Συναισθήματα και διαχείριση του Θυμού

19/10/2013

(γράμμα σε ένα παιδί)

Χριστινάκι μου,

Όταν γεννήθηκες στις 3 Οκτωβρίου πριν λίγο καιρό, βρισκόμουν στον διάδρομο με τον πατέρα σου και μιλάγαμε. Ένα από τα εκείνα που του είπα, ήταν ότι δίνω διορία έναν χρόνο για ν’ αλλάξω κάποια πράγματα. Περάσανε, πόσα;, έντεκα περίπου χρόνια και ακόμη δεν τα έχω αλλάξει. Τουλάχιστον όμως δεν ξέχασα εκείνη την κουβέντα, για να θυμάμαι πόσο μακρυά έχω ξεφύγει από τον στόχο μου. Τα γενέθλια σου μου το θυμίζουν αυτό, όχι με πικρία αλλά με ελπίδα ότι δεν είναι αργά να το κάνω τώρα. Τα γενέθλια σου μου θυμίζουν ότι έχω και μια ακόμη ευκαιρία.

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η ζωή είναι μόνο ευκαιρίες. Ευκαιρίες που άλλοτε τις αναγνωρίζουμε και άλλοτε τις παραβλέπουμε. Άλλοτε τις αξιοποιούμε και άλλοτε τις αφήνουμε να μας προσπεράσουν, μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σ’ εμάς ξανά, φορώντας μιαν άλλη μάσκα. Η επιτυχία είναι να μπορείς ν’ αναγνωρίζεις την ευκαιρία κάτω από την μάσκα της αλλά και αν ακόμα αυτό το κάνεις, να μπορέσεις να την αγκαλιάσεις. Χρειάζονται και τα δύο. Δεν είναι απαραίτητο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει, ο καθένας το κάνει όταν μπορεί, όταν είναι έτοιμος να το κάνει, όταν επιτρέψει να του συμβεί.

Θέλω να ξέρεις όμως ότι οι ευκαιρίες είναι παντοτινές και μην ακούς κανέναν που θα σου πει ότι χάνονται. Οι ευκαιρίες δεν χάνονται, απλά αλλάζουν την μάσκα που τις καλύπτει, ίσως γιατί ντρέπονται λίγο, ίσως γιατί είναι λίγο παιχνιδιάρες και θέλουν να είναι πάντα κοντά σου, διακριτικά. Αυτό γλυκό μου Χριστινάκι, σημαίνει πως και ο χρόνος που τις φιλοξενεί δεν χάνεται. Ποτέ δεν είναι αργά… Όταν θα μεγαλώσεις κι άλλο ίσως να μιλήσουμε για τον χρόνο, ίσως να μιλήσουμε για τον τόπο που μένουν οι Ευκαιρίες, δηλαδή μέσα σου.

Όταν κάναμε ποδήλατο στο άλσος Συγγρού, με ρώτησες: “Γιατί είναι τόσο δύσκολο να διώξει κανείς τον Θυμό;” Σου είπα πως ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ και το απόγευμα, αργότερα, σου είπα δυο κουβέντες. Σήμερα, έχοντας δουλέψει μέσα μου αυτή την ερώτηση, θέλω να σου πω δυο ακόμη.

Οι άνθρωποι είμαστε “μηχανές” συναισθημάτων. Αυτό που σου λέω είναι και λίγο ψέμα, θα το καταλάβεις πιο κάτω… Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα. Ποιά είναι όμως Χριστίνα τα συναισθήματα που γεννάει μια τέτοια μηχανή; Είναι η Χαρά, είναι η Ευτυχία, είναι η Ευδαιμονία, είναι η Λαχτάρα, είναι η Ικανοποίηση, είναι και άλλα, είναι η Πληρότητα. Υπάρχουν όμως και άλλα συναισθήματα. Είναι ο Θυμός, είναι η Δυστυχία και η Λύπη, είναι η Αγωνία, είναι η αίσθηση Κενού και Έλλειψης που κάποιες φορές νοιώθουμε, εμείς, οι Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα.

Τώρα θα σου εξηγήσω γιατί σου έγραψα πιο πάνω ότι αυτό είναι ένα μικρό ψεμματάκι. Τώρα που κατάλαβες ότι Εμείς φτιάχνουμε τα συναισθήματα μας, και δεν είμαστε έρμαια αυτών, δηλαδή δεν υπάρχουν χωρίς εμάς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να μας εξουσιάσουν, τώρα μπορώ να στο πω γιατί τώρα θα το καταλάβεις. Στην πραγματικότητα δεν γεννάμε τα συναισθήματα μας, Είμαστε τα συναισθήματα μας. Και σου είπα ότι είναι ψεμματάκι και όχι ψέμα γιατί, ΚΑΙ τα γεννάμε, βαθειά μέσα στην καρδούλα μας, ΚΑΙ είμαστε εκείνα.

Αυτό όμως, Χριστίνα, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι, στο είπα και παραπάνω, τα συναισθήματα μας δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς! Δηλαδή, ποιός είναι ο Κυρίαρχος; Ποιός είναι ο πραγματικά Δυνατός; Ποιός είναι Αυτός που κάνει κουμάντο; Εμείς! Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι ο Δημιουργός των συναισθημάτων του. Είσαι ο Δημιουργός των συναισθημάτων σου. Της Ευτυχίας, της Χαράς, της Αγάπης, του Θυμού, της Λύπης. Είσαι Εσύ Εκείνη που τους δίνει Πνοή, Ζωή, είσαι Εσύ Εκείνη που τα Δημιουργεί. Όπως έλεγες ισορροπόντας στο ποδήλατο της μητέρας σου, είσαι, μ’ αυτή την έννοια, Θεά! Και σαν Θεά, ορίζεις σε τι συναισθήματα θα δώσεις ζωή, διαλέγοντας ποια συναισθήματα θα βγάλεις προς τα έξω μέσα από την καρδούλα σου. Όχι με το μυαλό σου, το Νου, τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα στην καρδούλα, όχι μέσα στο μυαλό.

Επειδή όμως στο σχολείο δεν μας το μαθαίνουν αυτό, συνήθως περνάμε μια ζωή να τα γνωρίσουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας και όχι την καρδούλα μας. Και έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, δεν επιλέγουμε εμείς ποια συναισθήματα θέλουμε να είμαστε, Χαρά ή Λύπη, Αγάπη ή Μίσος, Ευτυχία ή Θυμός, αλλά παραδίδουμε τη δύναμη μας, αρνιόμαστε την ιδιότητα του Δημιουργού, δεν είμαστε πια Θεές, και επιτρέπουμε σ’ εκείνα να μας ελέγχουν και να ορίζουν έτσι τη ζωή μας. Σαν το Λίλο και Στιτς, ένα πείραμα, ένα κατασκεύασμα που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού του.

Η διαφορά με τον Στιτς είναι πως εμείς πάντοτε παραμένουμε οι Δημιουργοί των συναισθημάτων μας, ακόμη και όταν το ξεχνάμε. Αυτό σημαίνει πως το συναίσθημα μας, η κατάσταση δηλαδή εκείνη στην οποία νιώθεις κάτι απ’ ευθείας στην καρδούλα σου, βαθιά μέσα στο στήθος, παραμένει πάντοτε εξαρτημένο από εμάς. Απο την πρόθεση μας, δηλαδή από την επιλογή μας. Αυτό, ευτυχώς, είναι πολύ καλό γιατί δεν χρειάζεται να μπούμε σ’ ένα διαστημόπλοιο και να γυρίσουμε όλο τον Γαλαξία για να τα βρούμε, καταστρέφοντας τα πάντα εν τω μεταξύ!!! Ευτυχώς όχι!!! :-) Θυμίσου: Είσαι Δημιουργός και τα συναισθήματα σου εξαρτώνται εντελώς, μα εντελώς από την πρόθεση σου, από εσένα.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να καταλάβεις πως οτιδήποτε νιώθεις είσαι Εσύ, και Εσύ διατηρείς πάντα τον έλεγχο. Εσύ μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Θέλεις να είσαι η Αγάπη; Θέλεις να είσαι η Ευτυχία; Θέλεις να είσαι ο Θυμός; Θέλεις να είσαι η Λύπη;

Είσαι όλα απο τα παραπάνω. Είναι όλα δικά σου συναισθήματα. Είναι όλα Εσύ. Και όλα κάνουν το μυαλό σου να νοιώθει καλά. Όλα, ακόμη και τα πιο άσχημα. Όμως ποια απο αυτά κάνουν την καρδούλα σου να νοιώθει όμορφα;

Προσπάθησε να διατηρείς την προσοχή σου στο τι νοιώθει η καρδιά σου. Όχι στο πόσο ευχαριστιέται το μυαλό σου, ο Νους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, παραγματικά θύμωσε με όλη σου τη δύναμη. Νοιώσε το θυμό να σε κατακλύζει, νοιώσε το θυμό να σε κυριεύει, αφέσου σ’ αυτόν. Αλλά την ίδια στιγμή που το μυαλό σου ικανοποιείται με το θυμό που επέβαλε στη Θεά του, παρατήρησε πώς νοιώθει η καρδούλα σου. Η καρδούλα μας Χριστίνα έχει πάντα έναν τρόπο να μας μιλάει και να μας λέει την Αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την ακούσουμε.

Πολλές φορές όμως, τις περισσότερες, το μυαλό μας κάνει τόση φασαρία που την καημένη την καρδούλα που ψιθυρίζει δεν μπορούμε να την ακούσουμε. Και αυτή είναι η απάντηση στην ερώτηση σου.

Είμαι στην διάθεση σου για ερωτήσεις και διευκρινήσεις, αν το θελήσεις, και αφού το έχεις διαβάσει με προσοχή, πολλές φορές, αν το θελήσεις. Μάλιστα, η ερώτηση σου ήταν τόσο καλή που έχοντας αλλάξει φυσικά τ’ όνομα σου, θα το δημοσιεύσω ώστε άνθρωποι που είναι μεγάλοι και δεν έχουν προβληματιστεί τόσο μικροί όσο εσύ, να μπορέσουν να καταλάβουν τι μεγαλειώδεις Δημιουργοί είναι, τι υπέροχοι Θεοί και Θεές είναι και έτσι να γίνουν επιτέλους τα συναισθήματα που κάνουν την καρδούλα τους να φτερουγίζει!

Σ’ αγαπώ πολύ,

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)