Συναισθήματα και διαχείριση του Θυμού

19/10/2013

(γράμμα σε ένα παιδί)

Χριστινάκι μου,

Όταν γεννήθηκες στις 3 Οκτωβρίου πριν λίγο καιρό, βρισκόμουν στον διάδρομο με τον πατέρα σου και μιλάγαμε. Ένα από τα εκείνα που του είπα, ήταν ότι δίνω διορία έναν χρόνο για ν’ αλλάξω κάποια πράγματα. Περάσανε, πόσα;, έντεκα περίπου χρόνια και ακόμη δεν τα έχω αλλάξει. Τουλάχιστον όμως δεν ξέχασα εκείνη την κουβέντα, για να θυμάμαι πόσο μακρυά έχω ξεφύγει από τον στόχο μου. Τα γενέθλια σου μου το θυμίζουν αυτό, όχι με πικρία αλλά με ελπίδα ότι δεν είναι αργά να το κάνω τώρα. Τα γενέθλια σου μου θυμίζουν ότι έχω και μια ακόμη ευκαιρία.

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη από ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η ζωή είναι μόνο ευκαιρίες. Ευκαιρίες που άλλοτε τις αναγνωρίζουμε και άλλοτε τις παραβλέπουμε. Άλλοτε τις αξιοποιούμε και άλλοτε τις αφήνουμε να μας προσπεράσουν, μόνο και μόνο για να επιστρέψουν σ’ εμάς ξανά, φορώντας μιαν άλλη μάσκα. Η επιτυχία είναι να μπορείς ν’ αναγνωρίζεις την ευκαιρία κάτω από την μάσκα της αλλά και αν ακόμα αυτό το κάνεις, να μπορέσεις να την αγκαλιάσεις. Χρειάζονται και τα δύο. Δεν είναι απαραίτητο, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει, ο καθένας το κάνει όταν μπορεί, όταν είναι έτοιμος να το κάνει, όταν επιτρέψει να του συμβεί.

Θέλω να ξέρεις όμως ότι οι ευκαιρίες είναι παντοτινές και μην ακούς κανέναν που θα σου πει ότι χάνονται. Οι ευκαιρίες δεν χάνονται, απλά αλλάζουν την μάσκα που τις καλύπτει, ίσως γιατί ντρέπονται λίγο, ίσως γιατί είναι λίγο παιχνιδιάρες και θέλουν να είναι πάντα κοντά σου, διακριτικά. Αυτό γλυκό μου Χριστινάκι, σημαίνει πως και ο χρόνος που τις φιλοξενεί δεν χάνεται. Ποτέ δεν είναι αργά… Όταν θα μεγαλώσεις κι άλλο ίσως να μιλήσουμε για τον χρόνο, ίσως να μιλήσουμε για τον τόπο που μένουν οι Ευκαιρίες, δηλαδή μέσα σου.

Όταν κάναμε ποδήλατο στο άλσος Συγγρού, με ρώτησες: “Γιατί είναι τόσο δύσκολο να διώξει κανείς τον Θυμό;” Σου είπα πως ήθελα λίγο χρόνο να το σκεφτώ και το απόγευμα, αργότερα, σου είπα δυο κουβέντες. Σήμερα, έχοντας δουλέψει μέσα μου αυτή την ερώτηση, θέλω να σου πω δυο ακόμη.

Οι άνθρωποι είμαστε “μηχανές” συναισθημάτων. Αυτό που σου λέω είναι και λίγο ψέμα, θα το καταλάβεις πιο κάτω… Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα. Ποιά είναι όμως Χριστίνα τα συναισθήματα που γεννάει μια τέτοια μηχανή; Είναι η Χαρά, είναι η Ευτυχία, είναι η Ευδαιμονία, είναι η Λαχτάρα, είναι η Ικανοποίηση, είναι και άλλα, είναι η Πληρότητα. Υπάρχουν όμως και άλλα συναισθήματα. Είναι ο Θυμός, είναι η Δυστυχία και η Λύπη, είναι η Αγωνία, είναι η αίσθηση Κενού και Έλλειψης που κάποιες φορές νοιώθουμε, εμείς, οι Μηχανές που γεννάνε συναισθήματα.

Τώρα θα σου εξηγήσω γιατί σου έγραψα πιο πάνω ότι αυτό είναι ένα μικρό ψεμματάκι. Τώρα που κατάλαβες ότι Εμείς φτιάχνουμε τα συναισθήματα μας, και δεν είμαστε έρμαια αυτών, δηλαδή δεν υπάρχουν χωρίς εμάς και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να μας εξουσιάσουν, τώρα μπορώ να στο πω γιατί τώρα θα το καταλάβεις. Στην πραγματικότητα δεν γεννάμε τα συναισθήματα μας, Είμαστε τα συναισθήματα μας. Και σου είπα ότι είναι ψεμματάκι και όχι ψέμα γιατί, ΚΑΙ τα γεννάμε, βαθειά μέσα στην καρδούλα μας, ΚΑΙ είμαστε εκείνα.

Αυτό όμως, Χριστίνα, τι σημαίνει; Σημαίνει ότι, στο είπα και παραπάνω, τα συναισθήματα μας δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς! Δηλαδή, ποιός είναι ο Κυρίαρχος; Ποιός είναι ο πραγματικά Δυνατός; Ποιός είναι Αυτός που κάνει κουμάντο; Εμείς! Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι ο Δημιουργός των συναισθημάτων του. Είσαι ο Δημιουργός των συναισθημάτων σου. Της Ευτυχίας, της Χαράς, της Αγάπης, του Θυμού, της Λύπης. Είσαι Εσύ Εκείνη που τους δίνει Πνοή, Ζωή, είσαι Εσύ Εκείνη που τα Δημιουργεί. Όπως έλεγες ισορροπόντας στο ποδήλατο της μητέρας σου, είσαι, μ’ αυτή την έννοια, Θεά! Και σαν Θεά, ορίζεις σε τι συναισθήματα θα δώσεις ζωή, διαλέγοντας ποια συναισθήματα θα βγάλεις προς τα έξω μέσα από την καρδούλα σου. Όχι με το μυαλό σου, το Νου, τα συναισθήματα δημιουργούνται μέσα στην καρδούλα, όχι μέσα στο μυαλό.

Επειδή όμως στο σχολείο δεν μας το μαθαίνουν αυτό, συνήθως περνάμε μια ζωή να τα γνωρίσουμε χρησιμοποιώντας το μυαλό μας και όχι την καρδούλα μας. Και έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, δεν επιλέγουμε εμείς ποια συναισθήματα θέλουμε να είμαστε, Χαρά ή Λύπη, Αγάπη ή Μίσος, Ευτυχία ή Θυμός, αλλά παραδίδουμε τη δύναμη μας, αρνιόμαστε την ιδιότητα του Δημιουργού, δεν είμαστε πια Θεές, και επιτρέπουμε σ’ εκείνα να μας ελέγχουν και να ορίζουν έτσι τη ζωή μας. Σαν το Λίλο και Στιτς, ένα πείραμα, ένα κατασκεύασμα που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού του.

Η διαφορά με τον Στιτς είναι πως εμείς πάντοτε παραμένουμε οι Δημιουργοί των συναισθημάτων μας, ακόμη και όταν το ξεχνάμε. Αυτό σημαίνει πως το συναίσθημα μας, η κατάσταση δηλαδή εκείνη στην οποία νιώθεις κάτι απ’ ευθείας στην καρδούλα σου, βαθιά μέσα στο στήθος, παραμένει πάντοτε εξαρτημένο από εμάς. Απο την πρόθεση μας, δηλαδή από την επιλογή μας. Αυτό, ευτυχώς, είναι πολύ καλό γιατί δεν χρειάζεται να μπούμε σ’ ένα διαστημόπλοιο και να γυρίσουμε όλο τον Γαλαξία για να τα βρούμε, καταστρέφοντας τα πάντα εν τω μεταξύ!!! Ευτυχώς όχι!!! :-) Θυμίσου: Είσαι Δημιουργός και τα συναισθήματα σου εξαρτώνται εντελώς, μα εντελώς από την πρόθεση σου, από εσένα.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να καταλάβεις πως οτιδήποτε νιώθεις είσαι Εσύ, και Εσύ διατηρείς πάντα τον έλεγχο. Εσύ μπορείς να διαλέξεις τι θέλεις να είσαι. Θέλεις να είσαι η Αγάπη; Θέλεις να είσαι η Ευτυχία; Θέλεις να είσαι ο Θυμός; Θέλεις να είσαι η Λύπη;

Είσαι όλα απο τα παραπάνω. Είναι όλα δικά σου συναισθήματα. Είναι όλα Εσύ. Και όλα κάνουν το μυαλό σου να νοιώθει καλά. Όλα, ακόμη και τα πιο άσχημα. Όμως ποια απο αυτά κάνουν την καρδούλα σου να νοιώθει όμορφα;

Προσπάθησε να διατηρείς την προσοχή σου στο τι νοιώθει η καρδιά σου. Όχι στο πόσο ευχαριστιέται το μυαλό σου, ο Νους. Έτσι, την επόμενη φορά που θα θυμώσεις, παραγματικά θύμωσε με όλη σου τη δύναμη. Νοιώσε το θυμό να σε κατακλύζει, νοιώσε το θυμό να σε κυριεύει, αφέσου σ’ αυτόν. Αλλά την ίδια στιγμή που το μυαλό σου ικανοποιείται με το θυμό που επέβαλε στη Θεά του, παρατήρησε πώς νοιώθει η καρδούλα σου. Η καρδούλα μας Χριστίνα έχει πάντα έναν τρόπο να μας μιλάει και να μας λέει την Αλήθεια. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την ακούσουμε.

Πολλές φορές όμως, τις περισσότερες, το μυαλό μας κάνει τόση φασαρία που την καημένη την καρδούλα που ψιθυρίζει δεν μπορούμε να την ακούσουμε. Και αυτή είναι η απάντηση στην ερώτηση σου.

Είμαι στην διάθεση σου για ερωτήσεις και διευκρινήσεις, αν το θελήσεις, και αφού το έχεις διαβάσει με προσοχή, πολλές φορές, αν το θελήσεις. Μάλιστα, η ερώτηση σου ήταν τόσο καλή που έχοντας αλλάξει φυσικά τ’ όνομα σου, θα το δημοσιεύσω ώστε άνθρωποι που είναι μεγάλοι και δεν έχουν προβληματιστεί τόσο μικροί όσο εσύ, να μπορέσουν να καταλάβουν τι μεγαλειώδεις Δημιουργοί είναι, τι υπέροχοι Θεοί και Θεές είναι και έτσι να γίνουν επιτέλους τα συναισθήματα που κάνουν την καρδούλα τους να φτερουγίζει!

Σ’ αγαπώ πολύ,

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)