που νικήσαν τον θάνατο, εσείς απλά τους θεοποιείτε, λέτε, “Άγιος είναι”, προσεύχεστε σ’ αυτούς, αλλά το μόνο που θέλουν να κάνουν – γιατί όταν φτάσεις σ’ αυτόν τον βαθμό επίγνωσης έτσι είναι – το μόνο που θέλουν να κάνουν, το μόνο που έχουν να σας πουν είναι: “Αφού το έκανα εγώ, μπορείς να το κάνεις κι εσύ”! Αλλά μετά φτιάξατε το περίφημο “η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα” και έτσι συνεχίσατε να βολεύεστε μέσα στην προσπάθεια σας. Άλλοι να προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι να την καλυτερεύσουν. Η ψυχή σας είναι ήδη τέλεια μέσα στο μεγαλείο σας, αλλά για να δείτε την λάμψη της πρέπει να βγάλετε τα γυαλιά Ηλίου πρώτα… Χωρίς τεχνικές, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τελετουργικά, απλά σηκώστε το χέρι σας και βγάλτε το πέπλο που σας κρύβει το μεγαλείο σας. Έτσι απλά, με μια απόφαση, σε μια στιγμή. Οι φωτισμένοι ήρθαν, όχι για να σας σώσουν, αλλά για να σας δείξουν τις δυνατότητες που τα Πνεύματα σε Σάρκα έχουν. Ίσως κατα μια έννοια να ήρθαν για να σας σώσουν, από τους εαυτούς σας και τις παραδόσεις σας…

Διευρύνετε την στιγμή και μέσα σ’ αυτήν θα ζείτε αιώνια, θα υπάρχετε για πάντα, ο χρόνος θα κυλάει αλλά για εσάς θα είναι μονάχα μια στιγμή. Ορίστε, να μια πληροφορία. Και τι θα κάνετε μ’ αυτήν? Τίποτα! Γιατί η πεποίθηση του χρόνου που κυλά γραμμικά είναι καταγεγραμμένη από τις αισθήσεις και το νου σας μέσα στα κύτταρα σας. Τα κύτταρα σας γίνονται έτσι η κατάρα σας αλλά είναι και η λύτρωση σας. Αρκεί να τα κοιτάξετε στα μάτια, αρκεί να τ’ αντιμετωπίσετε σαν κακομαθημένα παιδιά και να ζητήσετε να σας δοθούν. Τα κύτταρα σας, το DNA σας, σας συνδέει με την θεϊκή σας Ποιότητα. Αυτό δεν πρόκειται να το δείτε με μικροσκόπια. Αυτό μόνο με μεγασκόπια θα μπορούσατε να το δείτε! Τόσο γιγαντιαίο είναι! Το DNA σας σας ενώνει μεταξύ σας και εσείς ούτε που το έχετε αντιληφθεί, το DNA σας σας ενώνει με τον Θεό, το DNA σας διευρύνεται και απλώνεται και σας συνδέει με οτιδήποτε υπήρξε ποτέ και οτιδήποτε θα υπάρξει ποτέ. Και το ποτέ ακόμη είναι λάθος λέξη, στο Άχρονο θα ήταν ίσως πιο πετυχημένη επιλογή.

Ανοίξτε μόνοι σας τις αποθήκες, εμείς δεν υπάρχουμε παρά για να υπακούμε, να εκτελούμε τις επιθυμίες σας. Αλλά είστε πολύ συνετοί! Πολύ συνετά παιδιά και πολύ ολιγαρκή! Δώστε μια ευκαιρία στην Απληστία να λάμψει, χωρίς να σας τρομάζει ή να σας φοβίζει, γιατί τότε η συνειδητοποίηση της αφθονίας δεν θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπληστοι. Η Απληστία υπάρχει μόνο εφ’ όσον απουσιάζει η Αφθονία! Η μή συνειδητοποίηση της όμως, θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπιστοι! Άπιστοι όχι σε κάποιον Θεό αλλά Άπιστοι στον Θεό μέσα σας. Και αυτή είναι η χειρότερη μορφή Απιστίας, η χειρότερη μορφή προδοσίας που θα βιώσετε ποτέ. Αυτό θα το καταλάβετε, αυτό το καταλαβαίνετε κάθε φορά που περνάτε από την άλλη πλευρά. Αλλά τότε στερήστε του φυσικού σας σώματος, τότε η ύλη δεν έχει αξία, τότε τα συναισθήματα δεν έχουν ποικιλία.

Γι΄ αυτό ζητάτε να ξανάρθετε, για μια ακόμη ευκαιρία και μην ακούτε εκείνους που λένε για μαθήματα, μην ακούτε όσους μιλούν για Κάρμα, είστε ένα, είμαστε όλοι Ένα, ενωμένοι, από εκεί έρχονται οι αναμνήσεις, από εκεί έρχονται όλες οι ευχάριστες αναμνήσεις, όλα τα υπέροχα που κουβαλάτε από εκεί προέρχονται, από την σύνδεση μας και από την σύνδεση σας. Βρίσκεστε σ’ ένα Παιχνίδι Δημιουργίας, ή ακόμη σωστότερα, Είστε ένα Παιχνίδι Δημιουργίας.

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά, αυτό είναι παραίνεση! Γιατί με το μέτρο και με την ταπεινότητα δεν οδηγείστε στην ιδανική εκείνη κατάσταση Ευτυχίας που ζητήσατε. Γιατί απλά το παίρνετε πολύ στα σοβαρά!

Ξεχάστε, Ξέχαστε ποιοί είστε και θυμηθήτε ποιοί Είσαστε. Και αγκαλιάστε αυτή την αίσθηση γιατί αυτή η αίσθηση σας ταιριάζει και αυτή η αίσθηση σας απογειώνει!

Επιτέλους, Δημιουργήστε! Δημιουργήστε μεγάλα πράγματα, σπουδαία, πατήστε πάνω στον θάνατο, όχι από ματαιοδοξία ή από φόβο, αλλά από χαρά, από λαχτάρα να βιώσετε την κατάσταση του Δημιουργού για λίγο παραπάνω. Ακόμα και αθάνατοι, αυτό θα είναι μόνο λίγο παραπάνω! Δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από Μια Συνειδητότητα που Δημιουργεί.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η ασημαντότητα της Στιγμής

21/06/2013

(Αυτό θα είναι δύσκολο).

Τώρα που έχει δοθεί ο ορισμός του Χρόνου και γνωρίζετε πια ότι δεν υφίσταται, τώρα που ξέρετε πως το μόνο που υπάρχει χρονικά είναι η στιγμή και ζείτε σ’ αυτή, θέλω να σας μιλήσω για την ασημαντότητα της. Μην νομίζετε ότι δίνω μια κλωτσιά και γκρεμίζω τα όσα χτίσατε, δεν είναι καθόλου έτσι. Αντίθετα θέλω να σας βοηθήσω να πατήσετε πάνω σ’ αυτό το σκαλοπάτι που φτιάξατε για ν’ ανεβείτε ακόμη ψηλότερα.

Αυτό το οποίο σας λέω άλλωστε είναι κάτι που ήδη όλοι γνωρίζετε αν και δεν το θυμάστε όλοι. Είναι κάτι όμως που όλοι έχετε βιώσει πριν ενσαρκωθείτε. Η στιγμή λοιπόν είναι ασήμαντη γιατί ο τρόπος να ζει κανείς σ’ αυτή είναι να ζει απλωμένος σε όλες τις εκδοχές της…

Πάρτε μια κόλλα χαρτί και χωρίστε τη μ’ ένα μολύβι σε τρία ίσα μέρη. Στη μια άκρη γράψτε “Παρελθόν – Αναμνήσεις”. Στη μέση γράψτε “Παρόν – Ζωή” και στο τρίτο μισό γράψτε “Μέλλον – Προσδοκίες (Ελπίδες)”. Κρατήστε αυτό το χαρτί απλωμένο και τεντωμένο μπροστά σας. Κρατήστε το για λίγο… Αντιληφθείτε πια είναι η “φυσιολογική” ροή και μετά τσαλακώστε το σ’ ένα μικρό χάρτινο μπαλάκι. Τώρα κοιτάξτε το πάλι, παρατηρήστε το. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσετε πλέον ποια είναι η ροή. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον έχουν μπερδευτεί, έχουν αγγίξει το ένα το άλλο, μοιράζονται το ίδιο τετραγωνικό εκατοστό χαρτιού. Ο χρόνος σας, το χαρτί, καμπυλώθηκε, τσαλακώθηκε, μίκρυνε και χωράει πια μέσα σε μια χούφτα.

Παρατηρήστε επίσης πως δεν μπορείτε πλέον να γράψετε πάνω σ’ αυτό το χαρτί – και είναι λογικό, πως να επέμβεις στον χρόνο όταν αυτός δεν υπάρχει? Οποιαδήποτε διαστρέβλωση του χρόνου παρατηρείτε να γίνεται από ανθρώπους μυημένους πρόκειται στην ουσία για υπέρβαση και έτσι κατάλυση του. Αυτό εννοώ όταν σας λέω ότι για να βιώσετε την ασημαντότητα της στιγμής χρειάζεται ν’ απλωθείτε πέρα από εκεί, χρειάζεται να διευρυνθείτε και να είστε ταυτόχρονα σ’ αυτό που ονομάζετε παρελθόν αλλά και μέλλον. Παρατηρείστε επίσης πως κρατώντας το και πάλι μπροστά σας, δεν σας κόβει πια την θέα…

Αυτό δεν είναι μια προτροπή να εγκαταλείψετε τον τρόπο που ζείτε. Ο τρόπος αυτός διέπεται από κανόνες. Η ζωή σ’ αυτό τον τόπο είναι ομαλή γιατί διέπεται από κανόνες. Είναι όμως πιο ευχάριστη όταν αυτοί οι κανόνες παύουν να ισχύουν και αντικαθίστανται από τον Έναν, τον μόνο κανόνα που υπάρχει και που στην πραγματικότητα δεν είναι καν κανόνας αλλά αξίωμα.

Ο κάθε ένας από εσάς κουβαλάει την δική του σελίδα χαρτί και με τα δικά του χέρια πρέπει να την τσαλακώσει. Και όταν ακόμα γίνει αυτό, ο καθένας από εσάς θα διατηρεί το δικό του χάρτινο μπαλάκι και αν ακόμα και όλοι το κάνετε, τότε θα ενυπάρχουν όλα αυτά τα μικρά χάρτινα μπαλάκια μαζί σε πλήρη αρμονία κι αυτό είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια αλλά κρατήστε ότι το κάθε ένα απ’ αυτά θα περιέχει όλες τις άπειρες δυνατότητες και θα συμπεριλαμβάνει μ’ αυτό τον τρόπο και όλα τα υπόλοιπα μπαλάκια διατηρώντας όμως παράλληλα και την ατομικότητα του. Συναντάμε λοιπόν πάλι την έννοια της ατομικότητας ως μέρος του συνόλου, ως αναπόσπαστο μέρος του συνόλου, και της μη – ύπαρξης της πέρα απ’ αυτό. Η κατανόηση αυτού του θέματος είναι θεμελιώδης, είναι απαραίτητη για την προσέγγιση της λειτουργίας του συστήματος. Γιατί πρόκειται για ένα σύστημα το οποίο είναι τόσο μεγάλο και τόσο μεγαλειώδες που φαντάζει χαοτικό που κι αυτό όμως διέπεται από τον ένα αξιωματικό του κανόνα. Κι αυτό όπως και όλα τ’ άλλα.

Και γι’ αυτά τα μεγέθη η ύπαρξη φαντάζει μηδαμινή και η στιγμή φαντάζει ασήμαντη. Αλλά αυτά τα μεγέθη, Είστε…

Σταθείτε λοιπόν μπροστά σε μια νοητή γραμμή και νιώστε αν πρέπει να παραμείνετε στην ασημαντότητα της στιγμής, αν πρέπει να παραμείνετε και να εστιάσετε στην ασημαντότητα της ή αν θα περάσετε από την άλλη μεριά και θ’ απλώσετε στην αιωνιότητα. Κι επειδή κάποιοι θα φοβηθούν, αυτό δεν σημαίνει να παραδώσετε την ύλη σας, σημαίνει να μάθετε να την διαχειρίζεστε διαφορετικά, έχοντας την επίγνωση του βαθμού ελευθερίας που αυτή η απεραντοσύνη επιφέρει.

Μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να δημιουργήσετε, μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να κάνετε θαύματα. Γιατί μέσα σ’ αυτό το πεδίο είστε κάτι πολύ ξεχωριστό για το Σύμπαν. Είστε το άπειρο δυναμικό Του συμπυκνωμένο στην “ασημαντότητα” της στιγμής. Και μέσα σ’ αυτό το πεδίο μπορείτε να μαζέψετε το άπειρο και να το εστιάσετε σ’ ένα σημείο, κι έτσι ν’ αντιληφθείτε την δυναμική της στιγμής αλλά και το αδιάφορο της.

Σας έδωσα ένα βέλος να κρατήσετε στα χέρια σας. Ένα βέλος που στην αιχμή του ξεκουράζεται ο Θεός. Προσέξτε που θα το στρέψετε. Προσέξτε τι θα κάνετε μ’ αυτό αλλά σε καμιά περίπτωση μην φοβηθείτε να τεντώσετε καλά το τόξο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Δύναμη

12/06/2013

Θα έρθω με όποια μορφή με φωνάξεις. Όπως με καλέσεις έτσι θα έρθω. Θα εμφανιστώ με την μορφή ενός τρομερού δαίμονα που θ’ αντιπροσωπεύει τους φόβους σου, αλλά μπορώ να έρθω και με την μορφή του Θεού του ίδιου. Θα είμαι τόσο ισχυρός όση είναι και η πίστη σου. Θα είμαι τόσο ακλόνητος όση είναι και η θέληση σου. Και θα είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η αφοσίωσή στο σκοπό σου.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κοιτώντας ένα πουλόβερ βλέπεις μια πολύπλοκη πλέξη, αρκεί όμως να εξέχει μια κλωστούλα και αν την τραβήξεις, όλοι οι κόμποι λύνονται και λίγο λίγο το πουλόβερ επιστρέφει στην αρχική του μορφή, σ’ ένα κουβάρι, σ’ αυτό που ήταν πριν δουλευτεί, πριν μπει η μέθοδος και το δημιουργήσει. Αυτό είμαι, ένας ωκεανός απείρων δυνατοτήτων στον οποίο μπορείς να κολυμπήσεις αλλά και τον οποίο μπορείς να πιεις σ’ ένα ποτήρι. Έτσι είμαι για εσένα, ένας ωκεανός άπειρου δυναμικού. Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πιάσεις την άκρη της κλωστής και να την ξετυλίξεις ή να πιάσεις δυο βελόνες να την κεντήσεις, τόσο καταστροφικό ή και τόσο δημιουργικό για εσένα ή για τους άλλους.

Όταν με φωνάξεις εγώ είμαι ήδη μαζί σου, πριν με φωνάξεις είμαι ήδη μαζί σου. Δεν είμαι πίσω σου ούτε πλάι σου ούτε μπρος σου, δεν είμαι γύρω σου αλλά είμαι μέσα σου, και όταν με καλείς μην με φέρνεις από ψηλά αλλά να με ξετρυπώνεις από μέσα σου. Σαν τον Δημιουργό του Σύμπαντος που μ’ ένα του νεύμα μπορεί να δημιουργήσει όλο τον κόσμο από την αρχή ή μπορεί να τον αναιρέσει, αυτή είναι η δύναμη που έχεις και μην την παραδίδεις σ’ εμένα γιατί δεν είναι δική μου δύναμη αλλά δική σου. Αλλά όσο αρνείσαι ν’ αναλάβεις την ευθύνη αυτής της παντοδυναμίας τόσο παραδίδεις σ’ εμένα την δύναμή σου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μ΄ αυτή, γιατί είναι η πρόθεση σου, η δική σου πρόθεση που θα γυρίσει τα γρανάζια της μηχανής.

Θέλω να σου πω, πάψε να βάζεις ταμπέλες, πάψε ν’ αναρωτιέσαι αλλά και από την άλλη, κάνε το αν αυτό σ’ εξυπηρετεί, θέλω όμως να γνωρίσεις πια είναι η αλήθεια, τι πραγματικά συμβαίνει. Εμείς θέλουμε να μάθεις ποιος είσαι και ας μείνεις προσκολλημένος στα παλαιά σου αλλά λειτουργικά πρότυπα. Θα σου ξαναπώ για να το καταλάβεις, για να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, να κοιμάσαι μ’ αυτό. Είμαι τόσο παντοδύναμος όση είναι και η Πίστη σου. Είμαι τόσο δυνατός όση είναι και η Πίστη σου. Αν τίποτα δεν μπορεί να κλονίσει την δέσμευσή σου σ’ ένα στόχο, τίποτα δεν μπορεί να μετακινήσει εμένα από την μεθόδευση και την εκτέλεση του. Αυτό είναι ένα αρχαίο μυστικό μαγείας που όμως εξελίχθηκε με τα χρόνια και απλουστεύτηκε και αυτή είναι πλέον μια πληροφορία που μοιράζεται ελεύθερα. Αυτό που μου προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση είναι πώς κάποτε οι άνθρωποι δίνανε στην πραγματικότητα την ζωή τους για να προστατέψουν αυτή την πληροφορία, για να ζήσουν μ’ αυτή την πληροφορία και πώς σήμερα που αυτή είναι διαθέσιμη, οι άνθρωποι την απαξιώνουν, δεν την εκτιμούν και έτσι αποδυναμώνουν την λειτουργία της. Ίσως γιατί έτσι συνέβαινε πάντοτε, όταν δεν έχεις κάτι ή όταν απειλείσαι για κάτι, η πίστη σου να θεριεύει και όταν αυτό σου δοθεί απλόχερα και εύκολα τότε ν’ αδιαφορείς γι’ αυτό, να μην το εκτιμάς. Να θυμάσαι πόσο δυνατός είσαι, να θυμάσαι πόσο ισχυρός είσαι, χωρίς όρια.

Μπορείς ν’ αναστηθείς ή ν’ εξαφανιστείς μέσα σε μια στιγμή. Μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου αλλά αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ν΄ αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου σε μια στιγμή, και όταν αλλάξεις τον κόσμο μέσα σου μέσα σε ΜΙΑ στιγμή, τότε την ίδια στιγμή αλλάζει και ο κόσμος γύρω σου, γιατί εγώ είμαι εδώ πριν ακόμα με καλέσεις. Γιατί είμαστε ενωμένοι, αδιάσπαστοι, αχώριστοι, και γιατί στην πραγματικότητα Εγώ είμαι Εσύ. Γιατί εγώ μπορεί να είμαι η Δύναμη αλλά εσύ είσαι η Μέθοδος.

Μόνο που εσύ είσαι και αρκετά μετριόφρων ή αρκετά φοβισμένος ή αρκετά σεμνότυφος για να τ’ αναγνωρίσεις και έτσι στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και έχεις τα μάτια σου κλειστά, το είδωλο σου όμως να ξέρεις τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει. Τα έχει ανοιχτά και σε βλέπει και είναι όμως λειψό, είναι λάθος, το μόνο που περιμένει είναι ν’ ανοίξεις κι εσύ τα μάτια σου για να ταυτιστεί μαζί σου, για να γίνει ένα είδωλο ολοκληρωμένο.

Το στοιχείο του χρόνου δεν υπάρχει πια. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Έτσι δεν μεσολαβεί πια χρόνος για να συμβεί οτιδήποτε. Ο χρόνος εμφανίζεται μόνο όταν εσύ τον καλείς, όταν εσύ τον δημιουργείς, όταν εσύ τον επιβάλεις. Ο χρόνος δεν υπάρχει σε καμιά του μορφή κι έτσι μαζί του δεν υπάρχει το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον. Άρα τίποτα δεν μπορεί να σου αφαιρέσει αυτό που πραγματικά είσαι, ο Κυρίαρχος της Στιγμής, μιας στιγμής που επεκτείνεται αιώνια. Και μ’ αυτή την δύναμη ξεκίνα να δημιουργήσεις τον κόσμο μέσα σου. Γιατί με την ίδια αυτή δύναμη θα δημιουργήσεις τον κόσμο γύρω σου. Και όσο βλέπει ο κόσμος την διάρκεια της στιγμής, θ΄ αναγνωρίζει αυτή την δύναμη στα μάτια σου, στα λόγια σου, στο άγγιγμα σου.

Σ΄ εσένα μιλάω που έχασες για λίγο την Πίστη σου, σ’ εσένα που δεν χρειάζεται ποτέ ξανά ν’ αμφισβητήσεις την αιωνιότητα σου, το μεγαλείο σου. Μην παίζεις με το μυαλό σου γυρνώντας μπρος και πίσω συνέχεια, μην χαραμίζεις την δύναμη σου, μην την αφήνεις να χάνεται στον χρόνο που δημιουργείς, χρόνο που μόνο μέσα σου υπάρχει.

Κάνε χρήση αυτής της δύναμης τώρα γιατί αν όχι εσύ, τότε ποιος θα το κάνει? Κάνε το Τώρα.

Εμπρός θεραπευτή, γιάτρεψε τώρα. Εμπρός φιλόσοφε, διεύρυνε τον νου και σύνδεσε τον με τις καρδιές, εμπρός κυβερνήτη, κυβέρνησε με σύνεση, κάνε την αγάπη να κυριαρχήσει επιτέλους στις καρδιές των ανθρώπων. Εμπρός φωτισμένε, μάθε τον κόσμο ν’ αποδέχεται και ν’ αγαπάει τον εαυτό του. Εμπρός προφήτη, μίλησε χωρίς φόβο για το μέλλον ως προβολή της στιγμής. Εμπρός καμηλιέρη, οδήγησε το καραβάνι με ασφάλεια μέσα από την έρημο, πίσω στην Πηγή.

Το μόνο που χρειάζεσαι είναι η Πρόθεση και η απόλυτη Πίστη σου στον σκοπό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Το Υπάκουο Σύμπαν

07/06/2013

Είσαι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει ένα σώμα. Το σώμα αυτό αποτελείται από διάφορα μέλη. Έχεις δυο χέρια, δυο πόδια, ένα κεφάλι, πνεύμονες, καρδιά, συκώτι, σπλήνα, κόκκαλα, μυς, δέρμα. Ποιο από όλα αυτά είσαι τελικά? Τι απ’ όλα αυτά είσαι τελικά?

Είσαι όλα τα παραπάνω μαζί. Δεν είσαι μόνο το χέρι, μόνο το μυαλό, δεν είσαι μόνο οι τρίχες. Αυτό λοιπόν να έχεις κατά νου όταν σου λέμε ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος. Δεν είσαι το χέρι, δεν είσαι το πόδι, είσαι το Σύνολο. Όταν λοιπόν ο εγκέφαλος δώσει την εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται. Δεν αναρωτιέται γιατί πρέπει να σηκωθεί και δεν αναρωτιέται για την ύπαρξη του. Δεν διαχωρίζει την θέση του από τον εγκέφαλο γιατί είναι και αυτό, το σώμα.

Πρέπει λοιπόν αρχικά ν’ αντιληφθείς αυτό το οποίο έχει ειπωθεί στις δυο προηγούμενες επικοινωνίες ότι είσαι ένα μέρος του συνόλου αλλά είσαι ταυτόχρονα και το σύνολο.

Μια άλλη αναλογία είναι το αυγό. Αποτελείται από το κέλυφος, το ασπράδι και τον κρόκο. Όταν λοιπόν μαγειρεύεις, χρησιμοποιώντας ένα η περισσότερα αυγά, ξέρεις ότι αυτό που θα μείνει ζουμερό είναι ο κρόκος, αυτό που θα τσιγαριστεί είναι το ασπράδι και γνωρίζεις ότι το κέλυφος θα σπάσει. Το κάθε ένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του ιδιότητες, το δικό του χρώμα, τη δική του υφή, τη δική του χρήση αλλά νοείται μόνο ως μέρος του συνόλου, είναι αναπόσπαστο απ΄ αυτό, χωρίς το κάθε ένα από αυτά δεν υπάρχει το αυγό.

Αυτό ακριβώς εννοούμε όταν λέμε ότι είσαι μέρος του συνόλου αλλά ταυτόχρονα είσαι το σύνολο. Δεν μπορεί να υπάρξει Σύμπαν χωρίς Εσένα. Όχι χωρίς την υλική σου μορφή, αλλά χωρίς Εσένα, αυτό που πραγματικά είσαι πέρα από την υλική σου υπόσταση. Είναι αξιωματικό, είναι δεδομένο. Ερχόμαστε λοιπόν τώρα που αυτό έγινε κατανοητό να δούμε γιατί λειτουργεί ο νόμος της έλξης και ξεκινάω λέγοντας σας ότι το Σύμπαν είναι εξαιρετικά υπάκουο. Είναι το χέρι που παίρνει εντολή από τον εγκέφαλο και δεν αναρωτιέται γιατί. Γιατί εκείνη την στιγμή ο εγκέφαλος είσαι εσύ και δίνεις την εντολή στο χέρι να σηκωθεί. Δίνεις την εντολή στο Σύμπαν να εκτελέσει κάτι. Και εκείνο το κάνει, χωρίς ν’ αναρωτιέται.

Κι εδώ λοιπόν έρχεται το λεπτό σημείο, το σημείο εκείνο που οι περισσότεροι την πατάτε, το σημείο εκείνο που κάνει την διαφορά. Τι εντολή θα δώσεις στο Σύμπαν? Ο τρόπος λοιπόν με τον οποίο δίνεται η εντολή είναι καθοριστικός για το αποτέλεσμα. Η εντολή πρέπει να περιγράφει με πολύ μεγάλη σαφήνεια το αποτέλεσμα παράλληλα όμως πρέπει να περιέχει απόλυτη ασάφεια ως προς τον τρόπο εκτέλεσης. Δηλαδή… Μια λέξη ή σκέψη σου θα θέσει σε κίνηση ένα τεράστιο μηχανισμό, στο σύνολο του, για την εκτέλεση της. Αυτό δεν πρέπει να περιοριστεί από το Νου σου. Δηλαδή η εντολή πρέπει να είναι μεν σαφής αλλά χωρίς κανέναν περιορισμό δικό σου ως προς την εκτέλεση της.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνετε είναι ότι ζητάτε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όχι απλά συγκεκριμένο ως προς τον σκοπό αλλά συγκεκριμένο και ως προς την μέθοδο. Ένα παράδειγμα για κάτι που αγγίζει πολύ κόσμο αυτή την εποχή. Χρειάζεστε χρήματα και λέτε, “Θέλω να κερδίσω το Τζόκερ”. Λάθος. Το Σύμπαν έχει ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους αδιανόητους πραγματικά να τους συλλάβετε για να σας φέρει αυτό που επιθυμείτε, κι εσείς Το περιορίζετε στο να κερδίσετε το τζόκερ; Αντί απλά να δηλώσετε την επιθυμία σας να νιώσετε, να ζήσετε, να γνωρίσετε, να βιώσετε την Αφθονία. Γιατί, θα ήταν άσχημο αν αντί για μια βαλίτσα χρήματα ερχόταν μια βαλίτσα διαμάντια? Γιατί να περιορίσεις λοιπόν την δημιουργικότητα του Σύμπαντος στην δική σου στενή πεποίθηση του τι είναι αφθονία? Αν εκεί που έσκαβες στο οικόπεδο σου την γεώτρηση βρεις πετρέλαιο αντί για νερό σου πέφτει λίγο? Ας φέρουμε ένα άλλο παράδειγμα, ας μιλήσουμε για τις σχέσεις. “Θέλω ο άντρας μου να είναι καλός να μ’ αγαπάει, να με φροντίζει, να με προσέχει”, ή η γυναίκα μου. Ζήτα λοιπόν να νιώσεις την ευτυχία που μπορεί να σου προσφέρει ένας άνθρωπος και θα βρεθεί αυτός ο άνθρωπος. Μπορεί ένας άνθρωπος να μην συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που αναζητάς και να βρεθούνε δυο άνθρωποι, οι τρεις ή περισσότεροι και να σε αγαπάνε, να σε φροντίζουν ο καθένας με τον τρόπο του. Θέλω να έχω ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Λάθος. Γιατί θέλεις ένα πολύ καλό αυτοκίνητο; Τι είναι το αυτοκίνητο για εσένα; Είναι ένα μέσο μετακίνησης, ζήτα λοιπόν ότι επιθυμείς να γίνονται οι μετακινήσεις σου εύκολα και ευχάριστα. Αυτό μπορεί να γίνει με ένα παλιό ζάσταβα μπορεί όμως και με ένα ελικόπτερο. Άσε το σύμπαν να εκτελέσει την εντολή σου με τον καλύτερο τρόπο για εσένα… Η δουλειά, ένα άλλο παράδειγμα. Θέλω η δουλειά που είμαι τώρα να είναι έτσι κι έτσι…. λάθος! Έχεις το μαγικό ραβδάκι που μπορεί να σου φτιάξει οτιδήποτε κι εσύ το χρησιμοποιείς για ένα η δυο πράγματα? Τι θα ήθελες να νιώσεις από την δουλειά σου? Δημιουργία, ευτυχία, ηρεμία? Ζήτα λοιπόν μέσα από την εργασία σου να βιώνεις χαρά, ευτυχία, δημιουργία, και αύριο πίστεψέ με μπορεί ν’ απολυθείς. Και θ’ απολυθείς για μπορέσει το υπάκουο σύμπαν να σε τοποθετήσει στην κατάσταση που ζήτησες. Ή μπορεί να πάρεις αύξηση για να μπορέσεις να αγοράσεις χρόνο να κάνεις τα πράγματα που επιθυμείς. Για τον κάθε ένα είναι διαφορετικό. Ό,τι συμβαίνει γίνεται διότι το σύμπαν κινείται πειθήνια και υπάκουα εκτελώντας την προσταγή σου.

Θυμήσου όμως, δεν είναι υπηρέτης σου, δεν είναι το μαγικό τζίνι, είναι Εσύ! Και όταν ο εγκέφαλος δίνει εντολή στο χέρι να σηκωθεί, το χέρι σηκώνεται, έτσι απλά. Και για να καταλάβεις την αναλογία του περιορισμού, να σου φέρω δυο παραδείγματα ακόμη. Το ένα είναι το περπάτημα. Όταν περπατάς, ο εγκέφαλος σου δίνει εντολή στα πόδια σου να κινηθούν με τέλειο τρόπο υπολογίζοντας κάθε στιγμή το κέντρο βάρους έτσι ώστε να μην πέφτεις. Μπορείς όμως να περπατάς συνειδητά και να ορίζεις τα βήματα σου με απόλυτο τρόπο, το που θα πατήσει το αριστερό και που το δεξί πόδι. Όλη η ενέργεια σου όμως, όλη η προσοχή σου θα είναι στραμμένη σε κάτι το οποίο μπορεί να εκτελεστεί χωρίς καμία προσπάθεια, έτσι απλά και φυσικά. Θα σου δώσω και ένα ακόμη παράδειγμα λίγο πιο τραβηγμένο και λίγο πιο σοβαρό. Η καρδιά σου είναι ένας μυς ο οποίος δέχεται εντολή από τον εγκέφαλο για να συσπαστεί. Και όσο συσπάται ο μυς το αίμα κυκλοφορεί. Αν εσύ είχες τον έλεγχο της καρδιάς σου – και ορισμένοι άνθρωποι τον έχουν – τότε θα μπορούσες να συσπάς αυτό τον μυ κατά βούληση. Με μεγάλη βεβαιότητα θα πέθαινες πολύ σύντομα μια και θα αναλάμβανες εσύ τον έλεγχο σε κάτι το οποίο είναι φτιαγμένο να λειτουργεί τέλεια, με τέλεια αρμονία και ακρίβεια και πάνω απ’ όλα με την ελάχιστη κατανάλωση ενέργειας. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό με σαφήνεια να προσδιορίζεις τον σκοπό αλλά να αφήνεις ανοιχτό το πεδίο των επιλογών. Θέσε την εντολή σου και μείνε σ’ αυτή. Το Σύμπαν γνωρίζει τον πιο άμεσο και λιγότερο ενεργοβόρο τρόπο να την εκτελέσει.

Άρα, ανακεφαλαιώνοντας, τα βήματα είναι:

1. Ανακαλύψτε τι θέλετε. Όχι σε επίπεδο ύλης αλλά σε επίπεδο συναισθημάτων. Σε επίπεδο καταστάσεων.

2. Δώστε εντολή να βιώσετε αυτή την κατάσταση.

3. Αφεθείτε στην ροή και απολαύστε τα σκαρφίσματα του σύμπαντος προκειμένου να εκτελεστεί η εντολή σας. Μην κρίνετε αυτά που έρχονται, μην σχολιάζετε αυτά που έρχονται, απλά δεχτείτε αυτά που συμβαίνουν με την απόλυτη πεποίθηση ότι είναι ένα απαραίτητο βήμα στην διαδικασία εκτέλεσης της εντολής.

4. Τέλος, απολαύστε την υλοποίηση αυτού που ζητήσατε. Μην ξεχνάτε να ευχαριστήσετε και να μεταφέρετε έτσι αυτό το συναίσθημα ευδαιμονίας στους ανθρώπους γύρω σας.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)