Δεν υπάρχει ΕΓΩ, μόνο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ

Δεν υπάρχει ΕΓΩ, μόνο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Η μεγαλύτερη πλάνη όλων των ¨διδασκάλων”, όλων των φιλοσοφιών και διδασκαλιών είναι η εμμονή τους στην αναγνώριση και απελευθέρωση του ατόμου από το ΕΓΩ. Ειδικά η Δύση, με την ανικανότητα της να υποδεχτεί και να αφομοιώσει σε βάθος τις Ανατολικές φιλοσοφίες, αγκάλιασε ιδιαιτέρως αυτή την παρότρυνση που συχνά γίνεται ο στόχος μιας ή και περισσοτέρων ζωών, μέχρις ότου να έρθει εκείνη η στιγμή, η κατάλληλη, που το άτομο θα συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το ΕΓΩ του.

Ο Εαυτός και το ΕΓΩ είναι το ίδιο πράγμα, ένα και τ’ αυτό. Και ο διαχωρισμός του εαυτού από αυτό που είναι, το ΕΓΩ, δημιουργεί σύγκρουση. Και η σύγκρουση γεννά βία. Μια βία στην χειρότερη μορφή της, μια βία εσωτερική. Η σύγκρουση εντείνεται και γίνεται όλο και πιο έντονη όσο ο διαχωρισμός γίνεται πιο έντονος. Άρα, όσο πιο πολύ “αποκομμένος” είναι κάποιος από το ΕΓΩ του, τόσο εντονότερα βιώνει την βία μέσα του. Και η εσωτερική βία εκδηλώνεται πάντα με βία εξωτερική, κάποιου είδους, μια χειρονομία, μια λέξη, ένα συναίσθημα. Το τελευταίο είναι και η χειρότερη έκφραση της, όταν το άτομο σχίζεται από ένα ή περισσότερα συναισθήματα που γεννιούνται από την εσωτερική βια του διαχωρισμού, ή αν προτιμάς της απόρριψης του ΕΓΩ.

Και αν αυτός δεν είναι ο δρόμος της απελευθέρωσης του ατόμου από το ΕΓΩ του, τότε ποιος είναι? Δεν υπάρχει απελευθέρωση από το ΕΓΩ και γι΄ αυτό τον λόγο δεν μπορεί να υπάρξει διαδικασία ή χρόνος για να επιτευχθεί αυτή. Όσοι αφιερώνετε την ζωή σας σ’ αυτό είναι επειδή απλά φοβάστε την ύστατη και μόνη αλήθεια. Γιατί ο δρόμος για την “απελευθέρωση” από το ΕΓΩ δεν έρχεται μέσα από τον διαχωρισμό αλλά μέσα από την Ένωση. Από την απόλυτη, πρόσεξε τις λέξεις, ΑΠΟΛΥΤΗ παράδοση σ’ αυτό. Έτσι το ΕΓΩ αυτόματα δεν υπάρχει πλέον και στην θέση του υπάρχει μόνο το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Όταν αγκαλιάσεις ολοκληρωτικά Αυτό που Είσαι και αναγνωρίσεις και αποδεχτείς πλήρως το μεγαλείο της Ύπαρξης Σου, τότε δεν υπάρχει πλέον ΕΓΩ. Τόσο αντιφατικό αλλά τόσο αληθινό. Η απελευθέρωση από το ΕΓΩ επιτυγχάνεται μόνο διαμέσου της απολύτου παραδόσεως σ’ αυτό, δηλαδή βιώνοντας το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Έτσι δεν χρειάζεται χρόνος, δεν χρειάζεται προσπάθεια γιατί το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Η “απελευθέρωση” είναι στιγμιαία, όσο διαρκεί η βιωματική συνειδητοποίηση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Ο πόλεμος ξεκινάει με παράδοση και δεν χύνεται ούτε μια σταγόνα θεϊκής ουσίας.

Και όταν από την κατάσταση διαχωρισμού του ΕΓΩ βρεθείς στην κατάσταση ένωσης του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αλλάζει ο τρόπος που συνδέεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου, με τα αντικείμενα, με την Φύση, με το Σύμπαν ολόκληρο, με τον Θεό. Τότε διαπιστώνεις πως τελικά η Αγάπη είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια, πως η Αγάπη δεν μπορεί να είναι άλλη από την εσωτερική αγάπη για τον Εαυτό, πως η Αγάπη για όλα τα πλάσματα του Θεού, όποια θέση και αν έχουν στην ζωή σου, θρησκευτική, οικογενειακή, ερωτική ή φιλική, δεν είναι παρά η Αγάπη για το κομμάτι εκείνο το δικό σου που βλέπεις μέσα σ’ αυτά.

Και τότε, μόνο τότε μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος από τον μεγαλύτερο δεσμώτη σου, από τον ίδιο σου τον εαυτό, από αυτό που θα ονόμαζες ΕΓΩ.

Μπορεί κάποιους να τους τρομάξει αυτή η προσέγγιση, όμως το ΕΓΩ παραμένει αντικείμενο διαχωρισμού μόνο όσο η κατανόηση του παραμένει ελλιπής. Σαν να βλέπεις δηλαδή μόνο το τέλος μιας ταινίας και να προσπαθείς να σκιαγραφήσεις τους χαρακτήρες. Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο στον δρόμο για το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αλλά είναι μια καθαρά βιωματική εμπειρία. Αν κάποιος σας πει πως να περάσετε από το ΕΓΩ στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αυτή είναι μια δυσλειτουργική μέθοδος. Η αλλαγή αντίληψης είναι μια εσωτερική λειτουργία που επιτυγχάνεται στην καρδιά και με το φύσημα της Θείας ‘Εμπνευσης. Η μεγαλύτερη παγίδα λοιπόν είναι οι κάθε είδους “γκουρού” ή “άγιοι” που δομούν ολόκληρες επιμορφωτικές σχολές και εγκλωβίζουν τους “μαθητές” τους στον δρόμο του διαχωρισμού, στον δρόμο του διχασμού, στον δρόμο της σκληρής εσωτερικής βίας, γιατί ό,τι και να κάνεις, το ΕΓΩ είσαι ΕΣΥ και έτσι δεν μπορείς ούτε καν να το έχεις μέσα σου γιατί απλά ΕΙΣΑΙ. Αυτός ο δρόμος της βίας τον μόνο που ωφελεί είναι τον “πνευματικό” εκείνο άνθρωπο που δυναμώνει είτε ενεργειακά είτε υλικά μαζεύοντας τα συντρίμμια των μαθητών του. Δεν υπάρχει διδασκαλία άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Δεν υπάρχει γνώση άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Γι’ αυτό και η Ανατολή προόδευσε τόσο πολύ στο πέρασμα των αιώνων. Γιατί γεννημένοι στην υλική στέρηση, γεννημένοι με την πεποίθηση του Κάρμα και των μετενσαρκώσεων έχουν την ευκαιρία να βιώσουν ευκολότερα την κατάσταση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, σε αντίθεση με την Δύση, που από τα πρώτα χρόνια κι όλας της ζωής του το παιδί βιώνει τον διαχωρισμό.

Ο Δάσκαλος, ο πραγματικός Δάσκαλος, δεν δείχνει τον δρόμο γιατί το μόνο που θα σου δείξει είναι τον δρόμο ΤΟΥ, ο πραγματικός Δάσκαλος, ΕΙΝΑΙ ο δρόμος και σου δείχνει τον τρόπο να γίνεις και εσύ ο δικός σου.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

Μέθεξη

15&17/05/2013

Μέθεξη είναι η κατάσταση εκείνη όπου η ουσία σου απλώνει, απλώνει και αγκαλιάζει, επικαλύπτει ό,τι βρίσκεται γύρω σου. Αγκαλιάζει και επικαλύπτει το Σύμπαν. Γιατί το Σύμπαν κι Εσύ δεν είσαστε δυο διαφορετικές οντότητες αλλά Μία. Μία οντότητα με δύο διαφορετικές εκφάνσεις. Ή αν προτιμάς, δυο διαφορετικές εκφράσεις στο υλικό επίπεδο.

Μην τοποθετείς λοιπόν τον Εαυτό σου μέσα στο Σύμπαν παρόλο που ετυμολογικά το Συν-Παν είναι ό,τι υπάρχει. Γιατί στην ουσία εσύ δεν είσαι μέρος του Σύμπαντος αλλά είσαι το Σύμπαν. Αν έπρεπε να πεις ότι είσαι μέρος του Σύμπαντος θα ήταν το ίδιο σαν να λες ότι είσαι μέρος του εαυτού σου. Απλά η απεραντοσύνη του Όλου, και αναφέρομαι και σ΄αυτό που δεν έχει ακόμα και δεν πρόκειται να εκφραστεί στο Υλικό επίπεδο μια και αυτό είναι αλήθεια πολύ περιορισμένο, η απεραντοσύνη λοιπόν του οτιδήποτε υπάρχει σε τρομάζει γιατί εάν είσαι αυτό το όλο, θα πρέπει να αναλάβεις τις ευθύνες που κουβαλάει μαζί της μια τέτοια απεραντοσύνη.

Τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σου θα φαντάξουν ξαφνικά μικρά και ασήμαντα. Σκέψου τι θ’ απογίνουν τα “πραγματικά” “μικρά και ασήμαντα”. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι έχασαν την ζωή τους για το τίποτα, ότι την άφησαν να προσπεράσει κι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Ακόμη και αν η ζωή τους ήταν αφιερωμένη σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν το Είναι τους ήταν αφιερωμένο σε “μικρά και ασήμαντα” πράγματα, ακόμη και αν η προσοχή τους ήταν στραμμένη μόνο προς τα έξω, σε μικρά και ασήμαντα πραγματάκια, αυτό ήταν για αυτούς το πιο σπουδαίο που θα μπορούσαν να κάνουν. Και να σου πω, ήταν πράγματι το πιο σπουδαίο που έκαναν γιατί, και το έχουμε πει πολλές φορές, ο κάθε ένας είναι μοναδικός και κανένας δεν πρόκειται να κριθεί. Και η απόλαυση, όποια κι αν είναι αυτή, του ν’ ασχολείσαι, του να αλλοτριώνεσαι κυριολεκτικά μέσα σ’ έναν κυκεώνα μικρών ανούσιων αστείων πραγμάτων, έχει κι αυτό ακόμα την αξία του.

Αυτή η συνειδητοποίηση του μεγέθους, ακόμη και αν ακόμα μπορούσε να γίνει από έναν τέτοιον άνθρωπο θα είχε σαν αποτέλεσμα μια πανίσχυρη και ολέθρια εσωτερική σύγκρουση. Την ψευδή εντύπωση ότι άφησε μια ζωή να περάσει χαμένη…

Είσαι το Σύμπαν, όλο το Σύμπαν βρίσκεται μέσα σου, όλο το Σύμπαν είναι καταγεγραμμένο στο DNA σου και ΟΛΟ το Σύμπαν, όλες οι ενέργειες βρίσκονται μέσα στην ψυχή σου, αποτελούνε εκείνες ένα κομμάτι της συνειδητότητας σου και όχι εσύ ένα δικό τους. Όταν το καταλάβεις, τότε ταυτόχρονα θ’ αντιληφθείς ότι η ζωή είναι εκείνο το σύντομο χρονικό διάστημα όπου η ενέργεια είναι απλά μέσα στην ύλη, όπου η ενέργεια διασκεδάζει ωσάν ύλη. Γιατί τότε απλά θα ξέρεις και πια είναι η καταγωγή σου, ποιος πραγματικά είσαι.

Εάν όμως κάποιος πιστέψει, αποδεχθεί μεν, αλλά δεν βιώσει τον Συμπαντικό ορισμό του Είναι Του τότε η συνειδητοποίηση του μεγέθους δεν συνεπάγεται την ικανότητα του να κατανοήσει τον χρόνο και αυτό είναι ακριβώς που μπορεί να οδηγήσει στην τεράστια και ολέθρια απόρριψη του εαυτού. Γιατί όταν κρίνεις την ζωή σου απορρίπτεις τον εαυτό σου.

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να δίδονται τα κλειδιά ελεύθερα, ανεκβίαστα, μεγαλόψυχα και βγαλμένα από την καρδιά και ν’ αφήνονται στην ανοικτή παλάμη του ενδιαφερόμενου. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγείται η χρήση των κλειδιών, απαγορεύεται όμως, απαγορεύεται ρητά να ξεκλειδώσει ο δάσκαλος την πόρτα του μαθητή. Ακόμα και αν πιστεύει πως αυτό είναι για το καλό του, για την εξέλιξη του, αυτό από πίσω κρύβει τεράστιους κινδύνους, πραγματικά τεράστιους κινδύνους για τον μαθητή αλλά και για τον δάσκαλο ο οποίος θα κρίνει ποιο είναι το καλό του μαθητή τοποθετώντας τον εαυτό του σε μια θέση ανώτερη. Ο δάσκαλος και ο μαθητής είναι στην ίδια θέση. Απλά κοιτούν σε διαφορετικά μέρη. Γιατί ο Δάσκαλος είναι ο Μαθητής. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση, δεν εννοούμε ότι απουσιάζει απλά η κριτική. Όταν λέμε ότι δεν υπάρχει κρίση εννοούμε ότι δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά. Πως θα μπορούσανε να υπάρχουν μέτρα και σταθμά σε κάτι το οποίο είναι μόνο του και είναι μοναδικό? Πως μπορείς να συγκριθείς με τον εαυτό σου?

Αν εστιάσουμε στην ουσία, αν κατευθυνθούμε στο κέντρο, εκεί υπάρχει ένα και αυτό είναι μοναδικό. Όσο απομακρυνόμαστε όμως ταξιδεύοντας από το κέντρο, όσο απομακρυνόμαστε από το Ένα, τότε διακρίνονται οι πολλές διαφορετικές εκφράσεις του. Σε αυτό το νέο επίπεδο χωράει η κρίση και υπάρχει χώρος και για την κριτική. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σ’ ένα ανθρώπινο επίπεδο. Υπάρχουνε θεοί που κάνουν ακριβώς το ίδιο άρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό όμως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα της νόσου του να περπατάς μακρυά από την Πηγή και της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να διαχωριστεί απ΄ αυτή για να μπορέσει να την κατανοήσει αναζητώντας μετά την ένωση του και την επιστροφή.

Να θυμάσαι: Όταν κρατάς ένα πορτοκάλι στο χέρι σου, για εσένα είναι απλώς ένα πορτοκάλι, ένα μικρό μυρμηγκάκι όμως νιώθει ότι πατάει στη Γη. Να θυμάσαι την σχετικότητα των μεγεθών και μετά να την μουντζουρώνεις. Γιατί μέσα σου είναι που κρύβεται η Σοφία του Κόσμου, πέρα από το Νου Σου, στο DNA σου κρύβεται ο Δημιουργός. Στην απεραντοσύνη του Άχρονου μπορείς μόνο να ξεκουράζεσαι δεν χρειάζεται να ταξιδεύεις.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)