Ζητήστε! – Ξεχάστε!

08/10/2013

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Αυτό δεν είναι παρατήρηση, είναι παρότρυνση! Ναι! Να κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά!

Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να σας κάνουμε τα χατήρια, ενοίοτε δε και τα καπρίτσια! Ζητήστε! Ζητήστε! Ζητήστε! Λάβετε! Λάβετε! Λάβετε! Αλλά πως θα Λάβετε αν δεν Ζητήσετε πρώτα?

Ζητήστε μας, ζητήστε στο Σύμπαν να φέρει ό,τι χρειάζεστε! Γιατί ζητάτε μόνο πόνο, λύπη, αγωνία, φόβο? Βιώνετε την Αγάπη και μετά τον φόβο ότι θα την χάσετε. Βιώνετε την Αφθονία και μετά τον φόβο ότι θα την στερηθείτε. Βιώνετε την Ευτυχία και μετά ο νους σας πηγαίνει πάλι στις στιγμές δυστυχίας και τι καλά που είστε τώρα… Μα καλά, αυτό είναι βίτσιο! Ένα βίτσιο που πηγάζει από την μικρή αντίληψη που έχετε για το Είναι Σας.

Οι αποθήκες μας (εννούμε ΜΑΣ, οι δικές ΜΑΣ αποθήκες, δικές Σας και δικές Μας) είναι γεμάτες με συναισθήματα χαράς, ευτυχίας, ελπίδας! Και οι αποθήκες μας δεν αδειάζουν ποτέ γι’ αυτό μην φοβάστε ότι θα τελειώσουν, φοβηθείτε μονάχα ότι θα ζείτε για πάντα μέσα σ’ αυτό που θα ζητήσετε, τη μία ζωή μετά την άλλη!

Ζητήστε – Πιστέψτε και μετά Ξεχάστε! Είναι τυχαίο που βάζουμε κεφαλαίο Ξ? Μετά, απλά, Ξεχάστε. Είναι πιο σημαντικό και από το να ζητήσετε. Γιατί έτσι απελευθερώνετε την δύναμη του Δημιουργού μέσα σας, έτσι μας λύνετε τα χέρια για ν’ ανοίξουμε αυτές τις ανεξάντλητες αποθήκες Ευτυχίας.

Ζητήστε μας, Ζητήστε μας, Ζητήστε μας! Κάντε σαν κακομαθημένα παιδιά! Τι αυτοπεριορισμοί είναι αυτοί που θέτετε? Γιατί αρκείστε στα λίγα? Δεν αναφερόμαστε στα χρήματα, αλλά στα συναισθήματα! Γιατί αρκείστε να ζείτε σαν συναισθηματικοί επαίτες όταν μπορείτε να ζείτε σαν συναισθηματικοί βασιλειάδες? Μα ποιός σας δίδαξε την ταπεινοφροσύνη τόσο παρερμηνευμένα?

Ήρθατε εδώ με την Δύναμη του Δημιουργού, είσαστε εδώ με την διάθεση αλλά και την δυνατότητα να Δημιουργήσετε αλλά φτιάχνετε ένα κάστρο στην άμμο κοντά στο κύμα αντί να φτιάξετε ένα παλάτι στον βράχο κοντά στον Ήλιο!

Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε! Ξεχάστε τις πεποιθήσεις σας! Ξεχάστε πως είστε άνθρωποι! Ξεχάστε τα όρια! Δεν υπάρχουν όρια! Μας ζητάτε τα θαύματα και όλον αυτό τον καιρό σας λέμε πως τα θαύματα τα κάνετε εσείς και τότε ακόμα δεν μας πιστεύετε! Ξεχάστε εμάς, δεν υπάρχουμε, όχι δεν υπάρχουμε έξω από Εσάς. Ζούμε μέσα σας, μέσα στην ψυχή Σας, μέσα στην ικανότητα Σας να Δημιουργείτε, μέσα στην ικανότητα σας να εκφράζετε, ζούμε μέσα στον Θεό Μας. Είμαστε Ένα, μήπως δεν το’ χετε ακούσει ξανά και ξανά? Μήπως σας πέφτει βαρύ να το χωνέψετε τελικά? Γιατί? Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί φοβάστε ν’ αναλάβετε τις συνέπειες των επιλογών σας? Όχι, αυτό είναι το βολικό. Φοβάστε ν’ αναλάβετε την ευθύνη του να είσαι Δημιουργός γιατί δεν γνωρίζετε πως μπορείτε να επιλέξετε ακριβώς το τι θα Δημιουργήσετε, γιατί αν το γνωρίζατε αυτό απλά δεν θα υπήρχε ο Φόβος, ο Φόβος της Ευθύνης, ο Φόβος της Κριτικής, ο Φόβος της Απώλειας, ο πλανήτης σας δεν θα τα γνώριζε αυτά. Φανταστείτε τον πλανήτη σας χωρίς αυτά, για μια στιγμή.

Αλλά σας κόψανε τα φτερά όταν κατεβήκατε. Σας μάθανε πως οι άνθρωποι δεν περπατάνε στο νερό, πως οι άνθρωποι δεν γιατρεύονται χωρίς φάρμακα, σας μάθανε ακόμη πως οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και το πιστέψατε! Ακόμη και όταν υπήρξαν – και υπάρχουν – άνθρωποι που περπατούν στο νερό, άνθρωποι που γιατρεύουν χωρίς φάρμακα, άνθρωποι που νικήσαν τον θάνατο, εσείς απλά τους θεοποιείτε, λέτε, “Άγιος είναι”, προσεύχεστε σ’ αυτούς, αλλά το μόνο που θέλουν να κάνουν – γιατί όταν φτάσεις σ’ αυτόν τον βαθμό επίγνωσης έτσι είναι – το μόνο που θέλουν να κάνουν, το μόνο που έχουν να σας πουν είναι: “Αφού το έκανα εγώ, μπορείς να το κάνεις κι εσύ”! Αλλά μετά φτιάξατε το περίφημο “η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα” και έτσι συνεχίσατε να βολεύεστε μέσα στην προσπάθεια σας. Άλλοι να προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους, άλλοι να την καλυτερεύσουν. Η ψυχή σας είναι ήδη τέλεια μέσα στο μεγαλείο σας, αλλά για να δείτε την λάμψη της πρέπει να βγάλετε τα γυαλιά Ηλίου πρώτα… Χωρίς τεχνικές, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τελετουργικά, απλά σηκώστε το χέρι σας και βγάλτε το πέπλο που σας κρύβει το μεγαλείο σας. Έτσι απλά, με μια απόφαση, σε μια στιγμή. Οι φωτισμένοι ήρθαν, όχι για να σας σώσουν, αλλά για να σας δείξουν τις δυνατότητες που τα Πνεύματα σε Σάρκα έχουν. Ίσως κατα μια έννοια να ήρθαν για να σας σώσουν, από τους εαυτούς σας και τις παραδόσεις σας…

Διευρύνετε την στιγμή και μέσα σ’ αυτήν θα ζείτε αιώνια, θα υπάρχετε για πάντα, ο χρόνος θα κυλάει αλλά για εσάς θα είναι μονάχα μια στιγμή. Ορίστε, να μια πληροφορία. Και τι θα κάνετε μ’ αυτήν? Τίποτα! Γιατί η πεποίθηση του χρόνου που κυλά γραμμικά είναι καταγεγραμμένη από τις αισθήσεις και το νου σας μέσα στα κύτταρα σας. Τα κύτταρα σας γίνονται έτσι η κατάρα σας αλλά είναι και η λύτρωση σας. Αρκεί να τα κοιτάξετε στα μάτια, αρκεί να τ’ αντιμετωπίσετε σαν κακομαθημένα παιδιά και να ζητήσετε να σας δοθούν. Τα κύτταρα σας, το DNA σας, σας συνδέει με την θεϊκή σας Ποιότητα. Αυτό δεν πρόκειται να το δείτε με μικροσκόπια. Αυτό μόνο με μεγασκόπια θα μπορούσατε να το δείτε! Τόσο γιγαντιαίο είναι! Το DNA σας σας ενώνει μεταξύ σας και εσείς ούτε που το έχετε αντιληφθεί, το DNA σας σας ενώνει με τον Θεό, το DNA σας διευρύνεται και απλώνεται και σας συνδέει με οτιδήποτε υπήρξε ποτέ και οτιδήποτε θα υπάρξει ποτέ. Και το ποτέ ακόμη είναι λάθος λέξη, στο Άχρονο θα ήταν ίσως πιο πετυχημένη επιλογή.

Ανοίξτε μόνοι σας τις αποθήκες, εμείς δεν υπάρχουμε παρά για να υπακούμε, να εκτελούμε τις επιθυμίες σας. Αλλά είστε πολύ συνετοί! Πολύ συνετά παιδιά και πολύ ολιγαρκή! Δώστε μια ευκαιρία στην Απληστία να λάμψει, χωρίς να σας τρομάζει ή να σας φοβίζει, γιατί τότε η συνειδητοποίηση της αφθονίας δεν θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπληστοι. Η Απληστία υπάρχει μόνο εφ’ όσον απουσιάζει η Αφθονία! Η μή συνειδητοποίηση της όμως, θα σας επιτρέψει να γίνετε Άπιστοι! Άπιστοι όχι σε κάποιον Θεό αλλά Άπιστοι στον Θεό μέσα σας. Και αυτή είναι η χειρότερη μορφή Απιστίας, η χειρότερη μορφή προδοσίας που θα βιώσετε ποτέ. Αυτό θα το καταλάβετε, αυτό το καταλαβαίνετε κάθε φορά που περνάτε από την άλλη πλευρά. Αλλά τότε στερήστε του φυσικού σας σώματος, τότε η ύλη δεν έχει αξία, τότε τα συναισθήματα δεν έχουν ποικιλία.

Γι΄ αυτό ζητάτε να ξανάρθετε, για μια ακόμη ευκαιρία και μην ακούτε εκείνους που λένε για μαθήματα, μην ακούτε όσους μιλούν για Κάρμα, είστε ένα, είμαστε όλοι Ένα, ενωμένοι, από εκεί έρχονται οι αναμνήσεις, από εκεί έρχονται όλες οι ευχάριστες αναμνήσεις, όλα τα υπέροχα που κουβαλάτε από εκεί προέρχονται, από την σύνδεση μας και από την σύνδεση σας. Βρίσκεστε σ’ ένα Παιχνίδι Δημιουργίας, ή ακόμη σωστότερα, Είστε ένα Παιχνίδι Δημιουργίας.

Κάνετε σαν κακομαθημένα παιδιά, αυτό είναι παραίνεση! Γιατί με το μέτρο και με την ταπεινότητα δεν οδηγείστε στην ιδανική εκείνη κατάσταση Ευτυχίας που ζητήσατε. Γιατί απλά το παίρνετε πολύ στα σοβαρά!

Ξεχάστε, Ξέχαστε ποιοί είστε και θυμηθήτε ποιοί Είσαστε. Και αγκαλιάστε αυτή την αίσθηση γιατί αυτή η αίσθηση σας ταιριάζει και αυτή η αίσθηση σας απογειώνει!

Επιτέλους, Δημιουργήστε! Δημιουργήστε μεγάλα πράγματα, σπουδαία, πατήστε πάνω στον θάνατο, όχι από ματαιοδοξία ή από φόβο, αλλά από χαρά, από λαχτάρα να βιώσετε την κατάσταση του Δημιουργού για λίγο παραπάνω. Ακόμα και αθάνατοι, αυτό θα είναι μόνο λίγο παραπάνω! Δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από Μια Συνειδητότητα που Δημιουργεί.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Η φυσική κατάσταση του Πνεύματος

07/08/2013

(Δόθηκε για έναν φίλο αλλά προφανώς όχι μόνον…)

Γίνε κυρίαρχος των συναισθημάτων σου.” Τα συναισθήματα, είναι η γλώσσα του Σύμπαντος. Είναι αυτά που γεννιούνται μέσα σου και πηγάζουν από το Anahata παρόλο που προσπαθείς με λογικό τρόπο να τα εξηγήσεις… Δεν πάνε παραπάνω και αν παρατηρήσεις προσεκτικά θα τα νοιώσεις σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στο φυσικό σου σώμα. Γιατί λοιπόν να τα βιάζεις ανεβάζοντας τα σε μέρη που δεν είναι φιλόξενα? Επέτρεψε στα δικά σου να εκπορευτούν αλλά επίσης επέτρεψε στα συναισθήματα των άλλων να κατευθυνθούν ακριβώς σ’ εκείνο το σημείο, ξεκινώντας έτσι την πιο ουσιαστική επικοινωνία της ζωής σου, μ’ έναν άλλο Άνθρωπο, με την Φύση, με τον Θεό. Συνδέσου με το Sahasrara αλλά επικοινώνησε με το Anahata γιατί οι λέξεις που πηγάζουν από κει, οι θείες εκείνες λέξεις δεν μπερδεύονται στα δαιδαλώδη αυλάκια ενός εγκεφάλου αλλά στην αγνότητα μια συμπαγούς καρδιάς.

Τα συναισθήματα δεν θα έπρεπε να περιγράφονται, δεν μπορεί ένα όργανο πεπερασμένων δυνατοτήτων όπως είναι ο εγκέφαλος και η λειτουργία του που είναι η σκέψη να κατανοήσουν το άυλο μεγαλείο της γλώσσας του Σύμπαντος. Αυτές τις λέξεις για να τις προφέρεις, δεν χρειάζεσαι απλά μια γλώσσα, αλλά μια ψυχή. Γιατί από μια ψυχή εκπορεύονται και σε μια ψυχή καταλήγουν, τ’ ανθρώπινα αυτιά δεν μπορούν να τις συλλάβουν αυτές τις λέξεις, όχι.

Τα συναισθήματα δεν σου ανήκουν, είναι Εσύ και μέσα στην παντοδυναμία σου μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Η επιλογή είναι δική σου και οι φόβοι που σε ανακόπτουν από το να επιλέξεις είναι και αυτοί δικοί σου. Διάλεξε λοιπόν, τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που σου ανήκει? Τι θα κάνεις τώρα μ’ αυτό που είσαι? Θα το μετατρέψεις σε κάτι μεγαλειώδες και δημιουργικό, θα μιλήσεις την ανώτερη γλώσσα του Σύμπαντος που είναι η Ευτυχία ή θα το αφήσεις να γίνει μια διάλεκτος που δυστυχώς μιλιέται από πολύ κόσμο, μια διάλεκτος βαριά, που σε πλακώνει, που περπατάει αγκαλιά με τους φόβους σου?

Απελευθερώσου, είναι τόσο απλό. Κάνε το άνοιγμα στην καρδιά σου σφραγίζοντας τα του νου. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι ότι είναι στο χέρι σου, ή μάλλον, ότι είναι στην καρδιά σου. Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σου, εκεί να την αναζητήσεις αλλά και αν λίγο παραπέρα πας θα καταλάβεις ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται καν μέσα σου, η ευτυχία είσαι εσύ ο ίδιος και δεν χρειάζεται καν να την αναζητήσεις, η ευτυχία είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Είναι η φυσική κατάσταση του Πνεύματος.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Οι Χορδές του Σύμπαντος

26/11/2012

Σήμερα, μετά το ρεκτιφιέ, ας γράψουμε για την σχέση του αίτιου και του αιτιατού. Όπως ακριβώς οι χορδές μιας άρπας πάλλονται και πλημμυρίζουν τον χώρο με ήχους, η κάθε μια με τον δικό της μοναδικό ήχο, έτσι και οι χορδές του Σύμπαντος πάλλονται και αυτές και πλημμυρίζουν τον δικό τους χώρο με ήχους, τον μοναδικό ήχο της η κάθε μια. Ποιες είναι όμως αυτές οι χορδές? Πού βρίσκονται και πως κανείς μπορεί να τις “οπλίσει” ώστε να απελευθερώσει την ενέργειά τους και να παράγει τον ήχο τους?

Μην πάει ο νους σου στο διάστημα, μην πάει ο νους καν έξω από την απόσταση που μπορείς να φτάσεις τεντώνοντας τα χέρια σου. Οι χορδές αυτές είναι πραγματικά μαγικές. Βρίσκονται μέσα στην καρδιά σου, καλά, “καρδιά” σου για να μην το πηγαίνουμε στο πολύ μελό περί καρδούλων, και αρκεί μονάχα η δύναμη της σκέψης σου για να οπλίσουν. Έτοιμες να πυροδοτήσουν την ενέργεια τους και να διαχύσουν τον ήχο τους από την μία άκρη του Σύμπαντος στην άλλη. Μια τόσο δα χορδούλα ακούγεται από την μία άκρη του Σύμπαντος έως την άλλη. Αλήθεια, όταν πυροδοτείς την δική σου, αναρωτιέσαι ποιος ακούει?

Χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί οι χορδές αυτές δεν είναι άρπες, ο ήχος τους να σβήνει μετά από λίγο. Οι χορδές αυτές είναι πανίσχυρα εργαλεία που στέλνουν στην αιωνιότητα ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα. Ή κάλεσμα. Και όλο και κάποιο αυτί είναι τεντωμένο και συντονίζεται στον ήχο τους. Όλο και κάποιο, ναι.

Ας μιλήσουμε τώρα για το ελεύθερο βήμα των στρατιωτών πάνω σε μια γέφυρα. Οι στρατιώτες αλήθεια, αφήνονται σε ελεύθερο βηματισμό πάνω στις γέφυρες. Τουλάχιστον αυτό γίνεται από την ημέρα που μια γέφυρα κατέρρευσε λόγο του συντονισμού. Ναι, ο συντονισμός, μπορεί να παρασύρει μια γέφυρα. Αν πετάς πετραδάκι το πετραδάκι σε μια λίμνη, την κατάλληλη στιγμή, αυτοενισχύεται το κυματάκι και μπορείς να το μετατρέψεις σε κύμα μεγάλο, ικανό να σε παρασύρει, εντάξει, υπερβολές, αρκετό για να χυθεί τουλάχιστον έξω από αυτήν. Με τι κόπο? Με κανέναν κόπο! Αρκεί να πετάς από ένα μικρό πετραδάκι τη φορά την κατάλληλη στιγμή. Ένα “λάθος” πετραδάκι και η δουλειά πάει στράφι, αναχαιτίζει το προηγούμενο.

Είναι δηλαδή θέμα τύχης η συσσωρευτική δράση των παλμών, όποιων παλμών, για να επιτευχθεί ο ενεργειακός συντονισμός? (να προσθέσω, και υλικός?) Ναι. Είναι θέμα τύχης. Αλλά αν παρατηρήσεις, η τύχη αυξάνεται εντυπωσιακά με την επιμονή. Όσο πιο πολύ επιμένεις, τόσο πιο πολύ τυχερός είσαι, σωστά?

Όταν λοιπόν αποφασίσεις να τινάξεις τις χορδές μέσα σου, να το κάνεις με την επίγνωση ότι κάθε τίναγμα είναι ικανό να δημιουργήσει αυτό που εννοείς, θεία παρέμβαση ή θεία δίκη. Την άμεση δηλαδή εκδήλωση της υλοποιημένης μορφής της ενέργειας που έστελνες είτε για ένα παραγωγικό έργο, είτε – λυπάμαι – για ένα καταστροφικό. Ακόμη και η έννοια της καταστροφής όμως, ακόμη και αυτή πρέπει να ιδωθεί μέσα από μια σφαίρα αντικειμενικότητας, κατά πόσον δηλαδή είναι αλήθεια καταστροφική η ενέργεια αυτή ή είναι απλά απαραίτητη η εκδήλωσή της με την συγκεκριμένη μορφή γιατί αυτή η μορφή εξυπηρετεί και ένα συγκεκριμένο – αγαθό όμως- απώτερο σκοπό. Σαν να κόβεις το δάχτυλο με την γάγγραινα για να σώσεις το χέρι. Δικαιολογείται, έτσι δεν είναι?

Η επανάληψη λοιπόν, η επιμονή και ο σωστός συγχρονισμός μπορούν να κατεβάσουν τον Ουρανό στην Γη. Είναι προφανώς αντιληπτό ότι όταν οι ενέργειες ενός ατόμου, για να γίνει πιο κατανοητό ας μιλήσουμε με ήχους, όταν λοιπόν ένας μόνος του ταλαντώνει τις χορδές της σκέψης του τότε παράγει ένα λίγο ως πολύ προβλεπόμενο αποτέλεσμα, εκείνο που επιδίωξε. Τι συμβαίνει όμως όταν πολλά άτομα μαζί ταλαντώσουν ο κάθε ένας τις δικές του χορδές? Τότε δημιουργείται μια πολυφωνία, μια ορχήστρα από χορδές που δεν είναι τίποτα άλλο από τον “πόλεμο” που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Ο “ήχος” της χορδής του ενός ακυρώνει τον “ήχο” της χορδής του άλλου και ο “ήχος” της χορδής κάποιου άλλου ενισχύει τον “ήχο” κάποιας άλλης. Κάποια στιγμή αυτό θα οδηγήσει σε ένα ξεκαθάρισμα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θα παίζουνε τον ίδιο σκοπό, με την δική του απόχρωση βέβαια ο καθένας. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι δονήσεις αυτές που ξεκινούν από το κέντρο σας, από το κέντρο δηλαδή της ύπαρξης σας κατευθύνονται ακαριαία προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά προς όλα τα ανοιχτά αυτιά – δέκτες των δονήσεων αυτών. Η εκδήλωση τους στο υλικό – φυσικό πεδίο γίνεται με την ταυτόχρονη πραγμάτωση της όποιας πρόθεσης τις έχει θέσει σε κίνηση. Κοντολογίς, αυτό το οποίο έχει ήδη χιλιοειπωθεί, η σκέψη γεννάει την πραγματικότητα. Όταν λοιπόν γυρίζει πίσω το κυματάκι και δεν σου αρέσει, κράτα εσύ το χεράκι σου και μην το πετάξεις το επόμενο πετραδάκι. Γύρνα δηλαδή ευλαβικά και το άλλο μάγουλο γιατί η προσπάθεια αναχαίτισης με την ίδια ορμή θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβεβαίωση του γεγονότος και την γιγάντωσή του. Το επόμενο κυματάκι θα είναι απλά, μεγαλύτερο.

Έτσι παίζεται και το παιχνίδι στο επίπεδο των συνειδήσεων ανάμεσα σε δυο άτομα, για να μπούμε στο ψητό… Όσο χτυπάει η μια μεριά, όσο τεντώνει τις χορδές της, τόσο δέχεσαι εσύ τα μικρά κυματάκια. Όταν όμως αντιδράς σε αυτά, τότε εκείνα επιστρέφουν πίσω στον αρχικό αποδέκτη μεγαλύτερα και έτσι γυρίζουν πίσω σ’ εσένα, όχι απλά διπλάσια αλλά τετραπλάσια. Θυμήσου, έχουν υποστεί την δική σου προσαύξηση αλλά και την εκ νέου προσαύξηση του αποστολέα. Είναι αντιληπτό τώρα το τι συμβαίνει όταν υπάρχει οργή και από τις δύο μεριές? Γύρνα και το άλλο μάγουλο, ευλαβικά. Δηλαδή, ελαστικά απορρόφησε τα μικρά κυματάκια γιατί τα μικρά κύματα είναι διαχειρίσιμα αλλά τα μεγάλα καταστροφικά και αποσυντονιστικά. Κάποια στιγμή ο άλλος θα σταματήσει να πετάει πετραδάκια, είτε θα βαρεθεί, είτε θα του τελειώσουν, τα πετραδάκια ή τα ψυχικά του αποθέματα.

Αντικρούουμε λοιπόν τους ήχους των ενεργειακών χορδών των άλλων δημιουργώντας ένα νέο ήχο αντίθετο που μας βάζει έτσι στην διαδικασία παραγωγής συγκεκριμένων ήχων, όχι από δική μας επιλογή αλλά σύμφωνα με την επιλογή του άλλου, ή απλά, γινόμαστε η άμμος που γλυκά γλυκά απορροφάει την ένταση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα βεβαίως όχι άμμος αλλά κάποιο είδος ηχοαπορροφητικού υλικού, που απλά υπάρχει εκεί. Δηλαδή η πλέον ξεκούραστη και αποτελεσματική γραμμή άμυνας που μπορείς να εφαρμόσεις είναι εκείνη της μή-αντεπίθεσης, δηλαδή της παραίτησης. Παραιτήσου από τα περιττά βάρη και θα σε παρατήσουν και αυτά. Αντίκρουσε τα και θα παίζεις το παιχνίδι μια ζωή. Δαρμένος, δεν θα έχεις χρόνο να οπλίσεις τις χορδές σου με ήχους ή σκέψεις για το δικό σου ή το ανώτερο καλό. Όταν οι ήχοι θα περνάνε δίπλα σου, οι χορδές σου θα παράγουν ήχους άλλους, εκείνους που σου επέβαλε κάποιος άλλος. Μμμ… ενδιαφέρον άμα το βλέπεις έτσι, έτσι δεν είναι? Μένεις έξω από το ενεργειακό παιχνίδι γιατί επικεντρώνεσαι στην ουσία μιας επιλογής που δεν έκανες. Λάθος, την έχεις κάνει την επιλογή. Ολοδική σου είναι. Επιλέγεις λοιπόν εσύ να χάνεις τον αγώνα για να ασχολείσαι μόνο με την φάση. Όλη την ώρα μόνο με μία φάση του αγώνα, ενώ αυτός εξελίσσεται και ναι, μεταλλάσσεται και ανατρέπεται. Όταν θα ξυπνήσεις ο κόσμος θα είναι διαφορετικός και τότε θα αναρωτιέσαι τι έγινε, πως χάθηκε κάτω από τα πόδια σου. Αλλά δεν έφυγε αστραπιαία, όχι, απλά όσο μετακινούνταν εσύ κοιτούσες αλλού, απλά.

Σου αρέσει κάτι τέτοιο, θα ήθελες να συμβεί? Το αφήνεις όμως, ε?

Ο πόλεμος των κόσμων είναι σε πλήρη εξέλιξη και εσύ λες άστε παιδιά, δεν είναι για μένα, εγώ εδώ ξέρω να πολεμάω γιατί το πεδίο αυτό το γνωρίζω. Και επειδή το πεδίο το γνωρίζω και γνωρίζω και τον εχθρό – αν μπορούμε να τον πούμε έτσι – φροντίζω, κάνω τα πάντα ώστε τα χτυπήματα να μην είναι θανατηφόρα, να μην είναι τελειωτικά, γιατί αν αυτός φύγει, τότε αλίμονο, θα πρέπει να δώσεις την μάχη σε ένα άλλο πεδίο, λιγότερο γνωστό ή και άγνωστο εντελώς.

Η Χαρά ξεχειλίζει, αρνήσου την Λύπη. Το έχεις γράψει, ναι, το έχεις γράψει πολλές φορές, η πρώτη φορά που έγραψες ήταν ότι η ευτυχία είναι μέσα σου, το έγραψες και μετά το έγραψες και στα παλαιά σου τα παπούτσια. Και τώρα αναρωτιέσαι αν το χέρι θα είναι σκελετωμένο, δεν πειράζει, ψάξε και βρες το και διάβασε το ξανά, τότε το έγραψες για τώρα. Όλο το παζλ έρχεται πάντα και ολοκληρώνεται πάντοτε τέλεια, δεν περισσεύει κανένα κομμάτι ποτέ.

Η απόφαση σου αντηχεί στα πέρατα του Σύμπαντος. Η σκέψη σου κινεί δυνάμεις στα πέρατα του Σύμπαντος. Η ώρα των αποφάσεων έχει έρθει εδώ. Ηρέμησε, σκέψου, διαλογίσου, ρώτα, αποφάσισε. Βρίσκεσαι μέσα σε μια αγκαλιά από αγγέλους, μέσα σε μια αγκαλιά φίλων. Όσο τεντώνεις τις χορδές σου σε αρμονία με τις δικές τους, θα κατεβάζετε τον Ουρανό στην Γη.

Ή θ’ ανεβάζετε την Γη στον Ουρανό.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)