Οι δέκα Αρχές του Αναζητητή του Πνεύματος

Ο δεκάλογος του αναζητητή του Πνεύματος, οι βασικές αρχές της Εσωτερικής και Εξωτερικής Δημιουργίας.
Αξίωμα:
1. Είσαι Θεός
Παρατήρηση:
2. Δεν αποτελείς ξεχωριστό Ον, άρα όλοι είστε Θεός
Συμπέρασμα:
3. Αφού όλοι είστε συνδεδεμένοι μέσω της Θεϊκής σας Πηγής ή Προέλευσης ή Ουσίας, όλοι είστε Ένα
4. Μιλάτε και αντιμετωπίστε τους άλλους όπως θα αντιμετωπίζατε: α) λόγω του (2) τον Θεό και β) λόγω του (3) τον Εαυτό σας
5. Απόρια του (2) είναι ότι όλες οι πράξεις είναι Θεϊκες, ακόμη και οι πιο απεχθείς. Απεχθείς πράξεις όμως δεν μπορούν να υπάρξουν όταν έχεις επίγνωση του (2) και (3). Άρα τις «απεχθείς» πράξεις τις κάνουν όσοι δεν έχουν επίγνωση της Θεϊκότητας τους (1). Αυτό δεν τους καταστεί λιγότερο σημαντικούς ή αν προτιμάς λιγότερο Θεούς. Αντίθετα αυτοί είναι που χρήζουν φροντίδας.
6. Οι δυσκολίες, οι κακοτυχίες και τα «βάσσανα» εν γέννει δεν αποτελούν άλλο απο ευκαιρίες για ν’ ανακαλύψεις την Θεϊκή σου φύση. Δεν τα καταφέρνουν όλοι σε μια ζωή. Τα καταφέρνουν όμως όλοι τελικά.
7. Η μόνη Δικαιοσύνη που υπάρχει είναι η Ύψιστη Δικαιοσύνη της Καρδιάς, της Αγάπης. Αυτή η Δικαιοσύνη δεν επιβάλλει τιμωρίες γιατί κατανοεί το (1), (2), (3) και (5).
8. Η μόνη Ύψιστη Αλήθεια που υπάρχει στην Γη είναι η Ύψιστη Αλήθεια Σου. Όλοι όμως έχετε πολλές φορές γνωρίσει την Ύψιστη Αλήθεια Μου. Όσο οι δυο αυτές όψεις συγκλίνουν, τόσο πιο κοντά στην Θέωση βρίσκεται ο κάθε ένας.
9. Η Συγχώρεση είναι όπλο μαζικής Δημιουργίας
10. Η Αγάπη είναι το καύσιμο προς την Ύψιστη Αλήθεια Μας.
Πέτρος Χατζηαναστασίου
Advertisements

Η φυσική κατάσταση του Πνεύματος

07/08/2013

(Δόθηκε για έναν φίλο αλλά προφανώς όχι μόνον…)

Γίνε κυρίαρχος των συναισθημάτων σου.” Τα συναισθήματα, είναι η γλώσσα του Σύμπαντος. Είναι αυτά που γεννιούνται μέσα σου και πηγάζουν από το Anahata παρόλο που προσπαθείς με λογικό τρόπο να τα εξηγήσεις… Δεν πάνε παραπάνω και αν παρατηρήσεις προσεκτικά θα τα νοιώσεις σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στο φυσικό σου σώμα. Γιατί λοιπόν να τα βιάζεις ανεβάζοντας τα σε μέρη που δεν είναι φιλόξενα? Επέτρεψε στα δικά σου να εκπορευτούν αλλά επίσης επέτρεψε στα συναισθήματα των άλλων να κατευθυνθούν ακριβώς σ’ εκείνο το σημείο, ξεκινώντας έτσι την πιο ουσιαστική επικοινωνία της ζωής σου, μ’ έναν άλλο Άνθρωπο, με την Φύση, με τον Θεό. Συνδέσου με το Sahasrara αλλά επικοινώνησε με το Anahata γιατί οι λέξεις που πηγάζουν από κει, οι θείες εκείνες λέξεις δεν μπερδεύονται στα δαιδαλώδη αυλάκια ενός εγκεφάλου αλλά στην αγνότητα μια συμπαγούς καρδιάς.

Τα συναισθήματα δεν θα έπρεπε να περιγράφονται, δεν μπορεί ένα όργανο πεπερασμένων δυνατοτήτων όπως είναι ο εγκέφαλος και η λειτουργία του που είναι η σκέψη να κατανοήσουν το άυλο μεγαλείο της γλώσσας του Σύμπαντος. Αυτές τις λέξεις για να τις προφέρεις, δεν χρειάζεσαι απλά μια γλώσσα, αλλά μια ψυχή. Γιατί από μια ψυχή εκπορεύονται και σε μια ψυχή καταλήγουν, τ’ ανθρώπινα αυτιά δεν μπορούν να τις συλλάβουν αυτές τις λέξεις, όχι.

Τα συναισθήματα δεν σου ανήκουν, είναι Εσύ και μέσα στην παντοδυναμία σου μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Η επιλογή είναι δική σου και οι φόβοι που σε ανακόπτουν από το να επιλέξεις είναι και αυτοί δικοί σου. Διάλεξε λοιπόν, τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που σου ανήκει? Τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που είσαι? Θα το μετατρέψεις σε κάτι μεγαλειώδες και δημιουργικό, θα μιλήσεις την ανώτερη γλώσσα του Σύμπαντος που είναι η Ευτυχία ή θα το αφήσεις να γίνει μια διάλεκτος που δυστυχώς μιλιέται από πολύ κόσμο, μια διάλεκτος βαριά, που σε πλακώνει, που περπατάει αγκαλιά με τους φόβους σου?

Απελευθερώσου, είναι τόσο απλό. Κάνε το άνοιγμα στην καρδιά σου σφραγίζοντας τα του νου. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι είναι στο χέρι σου, ή μάλλον, ότι είναι στην καρδιά σου. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σου, εκεί να την αναζητήσεις αλλά και αν λίγο παραπέρα πας θα καταλάβεις ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται καν μέσα σου, η ευτυχία είσαι εσύ ο ίδιος και δεν χρειάζεται καν να την αναζητήσεις, η ευτυχία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Είναι η φυσική κατάσταση του Πνεύματος.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Τα Θεοφάνεια του Πνεύματος

13/11/2012

Η αναζήτηση της οριστικής και άμεσης επαφής, της επικοινωνίας όπως αυτή προσδιορίζεται, όχι από μια τυπική ανθρώπινη συνομιλία αλλά μέσα από την καθ’ αυτή βιωματική εμπειρία μιας διεργασίας όμοιας με την Άμωμο Σύλληψη. Γιατί κάπως έτσι γίνεται και η εγκαθίδρυση του Πνεύματος, πρώτα μέσα στο μυαλό, στο νου, και όταν αυτό ωριμάσει και ξεχειλίσει μέσα στην καρδιά. Και μια Άμωμος Σύλληψη, και αυτή ακόμα θέλει τον χρόνο της για να ωριμάσει, να αποδώσει τον δικό της καρπό. Μπορεί εσείς να μην το περιμένετε αλλά όταν επικαλείστε το πνεύμα, τοποθετείτε, εσείς τοποθετείτε τον σπόρο που θα βλαστήσει να γίνει το δέντρο της ζωής σας. Εσείς βάζετε το έμβρυο μέσα στην καρδιά σας χωρίς να το γνωρίζετε ότι αυτό τρέφεται από τον καθημερινό σας αγώνα για την κατάκτηση της οδού του πνεύματος, από την καθημερινή σας αγωνία ή αναζήτηση. Μια κυοφορία που κρατάει όχι μόνο εννέα μήνες αλλά λίγο περισσότερο, χρόνια, χρόνια πολλά. Σε μια κύηση που δεν τίκτει πάντα. Δεν τα καταφέρνετε όλοι κι έτσι την συνεχίζετε την επόμενη φορά.

Μα το θείο πνεύμα έρχεται και κάθεται, έρχεται και φωτίζει, έτσι δεν είναι? Χρειάζεται όμως πρόσκληση, χρειάζεται παρότρυνση, θέλει κι εκείνο το, ας πούμε, κανάκεμα του. Θέλει την επιμονή σ’ αυτό, θέλει να δει τον ζήλο. Όχι, όχι, πάντα είναι εκεί, μην παρεξηγείς. Πάντα είναι εκεί. Η αναγνώριση του είναι εκείνη που απαιτεί την ελάχιστη προσπάθεια. Μονάχα η αναγνώριση του, τίποτα άλλο. Αναλογίσου τις φορές που μια ηλιαχτίδα πέρασε από έναν κρύσταλλο και θυμήσου τα χρώματα στον απέναντι τοίχο. Εκεί ήταν πάντοτε μόνο που δεν μπορούσες πριν να τα δεις. Έπρεπε να κουνήσεις τον κρύσταλλο, οι πιο καλοί έπρεπε να κουνήσουν τον Ήλιο, χα χα, ναι… Είμαι εδώ μέσα στην ψυχή σου και περιμένω να γεννηθώ μέσα από το σκίρτημα της καρδιάς ή μιας α-νοητικής διαδικασίας, είμαι εδώ και περιμένω να γεννηθώ.

Τα σημάδια μετράνε στις γραφές χρόνια χίλια και άλλα τόσα ακόμη, διαδικασία απαραίτητη για να γεννηθεί μια υλοποιημένη εικόνα του πνεύματος. Χρειάστηκαν πολλά κουράγια για να μεταφέρετε αυτή την ιδέα φωλιασμένη, γιατί όχι, μπολιασμένη μέσα στις καρδιές σας ως ότου περάσει ο καιρός και εξασθενίσει η οργή ώστε να κάνει τον χώρο της ανάμεσα στα άχυρα για να γεννηθεί και πάλι μια ενσάρκωση του πνεύματος. Χρειάζεται όμως η οργή, χρειάζεται ο θυμός, χρειάζεται η αμηχανία του να μην ξέρεις που πατάς γιατί έτσι μόνο έμαθες να στρέφεσαι μέσα σου, στην μοναδική σου διέξοδο, στην αληθινή αγκαλιά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου, έτσι μόνο θα μπορούσες να ξεκινήσεις την σπορά, την κυοφορία, πολύ πολύ καιρό πριν. Το πνεύμα δεν κάθεται έτσι απλά στην κεφάλα. Το πνεύμα γεννιέται μέσα σ’ αυτήν, μέσα στην καρδιά, μέσα στην συνειδητότητα σου, μέσα στην ολότητα σου, μέσα στην ίδια την ύπαρξη σου, στο σύνολο της, το πνεύμα εκεί γεννιέται.

Και μετά το προβάλλεις έξω από εσένα και το καλείς να κατέβει. Καλείς να έρθει εκείνο που ήταν πάντα εκεί… Φαντάσου μια εικόνα, φέρε στον νου σου μια όμορφη εικόνα, κάτι που για σένα σημαίνει πολλά. Μην διαβάζεις απλά ξερά αυτές τις γραμμές, κάνε μια παύση, φέρε για λίγο μια εικόνα. Και τώρα πάρε έναν καμβά, ένα πινέλο, ακόμη και τα δάχτυλα κάνουν, ακόμη και αυτά είναι αρκετά, κανα δυο σωληνάρια μπογιά και άρχισε να ζωγραφίζεις. Άλλοι ας αρχίζουν να μουντζουρώνουν, το ίδιο είναι! Κατάλαβες τι εννοώ? Η εικόνα είναι εκεί. Το ίδιο έντονη, το ίδιο ζωντανή, άσχετα με το τι μουντζούρα ή έργο τέχνης έχεις αποτυπώσει στο χαρτί. Στην φαντασία σου η εικόνα μιας ανάμνησης είναι πάντα το ίδιο ζωντανή και όταν θα κοιτάς αυτές τις χρωματιστές δαχτυλιές στο χαρτί εσύ πάντα θα βλέπεις την τέλεια εικόνα.

Και γι’ αυτό το λόγο το Πνεύμα είναι αθάνατο, είναι ανεξάντλητο. Γιατί ακόμα και αν το χαρτί το αφήσεις στην βροχή ή το πετάξεις στο τζάκι, ακόμη και όταν θα έχει διασπαστεί στις ίνες του και θα έχουν ξεπλυθεί τα χρώματα, ακόμα και όταν θα έχει γίνει στάχτη, ακόμη και τότε η εικόνα θα είναι εκεί, στην ψυχή σου, μέσα σου, ολοζώντανη. Έτσι λειτουργεί η φώτιση, ως μια εικόνα που ήταν πάντα εκεί και που ποτέ δεν έφυγε και που ποτέ δεν μπορεί να φύγει, αχ, και να ήθελες δεν μπορείς να διαχωριστείς. Μπορείς όμως να βγάλεις το χαρτί στην βροχή ή να το πετάξεις στο τζάκι και έτσι αυτό να μην σου θυμίζει την αρχική, πρωταρχική, εικόνα. Αυτό μπορείς να το κάνεις, ναι, και πολλοί, πάρα πολλοί το κάνουν αυτό.

Το πνεύμα δεν έχει βάθος. Απλά είναι. Άρα, είτε “γεννάς” και το καταλαβαίνεις στην ζωή σου όπως συμβαίνει, όταν, χμ, πραγματικά γεννάς στην ζωή σου και αυτή αλλάζει για πάντα, είτε απλά δεν το κάνεις. Αλλά λίγο, μόνο λίγο δεν γίνεται. Δεν μπορείς να πάρεις πίσω μια ανάμνηση, πόσο μάλλον μια ενθύμηση. Δεν γίνεται να ξεχάσεις. Μπορείς ν’ απορρίψεις αλλά δεν γίνεται να ξεχάσεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω σε αυτό που διαισθητικά χτίζεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω στο νερό. Πόσο βαθιά θα μπει το πόδι σου, εξαρτάται από εσένα, το νερό όμως είναι πάντα το ίδιο και πάντα εκεί.

Η εγκαθίδρυση του πνεύματος στις καρδιές των ανθρώπων, και χρησιμοποιώντας τον όρο καρδιά εννοούμε την αγνή ψυχή, όχι αγνή από αμαρτίες, αλλά την πραγματική ουσία της ύπαρξης σας, η εγκαθίδρυση, γίνεται με αποκαλυπτικό τρόπο. Ο βαθμός της αποκάλυψης είναι ανάλογος της ετοιμότητας του καθενός. Και αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, ακόμη και αν δεν γίνει ποτέ, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, γιατί το δύσκολο είναι η εγκαθίδρυση του πνεύματος στην κοινωνία, η ομαδική φώτιση όλων των “καρδιών”. Η μαζική φώτιση των καρδιών απαιτεί πολύ καλό συγχρονισμό και αυτό είναι κάτι που γίνεται με την ταυτόχρονη επιθυμία του να συμβεί, την ταυτόχρονη εκδήλωση της επιθυμίας του να συμβεί και ενώ είχε δοθεί η ευκαιρία, αυτή η συγχρονικότητα ήταν πάντοτε καθυστερημένη. Ήτανε ένα κλικ πιο αργή, ίσως δύο…

Συνειδητοποιείτε την κατάσταση και γνωρίζετε έστω και υποσυνείδητα ότι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει η μαζική, αν θέλεις, φώτιση, όχι ότι είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά για να συμβεί είναι να επέμβεις ο ίδιος και να ελέγξεις, δημιουργήσεις εσύ τις κατάλληλες εκείνες συνθήκες οι οποίες θα επιτρέψουν στην συγχρονικότητα να εκδηλωθεί και έτσι να ακολουθήσει η ομαδική αφύπνιση. Έτσι το κάνεις ήδη αλλά δεν γνωρίζεις, είδες;, πως αυτό δεν είναι μόνο το να βοηθάς τον άλλο να δημιουργήσει, γειώσει, να δημιουργήσει λες την εκδήλωση του πνεύματος, να φτιάξει δηλαδή την ζωγραφιά, να μπει στην διαδικασία της δημιουργίας της εικόνας, στην διαδικασία της αναζήτησης.

Όχι, αυτό δεν είναι βοήθεια. Είναι και αυτό, βεβαίως, και πολύ χρήσιμη για όσους θέλουν να ξεκινήσουν μια τέτοια αναζήτηση. Για όσους θέλουν. Τι γίνεται με όσους δεν είναι έτοιμοι? Τι συμβαίνει με τους ανυποψίαστους? Πως εσύ μπορείς να επέμβεις, στην δική τους φώτιση? Όχι, δεν είναι κακό να επέμβεις. Αλλά όταν αναφέρομαι σε επέμβαση δεν εννοώ κάτι το ριζοσπαστικό. Ο κάθε ένας έχει τον χρόνο του να την δεχτεί, και αν… Αυτό το δικαίωμα στην άρνηση είναι καλά τονισμένο και καλά εδραιωμένο. Αντίθετη προσπάθεια είναι προσπάθεια επιβουλής και όχι πράξη αγνή. Δεν είναι όμως κακό, αλήθεια δεν είναι καθόλου κακό, να ρίξεις ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι σε κάποιον. Αυτό ούτε θα τον βγάλει από το δρόμο του, ούτε θα τον αποπροσανατολίσει, θα του δώσει όμως την ευκαιρία ν’ ανοίξει τα μάτια του και να δει και εκείνος την λεπτή γραμμή που χωρίζει την γνώση από την μη-γνώση. Αυτό δεν γίνεται με κατηχητικά, ούτε με προσηλυτισμούς, αυτά άλλωστε δεν αποτελούν σπρωξιματάκι αλλά κλωτσιά… Αυτό γίνεται με τρόπους απλούς, ανθρώπινους, γίνεται με το άπλωμα του χεριού, γίνεται με ένα χαμόγελο που μοιράζεται, γίνεται με μια κακία που δεν κρατιέται, με μία συγχώρεση που δίδεται από καρδιάς, με ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι δηλαδή. Δεν υπάρχει χώρος για κλωτσιές στην φώτιση.

Η ζεύξη συγκεκριμένων διαδικασιών δημιουργεί το πρόσφορο έδαφος για μια ομαλή γέννα. Η άμωμος σύλληψη είναι η προϋπόθεση, αλλά η γέννα δεν είναι εξασφαλισμένη. Είναι τόσο ευχάριστό όμως να υπάρχουν άνθρωποι αφυπνισμένοι, άνθρωποι που να βιώνουν την αγάπη ενός εσωτερικού θεού αλλά και το αποτέλεσμα που η γνώση αυτού συνεπάγεται.

Βάλτε στις ζωές σας την αποκάλυψη του πνεύματος, αν το θελήσετε, μην τα λέμε συνέχεια, και αυτές θα γεμίσουν από ενέργεια, από χαρά, από μια ανεξήγητη και ανεξάντλητη αγάπη προς την ίδια σας την ύπαρξη. Βάλτε το φως στην ζωή σας, αυτό από μόνο του, θα εκπλήξει τους γύρω σας. Μη μιλάτε και, χμ, μην ακούτε κι όλας, οδηγίες ή διαλέξεις, απλά νιώστε, νιώστε, βιώστε σε κάθε σπιθαμή, με κάθε μια από τα εκατομμύρια μικροσκοπικών ψυχών που κουβαλάτε και σας συνθέτουν, νιώστε το φως να σας πλημμυρίζει, να σας κυριεύει, και απολαύστε την συνέπεια, το αποτέλεσμα που έχει αυτό στον κόσμο γύρω σας, στους ανθρώπους, γύρω σας. Δείτε τελικά πώς αυτή η αλλαγή σας είναι το απαλό σπρωξιματάκι, είναι η σιωπηλή σας πρόσκληση είναι το άπλωμα του χεριού σας. Απλώστε το και αν θελήσει, ας το πιάσει κάποιος. Μην διακρίνεις ποιος θα είναι αυτός. Εσύ κράτα το απλωμένο και άσε τους άλλους ν’ απλώσουν και το δικό τους το χέρι.

Μη φοβάσαι, είσαι ασφαλής. Το φαινόμενο έχει εκδηλωθεί σε ατομικό επίπεδο, αυτό που έχει πραγματικό ενδιαφέρον είναι να νοθεύσουμε την συγχρονικότητα και να εκδηλωθεί και σε συλλογικό. Όσοι το επιλέξουν θα ευθυγραμμιστούν μαζί με το πνεύμα όπως αυτό θα γεννάται διαρκώς, τ’ αποτυπώματα του θα υπάρχουν παντού, θα ευθυγραμμιστούν και τότε δεν θα μπορεί να γίνει αλλιώς. Τότε θα πάψουν οι φόβοι, τότε θα πάψουν οι ανησυχίες και οι αμφισβητήσεις και θα αποκαλυφθεί το μεγαλείο της ζωγραφιάς. Το κάνανε πολλοί, πολλές φορές, τώρα ήρθε και η δική σου σειρά να το κάνεις. Αν αυτό είναι που θέλεις, κάνε το.

Πάρε μια γυάλα μ’ ένα ψαράκι και βύθισε την μέχρι το πάνω μέρος μέσα σε έναν ωκεανό. Το ψαράκι θα νομίσει ότι είναι ελεύθερο, ότι κολυμπάει μέσα στον ωκεανό, μέσα στην θάλασσα. Είναι όμως πραγματικά ελεύθερο? Βύθισε την γυάλα κι άλλο, κάτω από την επιφάνεια του νερού, και άσε το ψαράκι να ορίσει τα όρια της ελευθερίας του. Αυτό είναι το καθήκον, η αληθινή εργασία ενός “εργάτη του φωτός” όπως λέγεται. Να βυθίζει τις γυάλες τόσο ώστε να υπάρχει η επιλογή της ελευθερίας. Η εργασία δεν είναι πλέον ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι και ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι όμως και το άδολο άπλωμα του χεριού.

Για να υπάρξει χώρος για ζωγραφιά, αν χρειαστεί, γύρισε σελίδα. Η εικόνα είναι εκεί, εκεί ήταν πάντα, λείπουν τα άτσαλα χέρια του καλλιτέχνη. Μιλάμε πλέον για ένα τεράστιο ψηφιδωτό από ζωγραφιές, ε;, ένα τεράστιο ψηφιδωτό αγνών προθέσεων, αυτό είναι η καθολική φώτιση.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η Αγάπη ως οδηγός για το Πνεύμα

9/11/2012

Η έννοια της αγάπης είναι τόσο πολύ παρανοημένη, μα τόσο πολύ, από τότε που οι άνθρωποι συνδύασαν την καρδιά τους με την αγάπη, από τότε ξεκίνησε η παρανόηση της φύσης της. Και τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία 20 ή 30 χρόνια, τότε ειδικά άρχισε να πιέζεται προς τα κάτω η αγνότητα της ουσίας της αγάπης, άρχισε να στραγγίζει από την ουσία της, σαν το γαλοτύρι που κρεμασμένο περιμένει μέσα στο τούλι να μεταμορφωθεί σε πηχτό τυρί. Έτσι παχιά είναι και η αγάπη σήμερα και έτσι θα είναι για λίγο καιρό, για άλλους για πολύ, κρεμασμένη να στεγνώνει μέσα σ’ ένα τούλι μιας επίσης παχιάς συνείδησης.

Έτσι ήταν πάντα η αγάπη των ανθρώπων, παχιά και χοντροκομμένη και σίγουρα αδικημένη. Ακόμη και στην αγνότερη και λεπτότερη ή μάλλον λεπτοφυέστερη μορφή της η αγάπη σας εμβολιαζόταν με μικρές δόσεις ανθρωπιάς, όχι όμως με την καλύτερη σημασία του όρου… Η αγάπη, ως θεϊκό δώρο εμβολιαζόταν, δηλητηριαζόταν – για να γίνει σαφές, με μικρές δόσεις ανθρωπιάς. Μπορεί η ανθρωπιά για εσάς να σημαίνει την καλοσύνη, την αυταπάρνηση, αλλά όταν μιλάμε για την ανθρώπινη διάσταση της αγάπης, τότε αγαπητοί μου, τότε η ανθρωπιά, αλήθεια πανέμορφη λέξη και πλούσια ιδέα, σκιάζει.

Γιατί την αγάπη ως θεοί, ως άγγελοι, ως πνεύματα, διαλέξτε και πάρτε, την αγάπη την βιώνατε με όλη σας την ύπαρξη ταυτόχρονα, σε κάθε ένα σημείο του κορμιού σας, με κάθε ένα κύτταρο σας. Η αγάπη ως καθολικό βίωμα της ύπαρξης. Για προσπάθησε να φανταστείς πως είναι ν’ αγαπάς το παιδί σου με κάθε σου κύτταρο? Πώς αγαπάς τώρα αλήθεια, για σκέψου? Αγαπάς με την καρδιά σου. Πόσο φτωχή λοιπόν φαίνεται να είναι αυτή η αγάπη που πηγάζει από την καρδιά μόνο σε σχέση με την Αγάπη που πηγάζει και απορροφάται ταυτόχρονα από κάθε ένα μικροσκοπικό κυτταράκι? Ποιος θα άντεχε αλήθεια τόσο πολύ αγάπη? Όσοι, λίγοι, βιώνουν την αγάπη σε αυτή την πρωταρχική μορφή της, εθίζονται σε έναν ύπνο σαν σε βαθύ ναρκωτικού, γιατί μια τέτοια αγάπη δεν περιγράφεται με λόγια αλλά βιώνεται, ναι, βιώνεται ταυτόχρονα σε κάθε ίντσα ή τετραγωνικό εκατοστό ή χιλιοστό και λιγότερο αυτού, ταυτόχρονα.

Ένα συναίσθημα αρετής, ένα συναίσθημα ακακίας, ναι αυτό είναι η αγάπη, ακακία προς τον εαυτό, τον άλλο, τον κόσμο όπως τον γνωρίζετε και όπως δεν τον θυμάστε. Α-κακία. Και τότε έρχεται η μεγάλη Ένωση γιατί όταν το κύτταρο ακτινοβολεί αγάπη απορροφά και αγάπη την ίδια στιγμή. Και έτσι έρχεται η Ένωση, όταν τα πάντα ακτινοβολούν αγάπη προς τα πάντα και ταυτόχρονα απορροφούν την αγάπη των πάντων. Όχι όμως μέσα από μια βαθιά λογική διαδικασία που εστιάζει στην καρδιά αλλά μέσα από ένα άφημα πραγματικό του νου και της, να πω καρδιάς?, μέσα από την απελευθέρωση του πνεύματος ν’ ακτινοβολήσει και ν’ απορροφηθεί.

Μέσα από το άδειασμα του χαρακτήρα, επιστρέφεις πίσω στην πρωταρχική σου μορφή και διαχωρίζεσαι από το σώμα σου, μέσα από την παραίτηση σου ανακαλύπτεις πως αναπνέεις δίχως τον αέρα και κινείσαι δίχως να χρειάζεσαι πόδια να σε στηρίξουν, ο χρόνος παύει, αδειάζει και αυτός μαζί σου, δεν περνάει πάνω σου πια αλλά μέσα σου. Είναι εσύ. Την στιγμή της απόλυτης σύνδεσης είσαι ο χρόνος και αυτό δεν σε νοιάζει καθόλου και έτσι ο χρόνος παύει να υπάρχει.

Πήρατε λοιπόν αυτό το απόλυτο αίσθημα πληρότητας και το σμικρύνατε για να χωρέσει σε ένα μόνο μικρό όργανο, έναν μυ, συγκεντρώσατε την ουσία του Θεού σε έναν μυ και μέσα απ’ αυτόν αναζητάτε την λύτρωση ή την απελευθέρωση ή την αλλαγή. Η ουσία του Θεού σ’ έναν μυ! Όχι, το πνεύμα δεν χωράει μέσα σε μερικά εκατομμύρια νουκλεόνια. Δεν χρειάζονται φωτεινές ίνες ή χρυσές χορδές να σας συνδέουν με το πνεύμα ή με τον άλλο. Κρατήστε τα αν αυτό εξυπηρετεί αλλά δεν χρειάζονται. Οι χορδές αυτές είναι στην πραγματικότητα τόσες όσες και ότι Είναι προς ότι άλλο Είναι, μοιάζουν περισσότερο δηλαδή με μια πηχτή ενεργειακή ομίχλη παρά με χορδές ή ίνες. Είστε μέσα σ’ αυτή την ομίχλη γιατί είστε ομίχλη. Καλά, ας πούμε φως για να μην ταράζεστε. Είναι λοιπόν αδύνατο να ταξιδέψετε στο Φως… Το πιο μακρύ σας ταξίδι θα διαρκούσε ούτε μια στιγμή, γιατί το φως είστε εσείς. Και όλη η αγάπη του σύμπαντος είστε εσείς, είναι μέσα σας, όχι μέσα στο σώμα σας αλλά μέσα στην ψυχή σας, μέσα στο πνεύμα, το δικό σας και το δικό μας και το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να το πιστέψετε, να το συνειδητοποιήσετε, ν’ αφήσετε το φυσιολογικό να εκδηλωθεί.

Ας μη μιλάμε για αγάπη λοιπόν, η αγάπη είναι το δεδομένο, είναι η ίδια η φύση του πνεύματος. Ας μιλήσουμε λίγο για τα εμπόδια αυτής, αυτά που σας σχίζουν στα δυο και σας κρατάνε έξω απο εκείνην. Η αγάπη εδώ, και εσείς εκεί. Αν είναι δυνατόν… κι όμως συμβαίνει! Όταν ξεκινάει το ταξίδι του, την περιπετιούλα του στην Γη ένας άνθρωπος, ξεκινάει με τις καλύτερες προδιαγραφές. Πολύ σύντομα όμως ξεκινάει και το ψαλίδισμα των φτερών του. Και έτσι δεν επιτρέπεται στην προσωπικότητα ν’ αναπτυχθεί βάση των γονιδιακών της χαρακτηριστικών αλλά ξεκινάει η αλλοτρίωση της με επιρροές προσωπικοτήτων άλλων, με κληροδότηση των φόβων άλλων, με περιορισμούς τους περιορισμούς των άλλων. Και έτσι κυλάει προς τα πίσω η εξέλιξη μιας ψυχής που ήρθε να κάνει μια δουλειά αλλά της βγήκε πολύ λάντζα στην πορεία… Ο ανθρώπινος χαρακτήρας, όσο πανέμορφο και ζηλευτό κι απ΄ τους θεούς ακόμα δώρο και αν είναι, τόσο μεγάλη και δυσβάσταχτη σιδερένια μπάλα αποτελεί στο μονοπάτι της “πνευματικής εξέλιξης”. Έτσι λοιπόν συντελείται ο εμβολιασμός της καθαρής αγάπης με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά… Ένας εμβολιασμός που δεν προστατεύει αλλά εκθέτει, ναι, εκθέτει στον κίνδυνο του να χάσει κάποιος την ανάμνηση της αγάπης του Θεού και να χάσει έτσι μαζί της και την ανάμνηση της πραγματικής ποιότητας του Είναι του. Και αυτό εξελίχθηκε σαν το πιο αγαπημένο σας παιχνίδι. Ίσως αν απαγορεύατε την χρήση της λέξης ίσως τότε να νιώθατε, χμ, στις καρδιές σας τα όρια της αγάπης, μια και η ίδια δεν ορίζεται, πόσο μάλλον, περιορίζεται…

Στην ανατριχίλα. Ναι, στην ανατριχίλα μέσα κρύβεται μια μικρή γεύση της ουσίας της. Στην ανατριχίλα από ευχαρίστηση, από δέος κρύβεται μια μικρή γεύση από την ουσία της και αν την κοιτάξεις και από την άλλη ακριβώς μεριά, στην ανατριχίλα του φόβου κρύβεται η ίδια αγάπη όπως αυτή προσδιορίζεται από την απουσία της. Ξέρετε πως είναι να σας αγαπούν, ξέρεις πως είναι να σ’ αγαπάει ο θεός και γνώρισες πως είναι να μην σε αγαπάει ένας άνθρωπος. Και μένεις στο δεύτερο και σπας. Και γνώρισες πως είναι να σ’ αγαπάει ένας άνθρωπος και πάλι μένεις σ’ αυτό και κολλάς.

Άφησε λοιπόν τους πόρους σου ν’ ακτινοβολήσουν την αγάπη όχι του ανθρώπου αλλά του θεού και νιώσε πως είναι να εξυψώνεσαι σ’ ένα επίπεδο άλλο, εκεί που υπάρχει το φως όχι ως στόχος αλλά ως κατάσταση φυσιολογική και αέναη.

Νιώσε πως είναι να είσαι η αγάπη των άλλων, μην περιμένεις να νιώσεις την αγάπη των άλλων και απορρόφησε την -δες τώρα τι σπουδαίο θα συμβεί- εφελκύοντας την έτσι μέσα από τα δικά τους τα κύτταρα.

Την αγάπη πρέπει να την δίνετε. Έτσι μόνο θα την εισπράττετε. Αν την κρατάτε τότε μαραζώνει. Η αγάπη για τον εαυτό δεν αργεί να γίνει από εφαλτήριο, τροχοπέδη. Η αγάπη, να θυμάστε, δεν λερώνει. Δίνει ευκαιρίες και ξαφνιάσματα. Γύρω σας, μέσα σας. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να βλέπεις μέσα απ’ αυτά. Αγάπη είναι να κοιτάς τον εχθρό σου στα μάτια, να του κλείνεις πονηρά το δικό σου και να λες, δεν πειράζει, σε κατανοώ και σε δέχομαι. Αγάπη είναι δίνεις ευκαιρίες. Αγάπη είναι το φωτεινό πλαίσιο και το σκοτεινό τετράγωνο που αυτό ορίζει. Όλα ανακατεμένα, όλα ένα, σ’ έναν ρυθμό.

Επικαλείστε την αγάπη και στο όνομα αυτής συνδέεστε και σαν τα γεράκια τα εκπαιδευμένα στο πέτσινο γάντι, κάθεστε υπομονετικά και υπάκουα. Τέτοια δύναμη και τέτοιος αυτοπεριορισμός μαζί. Στο όνομα μιας αγάπης που δεν γνωρίζετε γιατί δεν της αφήνετε χώρο να διεισδύσει στις ζωές σας. Δεν της επιτρέπετε να σας οδηγήσει μέσα από την πραγματική απογείωση που βιώνει ένας άνθρωπος ενθυμούμενος την πρωταρχική και αμόλυντη αγάπη του θεού. Μην κολλάτε σε παραδόσεις, μην κολλάτε σε υποδείξεις μην κολλάτε σε επαναλαμβανόμενα και φτωχά μοτίβα δηθενπρεπισμού αυτά είναι η λάσπη σας, αν δεν προσέξετε θα γλιστρήσετε, θα λερωθείτε.

Τραβήξτε μια γραμμή. Μια λεπτή γραμμή, αλλά αυτή την φορά μην ενώσετε τίποτα. Τραβήξτε μια γραμμή και αφήστε την να αιωρείται μπροστά σας. Είναι οι επιλογές σας. Ότι χωράει σ’ αυτή την γραμμή είναι οι επιλογές σας. Όλα τα άλλα είναι αυτά που δεν θα νιώσετε ποτέ όσο κινείστε σ’ αυτή την γραμμή. Έτσι απλά. Σταθείτε στην άκρη του νήματος και κάντε το μετέωρο βήμα, ολοκληρώστε το, πηδήξτε με φόρα προς το αμέτρητο βάθος της ίδιας σας της ύπαρξης, βαθιά μέσα στην αγάπη του Πνεύματος. Κάντε μια μεγάλη εσωτερική βουτιά για να μπορέσετε να βγείτε έξω από τους περιορισμούς σας.

Όταν δείτε κάποιον αγκαλιάστε τον ταυτόχρονα με κάθε κύτταρο σας, όχι μόνο με τα χέρια σας, αλλά με όλο το κορμί σας, δείξτε του πόσο τον αγαπάτε, όχι με την καρδιά σας αλλά με την ψυχή σας.

Η αγάπη δεν τελειώνει γιατί απλά δεν υπάρχει άλλο απ’ αυτήν οπότε μην φοβάστε να την χαρίζετε, μην φοβάστε να την επικαλείστε, μην διστάζετε να την ζητάτε, δεν την στερείτε.

Μόνο προσέξτε, Εκείνη, όπως ήταν πριν τον ανθρώπινο εμβολιασμό της.

Τα ομορφότερα γίνονται όταν δεν τα ζητάτε. Τότε το σύμπαν γίνεται ξαφνικά γενναιόδωρο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Σημείωση γιατί δεν κατανόησα από το livepedia.gr:

Νουκλεόνια: Οικογένεια στοιχειωδών σωματίων, η οποία περιλαμβάνει τα πρωτόνια και τα νετρόνια του πυρήνα. Στο εσωτερικό του, αυτά μπορούν να θεωρηθούν όχι ως δύο διαφορετικά σωμάτια, αλλά ως καταστάσεις του ίδιου σωματίου. Έτσι το πρωτόνιο μετατρέπεται σε νετρόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός θετικού πιονίου και το νετρόνιο μετατρέπεται σε πρωτόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός αρνητικού πιόνιου.”