Η Θεραπεία είναι Σύμπτωμα

21/08/2013

(επικοινωνία για μια φίλη αλλά όχι μόνο)

Τα δάκρυα δεν είναι πάντοτε δάκρυα λύπης, όταν είναι δάκρυα ευτυχίας, μιας ευτυχίας που κάνει το κορμί σου ν’ ανατριχιάζει, τότε είναι δάκρυα που κλαίνε απ’ την καρδιά σου και όχι απ’ τα μάτια σου. Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις να δεις να κυλάει ένα δάκρυ στα μάτια σου? Είναι γιατί την καρδιά σου, παρ’ όλο που δουλεύεις μ΄ αυτήν, την κρατάς προστατευμένη και ενώ απλώνεις τα χέρια σου στον Ουρανό και η σύνδεση μαζί Του είναι απόλυτη, έχεις παραμελήσει να φέρνεις τα χέρια σου στην Καρδιά, την Συνειδητότητα σου στην Καρδιά και να συνδέεσαι από εκεί.

Ζητάς από την ενέργεια του Ρεϊκι και εκείνη σου δίνεται αλλά δεν μπορεί να δοθεί αν δε σε διαπεράσει και έτσι ν’ αποκτήσει και το δικό σου στίγμα, την δική σου απόχρωση, αυτή που κάθε στιγμή τόσο χρειάζεται εκείνος που στην ζητάει. Νομίζεις ότι η ενέργεια έρχεται και αυτούσια περνάει στον θεραπευόμενο αλλά δεν συμβαίνει ακριβώς αυτό. Η Ενέργεια, σε αφθονία, έρχεται και περνάει στον θεραπευόμενο χωρίς να λείψει από την δική σου. Αλλά μπλέκεται με την δική σου και το αποτέλεσμα δεν είναι να αναζωογονεί μόνο εσένα αλλά και να φέρει πλέον και την δική σου ποιότητα.

 Γι΄αυτό και η χρήση της ενέργειας από ανθρώπους με μη αγνή πρόθεση, επέτρεψε μου να πω με νοθευμένο σκοπό, είναι επιζήμια. Η ίδια η ενέργεια δεν έχει χαρακτήρα. Πες την αμοραλιστική. Γιατί η ίδια η ενέργεια κατεβαίνει σαν ένας χείμαρρος ο οποίος μπορεί να δώσει ζωή σε έναν τόπο ξεραμένο αλλά αν τον περάσεις μέσα από το χωριό και όχι δίπλα του, τότε τ’ αποτελέσματα θα είναι ζημιογόνα. Η ενέργεια είναι νοήμον, η ενέργεια γνωρίζει που θα πρέπει να κατευθυνθεί αλλά η ενέργεια κινείται ανάμεσα στις όχθες που χαράζει ο θεραπευτής, ή αν θέλεις το γενικεύσουμε, εκείνος που την καλεί.

Συνειδητά εστίαζε και δίνε βαρύτητα στο κέντρο της καρδιάς σου, από κει όταν περνάει, δημιουργεί μια δίνη που την ανακατεύει και απο εκεί όταν φεύγει έχει πάρει ένα κομμάτι από σένα, ένα κομμάτι που δεν θα σου λείψει γιατί είσαι απεριόριστη, η ενέργεια σου είναι απεριόριστη εφ’ όσον επιτρέπεις να είσαι σε σύνδεση με την υπέρτατη πηγή, με την αρχική Πηγή που την γεννάει. Εφ’ όσον είσαι σε σύνδεση και το έχουμε πει πολλές φορές, πάρα πολλές, δεν είσαι ένα ξεχωριστό ον, δεν είσαι καν μέρος του Θείου, είσαι το Θείο και το Θείο είναι ανυπέρβλητο και ανεξάντλητο γιατί Είναι ό,τι Είναι.

Μην αρνείσαι λοιπόν την δική σου εμπλοκή γιατί έτσι κρατάς την δική σου πινελιά που τόσο είναι απαραίτητη, έξω από τον πίνακα. Μόνοι μας δεν ζωγραφίζουμε. Δεν έχουμε τα χρώματα, δεν έχουμε καν τα πινέλα. Δεν έχουμε τα χέρια και δεν έχουμε την πρόθεση, όχι από αδιαφορία αλλά από αγάπη, αγάπη για την επιλογή σας, αμέριστη αγάπη για την ύπαρξη σας. Γι΄ αυτό άλλωστε και δεν είναι όλοι οι θεραπευτές το ίδιο αποτελεσματικοί. Άλλοι, λέτε, έχουν το χάρισμα, όμως η διαφορά είναι ότι όλοι έχουν το χάρισμα, κάποιοι όμως αφήνονται να μπερδευτούν με την ροή περισσότερο από άλλους. 

Μην σε φοβίζει το μπέρδεμα. Όταν η ροή ξεκινάει, όταν η ενέργεια αρχίζει να ρέει είναι ένας χείμαρρος ορμητικός. Έχεις δοκιμάσει να κολυμπήσεις ποτέ ανάποδα σε ποτάμι? Τίποτα δεν μπορεί ν’ αντέξει στην ορμή του, (εκτός από τις πέστροφες!) γιατί απλά το ρεύμα είναι πολύ δυνατό. Αν έχεις χαράξει λοιπόν καλά τις όχθες σου, η ενέργεια θα κινηθεί εκεί, και μόνο εκεί, προς μια φορά μόνο.

Σας αρέσει να φαντάζεστε την ενέργεια γαλήνια, στατική, σαν ένα πεδίο, αλλά η ενέργεια έχει τόση ορμή, τόση δύναμη, που αν βλέπατε πως κινείται στην διάρκεια μιας θεραπείας θα μένατε άναυδοι… Για να ανακατέψεις την σούπα, δεν παίρνεις ένα κουταλάκι του γλυκού, αυτό δεν έχει την δύναμη ν’ ανακινήσει το ζουμί στην κατσαρόλα. Παίρνεις ένα κουτάλι μεγάλο … Έτσι πρέπει να λειτουργείτε, με τα μεγάλα, με τα δυνατά, με τ’ απεριόριστα. Γιατί χωράει μέσα σε μια χούφτα μόνο το άπειρο όταν η θέληση το ορίσει, το προστάξει.

Ναι, ο Θεός μπορεί να φτιάξει μια πέτρα που δεν μπορεί να σηκώσει. Αλλά την άλλη στιγμή μπορεί να την σηκώσει αν αλλάξει γνώμη. Οι δυο αυτές καταστάσεις ενυπάρχουν γιατί ο θεός είναι παιχνίδι. Ο θεός είναι ένα παιδί και αγαπάει όπως ένα παιδί που δεν θέλει να κάνει άλλο από το να παίζει, ν’ ανακαλύπτει, να εξερευνά. Ο Θεός είναι ένα παιδί αλλά εσείς βλέπετε έναν παππού, ήρεμο, γαλήνιο, σοφό, γιατί με αυτά τα συναισθήματα σας γεμίζει και έτσι, με αυτά τα συναισθήματα τον φαντάζεστε! Όμως είναι ένα παιδί δυναμικό, σκανταλιάρικο, άλλωστε, μόνο με την φαντασία ενός παιδιού κάποιος θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι τόσο ενδιαφέρον, δεν νομίζεις? Και το παιδί αυτό έχει ανάγκη να εκφραστεί, να φωνάξει, να παίξει και πάνω απ’ όλα να Δημιουργήσει… Και έτσι, γίνεται εσείς, δεν έκανε εσάς, έγινε εσείς για να μπορέσει ν’ απολαύσει το παιχνίδι του. 

Το καλωσόρισμα μιας ψυχής έπρεπε να γιορτάζεται σαν την μεγαλύτερη γιορτή, τα μαιευτήρια δεν θα έπρεπε να είναι κλινικές αλλά τόποι λατρείας. Ίσως κάποτε το καταλάβετε αυτό και ξεκλειδώσετε έτσι μια άλλη δυναμική μέσα σ’ αυτή την ομίχλη που νομίζετε ότι βρίσκεστε. Μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι, τα παιχνίδια δεν γερνάνε ποτέ, δεν χαλάνε ποτέ αλλά δεν λείπουν οι συγκρούσεις, παρατήρησε ένα παιδί πως παίζει, με τι δύναμη χτυπάει τα παιχνίδια του μεταξύ τους αλλά στο τέλος, τα αγαπάει όλα, τα χρειάζεται όλα, τα παίρνει όλα μαζί του. 

Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Με αυτό τον τρόπο το εννοούμε. Δεν είστε παιχνίδια αλλά θεοί και δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα απολύτως που να σας σταματάει από το να ζήσετε την απολαυστική εμπειρία του να υπάρχετε, τίποτα πέρα από την πεποίθηση ότι είστε παιχνίδια… 

Είναι πολύ διασκεδαστικό γιατί περίμενες ν’ ακούσεις άλλα, αλλά ακούς αυτά που χρειάζεται. Γιατί την πορεία σου την έχεις χαράξει, πολύ πριν το φανταστείς, και σ’ αυτές τις όχθες μέσα κινείς την ενέργεια. Εντάξει, βούτηξες το ποδαράκι σου, έλεγξες το νερό, δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα να βουτήξεις επιτέλους? Άντε, εμπρός, ζήσε την στιγμή εκείνη που το σώμα σου είναι στον αέρα και ξέρεις πως τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός. Για την στιγμή εκείνη, που ο άνθρωπος θα πάρει την απόφαση, μόνο για εκείνη τη στιγμή, αξίζουν όλα τα χρόνια πολλών ζωών στην Γη. 

Μόνο για μια στιγμή.

Η θεραπεία δεν είναι αποτέλεσμα. Η θεραπεία είναι σύμπτωμα! Είναι μια απροσδόκητη, μια αναπάντεχη ανακάλυψη που κάνατε όταν προσπαθήσατε ν’ αρνηθείτε την ποιότητα της Ύπαρξης σας. Η θεραπεία δεν είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι αλλού, πολύ πολύ ψηλότερα, πολύ πολύ μακρύτερα, τόσο όσο χρειάζεται για να βουτήξει ένας άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και εκεί μέσα ν’ αγγίξει τον Θεό. Ως τότε θα υπάρχουν αυτοί που αρρωσταίνουν και εκείνοι που θεραπεύουν. 

Δεν πρέπει οι άνθρωποι να μάθουν να θεραπεύουν. Πρέπει να μάθουν να μην αρρωσταίνουν. Πρέπει να μάθουν ποιοι είναι, από ποια ουσία έχουν δημιουργηθεί, μια ουσία – Πνοή Θεού – πέρα από την ύλη. Πρέπει οι άνθρωποι να μάθουν επιτέλους ότι δεν είναι παιχνίδια σε μια αρένα διασκέδασης αλλά ότι αυτοί Είναι Εκείνος που κινεί τα νήματα, που κάνει τις φαντασμαγορικές συγκρούσεις, εκείνος που στο τέλος σώζει την πριγκίπισσα…

Ως τότε και μέχρι να το καταλάβουν, χρησιμοποίησε την θεραπεία γιατί εκτός από σύμπτωμα, είναι και εργαλείο αφύπνισης. Όταν φέρνεις το παιχνίδι αντιμέτωπο με την θεϊκότητα Του, που δεν μπορεί να το αμφισβητίσει με την λογική, τότε είναι σαν να ανακατεύεις την Σούπα με μεγάλο κουτάλι, αποτελεσματικό.

Αλλά μην κολλάμε στην θεραπεία. Τόσοι θεραπευτές υπάρχουν αλλά και άλλοι τόσοι να υπήρχαν και πάλι δεν θα ήταν αρκετοί. Ποτέ δεν θα είναι αρκετοί όσο οι άνθρωποι αναζητούν την θεραπεία γιατί όσο αναζητούν την θεραπεία θα δημιουργούν άλλοι τόσοι την αρρώστια. Η αφύπνιση θα πρέπει να γίνει καθολικά αλλά πάνω απ’ όλα θα πρέπει να γίνει εσωτερικά. Απέδειξε με την ζωή σου την θεϊκότητα της φύσης του ανθρώπου, όλοι όσοι το διαβάζετε αυτό πρέπει να το κάνετε αυτό. Μην περιμένετε τον θεό να έρθει να σας φωτίσει γιατί ο Θεός είναι ήδη μέσα σας, είναι ήδη εσείς! Χρησιμοποιήστε την θεραπεία όχι για να θεραπεύσετε αλλά για να πείσετε. Να δείξετε ότι ο δρόμος είναι εκεί και περιμένει να τον περπατήσετε. Ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, πίσω στην αρχική κατάσταση του Είναι που είναι η Θέωση. Και δεν είναι μονοπάτι, είναι ολόκληρος αυτοκινητόδρομος (χωρίς την φασαρία!)

Απαντήθηκε τώρα το ερώτημα σου? Αποσαφηνίστηκε ο στόχος? Κατάλαβες τώρα γιατί είπαμε παγοθραυστικό? Γιατί το να ταξιδεύεις στον πάγο είναι δύσκολη υπόθεση. Είναι τρελοί όσοι ταξιδεύουν στον πάγο! Αλλά, μήπως όποιον λέει κάτι έξω από τα συνηθισμένα, όποιον τολμάει να σκεφτεί έξω από τους αυστηρούς κανόνες και περιορισμούς της διδαχής, τρελό δεν τον λέτε?

Ακολούθα το Φως και βάλε τις πληροφορίες αυτές μέσα στην καρδιά σου. Άστες να δουλέψουν εκεί μέσα, άστες να ωριμάσουν. Το ξέρεις καλά πως είμαι εδώ για να σε φροντίζω. Όπως κάνω με όλες τις προβολές μου, όπως ένας άνθρωπος αγαπάει όλα του τα μέρη. Τον κάθε ένα με τόσο ξεχωριστό τρόπο και με τόσο μεγάλη αγάπη. Άσε τις πληροφορίες να δουλέψουν και όταν κάνεις το πρώτο βήμα θα είμαι εκεί για να κάνεις το δεύτερο. Ξεκίνα αυτό το σχολείο εξέλιξης της προσωπικότητας που έχουν τόσο ανάγκη τα παιχνίδια για να γνωρίσουν πως δεν είναι απλά αυτοκινητάκια σε μια πίστα παιχνιδιού…

Και χρησιμοποίησε όλα τα χαρίσματα σου γι΄αυτό. Χαρίσματα που δεν σου δόθηκαν αλλά τ’ ανέπτυξες γιατί τίποτα δεν δίνεται, τίποτα δεν χαρίζεται, δεν μπορεί να γίνει αυτό μια και όλα υπάρχουν ήδη μέσα στην καρδιά σας, το τελευταίο μέρος που σκέφτεστε να κοιτάξετε.

 

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Θεραπεία στο πιτς φυτίλι

25/02/2013

Όπως είπαμε, η θεραπεία γίνεται στο Άχρονο. Από κει και πέρα η επιμονή σας, η επιμονή του θεραπευτή για επανειλημμένες θεραπείες είναι κατ’ αρχάς εγκεφαλική, νοητική ανάγκη λόγω έλλειψης Πίστης αλλά επίσης είναι και χρόνος που δίνεται στις συγχρονικότητες να ωριμάσουν μ’ αυτόν τον τρόπο ώστε να επιτρέψουν να πραγματοποιηθεί η θεραπεία αυτοστιγμεί.

Δηλαδή μπορεί ο θεραπευτής να πηγαίνει με όλη του την καλή διάθεση και ισχυρή Πίστη αλλά ο θεραπευόμενος να μην είναι έτοιμος να δεχτεί και άρα να εφαρμόσει την θεραπεία στον Εαυτό του. Χρειάζεται λοιπόν επιμονή έτσι ούτως ώστε να δοθεί η ευκαιρία στον λήπτη της θεραπείας να επεξεργαστεί πρώτα νοητικά και μετά βαθιά συναισθηματικά αυτή την θεραπεία ούτως ώστε κάποια στιγμή που αυτή θα ξανασυμβεί να είναι έτοιμος και απλά τότε να γυρίσει τον διακόπτη. (Γι’ αυτό το τελευταίο είχα επιβεβαίωση).

Οι επαναλήψεις προετοιμάζουν το σώμα αλλά και την ψυχή για την αλλαγή. Η αργή αλλά σταθερή βελτίωση μιας κατάστασης δεν είναι τίποτα παραπάνω παρά πολλές μικρές, διαδοχικές, μερικές θεραπείες. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε ότι επειδή ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει, δεν μπορεί να προσλάβει την έννοια της πλήρους, ακαριαίας θεραπείας την υποβιβάζει σε μια απλή διαδοχική σταδιακή θεραπεία η οποία είναι σύμφωνη με τον δικό του, δικό σας χρόνο, έναν χρόνο γραμμικό, έναν χρόνο αργό, έναν χρόνο περιοριστικό.

Βέβαια αυτός ο νους που δύσκολα μπορεί ν’ αντιληφθεί το Ενεργειακό Θαύμα μπορεί εύκολα να δεχτεί, να υποδεχτεί το Θρησκευτικό Θαύμα. Ενώ δηλαδή στην καθημερινότητα του απορρίπτει ας πούμε την Κβαντική φύση των πραγμάτων, κάποια στιγμή, όταν έρχεται αντιμέτωπος με το θαύμα, τότε το αποδέχεται ολοκληρωτικά. Γι’ αυτό και το μυστικό ενός καλού θεραπευτή δεν είναι η ικανότητα του να μετακυλά το Πνεύμα αλλά η ικανότητα του να έχει Πίστη στον Εαυτό του και όταν η Πίστη αυτή είναι ακλόνητη τότε ο θεραπευόμενος βρίσκεται μπροστά σ’ ένα θαύμα και το θαύμα που νοητικά, με νοητικό τρόπο θα ήταν ανεξήγητο έρχεται, γίνεται αποδεκτό. Είναι λοιπόν όχι η μετακύλιση του Πνεύματος αλλά η μετάδοση της Πίστης του θεραπευτή όπου καθώς ξεχειλίζει μέσα από εκείνον πλημμυρίζει τον θεραπευόμενο και για λίγο, έστω για λίγο γίνεται και δική του Πίστη. Και αυτό είναι το γύρισμα του κλειδιού που χρειάζεται για να υπάρξει το θαύμα, για να συντελεστεί το θαύμα, τότε είναι που ικανοποιούνται οι συγχρονικότητες.

Άφησε μεγάλη κληρονομιά ο Ιησούς Χριστός με την διδασκαλία του. Όχι μόνο μ’ αυτά που δίδασκε αλλά μ’ αυτά που έκανε, με τον τρόπο που ζούσε. Και από τότε κανείς δεν βρέθηκε, ακόμη και τότε που οι άνθρωποι είχανε αυτό το ζωντανό θαύμα μπροστά τους δεν μαθαίνανε, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα και αλλάζουν τα πράματα και αλλάζουν σύντομα.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η πόλωση του Είναι και η (αυτο)άμυνα του δράματος

29/01/2013

Η προσήλωση του Είναι σε μια κατάσταση του Νου οδηγεί στον σκοταδισμό, οδηγεί στην σκοτοποίηση της σκέψης και με επιτυχία τελικά φοράει παρωπίδες στην ελεύθερη βούληση. Το άτομο νιώθει δηλαδή ότι είναι ελεύθερο ενώ στην πραγματικότητα δεσμεύεται από τις ίδιες του τις εμμονές. Είναι μια κατάσταση στην οποία έχει χρυσωθεί το χάπι. Είναι μια κατάσταση θλιβερή γιατί όταν κάποιος αγνοεί την έλλειψη ελεύθερης βούλησης που προκαλείται από έναν εσωτερικό τύραννο, τότε είναι αδύνατον να πραγματοποιήσει το εσωτερικό του πραξικόπημα και να απελευθερωθεί ενώ όταν κάποιος αναγνωρίζει τον τύραννο τότε υπάρχουν ελπίδες και τρόποι να τον ξεφορτωθεί.

Το άτομο έτσι μπαίνει μέσα σε μια θλιβερή κατάσταση οίκτου. Και επειδή δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει την πραγματική αιτία, γνωρίζει όμως ότι κάτι πάει στραβά, αποδίδει τις επιπτώσεις της εσωτερικής του δικτατορίας σε εξωγενείς παράγοντες επιζητώντας μ’ αυτό τον τρόπο, όχι μόνο τον οίκτο των άλλων αλλά τον οίκτο του ίδιου του του Εαυτού.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε ένα τέτοιο άτομο?

Καθ’ ότι η κατάσταση αυτή της ελευθερίας, η κατάσταση αυτή της στέρησης της ελευθερίας αν και θα ήταν σωστό επίσης να πούμε η κατάσταση της ελευθερίας γιατί ακόμα και η στέρηση της είναι και αυτή ένας βαθμός ελευθερίας αλλά εν πάση περιπτώσει, η κατάσταση αυτή της, χα!, ελευθερίας (επιμένω) – γιατί το άτομο είναι ελεύθερο να αποφασίσει να εγκαθιδρύσει τον εσωτερικό του δικτάτορα άρα ακόμα και αυτή η κατάσταση είναι μια μορφή ελευθερίας. Ένα άτομο λοιπόν το οποίο λούζεται μέσα σε μια τέτοιας μορφής ελευθερία είναι πολύ δύσκολο να το βοηθήσει κανείς γιατί δύσκολα μπορεί να συνειδητοποιήσει το είδος του δράματος το οποίο βιώνει. Γιατί έχει μετατοπίσει το είδος του δράματος από αυτό που είναι πραγματικά σε κάτι άλλο. Και αυτό το κάτι άλλο είναι μίσος προς τον εαυτό που έχει φτάσει, που έχει καταντήσει, ν’ αναζητά τον οίκτο του εαυτού και τον οίκτο των άλλων. Βρίσκεται έτσι σε μια κατάσταση στην οποία ισορροπεί πραγματικά στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα σε δυο δεινά. Δεν ξέρει αν πρέπει να μισήσει ή να λυπηθεί τον εαυτό του. Και έτσι κάνει και τα δύο. Αποστρέφει την προσοχή από το Είναι του και την στρέφει έξω απ΄ αυτό. Αποκόπτεται έτσι από την διαδικασία λύπησης ή κριτικής, αυτολύπησης ή αυτοκριτικής.

Αυτό το δράμα είναι τόσο έντονο όπου οι περισσότεροι που πέφτουν στην δίνη του χάνονται για πάντα. Χάνονται για πάντα γιατί μέρος του δράματος είναι να υψώσει κανείς ασπίδες προστασίας που θ’ αποκρούουν τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Μέρος του δράματος λοιπόν και μέρος του ρόλου είναι η πολύ καλή άμυνα, η πολύ καλή επικοινωνιακή απομόνωση έτσι ώστε κανείς να μην μπορέσει να διαταράξει το ίδιο το δράμα. Η προσοχή όλη λοιπόν μετατοπίζεται πρώτα στην γραμμή άμυνας, μετά στο δράμα, και δεν μένει έτσι χώρος ή χρόνος για να στραφεί και πάλι εσωτερικά και ν’ αναγνωρίσει μ’ αυτό τον τρόπο την πηγή του προβλήματος. Το άτομο αυτό πρέπει να βιώσει το ρόλο του και κάποια στιγμή μόνο του να ζητήσει βοήθεια. Όταν αναζητήσει βοήθεια, αυτόματα εκείνη την στιγμή κατεβάζει για λίγο τις άμυνες του και κάνει έτσι και πάλι τον εαυτό του προσβάσιμο από έναν θεραπευτή, είτε αυτός είναι ένας πτυχιούχος είτε ένας πιστοποιημένος είτε είναι απλά ένας μικρός ασήμαντος αλλά τόσο μεγαλειώδης θεραπευτής. Εκείνη τη στιγμή που οι άμυνες είναι κατεβασμένες εκείνη την στιγμή το άτομο είναι ευάλωτο – πραγματικά ευάλωτο – στην θεραπεία. Ένας τέτοιος ρόλος πρέπει ν’ αφήνεται να παίζεται σ’ ένα θέατρο του παραλόγου για εσένα που το βλέπεις απ’ έξω, σ’ ένα θέατρο άκρας τάκης και λογικής γι΄ αυτόν που το υποδύεται. Πρέπει ν’ αφεθεί να παίξει τον ρόλο του μέχρις ότου να συνειδητοποιήσει ότι το θέατρο έχει αδειάσει και να προβληματιστεί έτσι για ποιόν έχει αυτόν τον ρόλο και να κατεβάσει έτσι για λίγο τις άμυνες του, να απογυμνώσει, ν’ αποκαλύψει την ψευδαίσθηση, την οφθαλμαπάτη και να εστιάσει με επιτυχία την προσοχή εσωτερικά. Άφησε έναν άνθρωπο τέτοιο μόνο του να βιώσει τον ρόλο του γιατί κάθε προσπάθεια βοήθειας είναι ένα χτύπημα στην ασπίδα του και δικαιολογεί έτσι την ύπαρξη της. Μόνο όταν το ίδιο του το χέρι κουραστεί να την κρατάει εκείνη θα κατέβει. Μια τέτοια κατάσταση είναι στην πραγματικότητα “ή ταν ή επί τάς”.

Μπερδεμένες σκέψεις μεταξύ μίσους και εγωισμού οπότε η ερώτηση είναι πώς συνδέεται το μίσος με τον εγωισμό?

Ο εγωισμός ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη στην οποία μέσα από το πλήθος διακρίνεται το Εγώ, σου, όχι ο Εαυτός σου. Η χαμηλή αν θέλεις σε δόνηση πλευρά του Εαυτού σου. Η πολύ “ανθρώπινη” και στεγνή ύπαρξη σου. Όταν ξεχωρίζει λοιπόν το εγώ και λατρεύεται τότε μιλάμε για εγωισμό οπότε ναι, είναι άξιο απορίας πως είναι δυνατόν κάτι που κρύβει πίσω του λατρεία να κρύβει μέσα του και μίσος. Μα όταν είσαι ψηλά στην κορυφή και έχεις αποθεώσει το Εγώ σου και έχεις πιστέψει ότι το εγώ σου είναι ανώτερο από τους υπόλοιπους, τότε δεν έχει μείνει κανένας να κατηγορήσεις, δεν έχει μείνει κανένας άξιος να μισήσεις και σύντομα η κατάσταση αυτή εγωικού πάθους μετατρέπεται σε μια κατάσταση εγωικού μίσους. Οποιοδήποτε συναίσθημα περιλαμβάνει έντονο πάθος είναι καταδικασμένο να φθίνει γιατί ένα σύστημα δεν μπορεί να ισορροπεί στις ακραίες τιμές του. Έχει την τάση πάντα να επαναφέρεται ή στα πιο ανώριμα απ’ αυτά να εκτινάσσεται από την μια κατάσταση στην άλλη. Ένας άνθρωπος που παθιασμένα προσκυνάει το εγώ του είναι το είδωλο ενός ανθρώπου που κρύβει μίσος για τον εαυτό του και είναι απλά θέμα χρόνου να μεταβεί από την μια κατάσταση στην άλλη. Και όπως ένα ανεμόπτερο όταν έχει αέρα κάτω από τα φτερά του παραμένει στον αέρα, έτσι κι εκείνος. Όσο πηδάει από την μια κατάσταση στην άλλη με μεγάλη ευκολία παραμένει σ’ αυτό το αρρωστημένο σύστημα. Όταν όμως με προσωπική εργασία αρχίσει να επιβραδύνει την ταλάντωση και κόβει ο αέρας τότε κάπου στο κέντρο κατακρημνίζεται κυριολεκτικά και αποκολλάται από το σύστημα αυτό και προσγειώνεται σ’ ένα νέο όπου τα άκρα του είναι διαφορετικά και έτσι όλη η εξελικτική πορεία ενός ανθρώπου αποτελείται από επάλληλες πτώσεις μέχρις ότου να βρεθεί σ’ εκείνο το σύστημα που το διέπει η ηρεμία που προκύπτει από την βαθιά πεποίθηση, από την βαθιά γνώση ότι ο Θεός αγαπάει όλα του τα παιδιά, όλα του τα δημιουργήματα, και τ’ αγαπάει άνευ όρων.

Και οι δυο αυτές λέξεις είναι ακριβώς που χωρίζουν τα δυο άκρα του κύκλου.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)