Γδυθείτε

27/11/2013

Σας έφτιαξα γυμνούς. Γυμνούς στο σώμα, γυμνούς και στην ψυχή. Όχι φτωχούς, μην παρεξηγείς, όχι άδειους, απλά γυμνούς, Καθαρούς. Έτοιμους για να δεχτείτε την αλήθεια σας, έτοιμους για να γράψετε την ιστορία σας, έτοιμους για να δημιουργήσετε το βίωμα σας, την πραγματικότητα της ψυχής σας, εδώ.

Αλλά βιαστήκατε να ντυθείτε. Βιαστήκατε να ρίξετε πάνω σας ρούχα που σας κρύβουν από τον Ήλιο, σας κρύβουν από το Φως. Βιαστήκατε να καλύψετε την αγνότητα και την καθαρότητα της Μιας Ιδέας με τα πέπλα της ντροπής, της ενοχής, του φόβου, με μια λέξη, με το πέπλο της Κρίσης. Και έτσι πάψατε να δημιουργείτε. Δεν πάψατε όμως στιγμή να είστε καθαροί στα μάτια μου, δεν πάψατε όμως στιγμή να είστε οι φορείς της Αλήθειας Μου.

Ντύνεστε” από πολύ μικροί. Από βρέφη αρχίζουν να σας φοράνε, στην κυριολεξία να σας κουκουλώνουν, με πολύ βαριά ρούχα. Αυτά τα “ρούχα” είναι φυσικά οι πεποιθήσεις σας. Είναι τα βαρίδια που δεν σας αφήνουν να πετάξετε γιατί ψυχές είστε και οι ψυχές πετάνε, ξέρετε. Αλλά έτσι, σέρνεστε κυριολεκτικά αντί να πετάτε, κουβαλώντας πίσω σας τις βαριές εκείνες πεποιθήσεις που σας κρατάνε όμως μακρυά Μου, που σας κρατάνε μακρυά επό Εσάς. Θα το κατανοήσετε αυτό το τελευταίο μια ημέρα.

Είναι όμως τόσο εύκολο να τ’ αλλάξετε όλο αυτό, όσο το να γυρίσετε έναν διακόπτη. Το μπέρδεμα είναι να μπορέσετε να δείτε τον διακόπτη. Μόλις τον δείτε, απλά γυρίστε τον και χαρίστε έτσι στην ψυχή σας το βίωμα που επιθυμεί, την ένωση με την Αρχική Πηγή Δημιουργίας, την ένωση μαζί Μου, την επίγνωση δηλαδή της φύσης Σας.

Και τότε αλλάζει το σκηνικό με μιας. Τότε πέφτει η αυλαία σ’ ένα θέατρο περιορισμένης λογικής και ξεκινάει η ζωή σε μια παράσταση φαντασίας χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς. Ζήστε με την φαντασία σας και δημιουργήστε τους κόσμους που είστε πλασμένοι για να ζείτε. Αφήστε με να σας αγγίζω και να βιώνω μαζί σας την χαρά αυτής της δημιουργίας. Είμαι πάντα εδώ, μέσα σας, πάντα σας στηρίζω σε κάθε σας βήμα, σε κάθε σας επιλογή.

Απλά γυρίστε τον διακόπτη και αρχίστε να επιλέγετε, εκείνα που εσείς επιθυμείτε, εκείνα που εσείς διαλέγετε και όχι εκείνα που οι άλλοι έχουν διαλέξει για εσάς. Αυτός είναι ο δρόμος σας για την θέωση, αυτός είναι ο δρόμος για να βιώσει την ελευθερία η ψυχή.

Αφήστε πίσω τις βαριές πεποιθήσεις, ξεφύγετε από τα εμφυτεμένα πρότυπα, να το πω αλλιώς, γδυθείτε. Τολμήστε να γδυθείτε, όπως ακριβώς σας έφτιαξά εγώ, όχι από πηλό αλλά από Αγάπη, από το δικό Μου κομμάτι, από την δική Μου ποιότητα. Τολμήστε να ζήσετε γυμνοί, έτσι ώστε η λάμψη και η καθαρότητα σας να μην κρύβεται από βαριά υφάσματα.

Αρχίστε να πετάτε πάνω στο μαγικό χαλί της Αγάπης Μου, αρχίστε να ζήτε ολοένα και πιο κοντά στην δική Μου συνειδητότητα, αρχίστε να ταυτίζεστε με την δική Σας αλήθεια, με Εμένα. Κατεβάστε με στη Γη χαρίζοντας Μου την εμπειρία του να ζει κανείς μέσα από την καθαρότητα της ελεύθερης επιλογής. Αναζητείστε και γνωρίστε με όπως σας γνωρίζω κι Εγώ, σαν ένα κομμάτι Μου, ένα μέρος Μου, το πιο αγαπημένο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements

Αγάπη, το όπλο της Αλλαγής

20/01/2013

Η Αγάπη δεν είναι διεκδικητική. Αν είναι, τότε δεν είναι η αληθινή αγάπη, είναι το εγωϊκό κομμάτι της προσωπικότητας που την αντιλαμβάνεται.

Η αγάπη είναι ένα άδειο δοχείο που τους χωράει όλους, ή αν θέλεις, που τους συν-χωράει όλους. Το ποιος θα τοποθετηθεί μέσα σ’ αυτό το δοχείο δεν είναι επιλογή του ιδιοκτήτη του δοχείου, ο κάτοχος μόνο το κρατάει, το ποιος θα μπει είναι επιλογή εκείνου που θα κάνει το βήμα προς εκείνο. Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, αυτό εννοούμε όταν λέμε αγάπη άνευ όρων, χωρίς προϋποθέσεις. Αγάπη η οποία είναι ανεξάρτητη εκείνου που αγαπάει. Αγάπη η οποία δεν κάνει διακρίσεις βασισμένες σε στοιχεία της προσωπικότητας. Πρόκειται για μια αγάπη ψυχής. Όπως μόνο μια ψυχή μπορεί ν’ αγαπήσει μιαν άλλη ψυχή. Κι όταν είχε ειπωθεί αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν και όταν είχε ειπωθεί γύρνα και το άλλο μάγουλο, ξέρεις αυτά αυτά δεν είναι πολύ διαφορετικά, αυτά τελικά είναι η Αγάπη.

Έτσι λοιπόν ας αρχίσει ο πειραματισμός, η εξάσκηση, για ν’ αγαπήσει πρώτα κάποιος τον ίδιο του τον Εαυτό. Είναι σημαντικό ν’ αναγνωρίσεις το θεϊκό σου κομμάτι και να το αγαπήσεις όμως όντας όχι άνθρωπος αλλά θεός. Και όταν καταφέρεις να γνωρίσεις αυτό το κομμάτι σ’ εσένα, που είναι ένα κομμάτι χωρίς ατέλειες, ένα κομμάτι χωρίς πάθη, τότε ίσως μπορέσεις ν’ αναγνωρίσεις το ίδιο κομμάτι και στους άλλους και τότε θα δεις πώς όλα τα κομμάτια είναι ίδια και υπό αυτή την έννοια είμαστε όλοι ένα. Υπό αυτή την έννοια είμαστε όλοι ίδιοι, φτιαγμένοι από την ίδια Πνοή.

Η αγάπη είναι οδηγός στην επικοινωνία, η αγάπη είναι οδηγός στην επαφή, η αγάπη είναι που ενώνει τις ψυχές. Η αγάπη δεν χαρίζει γιατί δεν της ανήκει τίποτα. Η αγάπη είναι απλά το κενό βάζο, μέσα στο οποίο υπάρχουν οι άλλοι. Και αυτή ακριβώς η διεργασία που φέρνει τους άλλους κοντά, αυτή είναι η αγάπη.

Η Αγάπη τελικά υπάρχει μόνο για τους άλλους. Και ο καθένας έτσι εισπράττει την αγάπη που του αντιστοιχεί μέσω των άλλων. Οι άνθρωποι πήραν κάτι το τόσο αγνό και το κατέβασαν, το χαμηλώσανε, το προσαρμόσανε. Πήραν κάτι το οποίο είναι φτιαγμένο για τον θεϊκό τους Εαυτό και το προσαρμόσανε στον ανθρώπινο τους Εαυτό. Αυτό μόνο του είναι κατανοητό, είναι ένα απαραίτητο βήμα εξέλιξης. Εκείνο το οποίο προκαλεί έκπληξη είναι ότι ελάχιστα είναι εκείνα τα είδη της αγάπης τα οποία δεν εξυπηρετούν κάποιους άλλους, σκοτεινούς σκοπούς, με αποτέλεσμα η “αγάπη” να έχει πλέον γίνει, ένα εργαλείο μόχλευσης καταστάσεων και συνειδήσεων και να μην έχει καμία σχέση με την αγάπη του θείου Εαυτού.

Γιατί η αγάπη οδηγεί στην θέωση. Γιατί το κενό που είναι στην πραγματικότητα αφήνει χώρο να εισέλθει όχι μόνο εκείνο που θ’ αγαπηθεί αλλά και οτιδήποτε άλλο υπάρχει. Και έτσι όταν όλα ενυπάρχουν μέσα σ’ αυτό το βάζο, αυτός που το κρατάει στα δυο του χέρια δεν κρατάει πια ένα άδειο βάζο αλλά ένα δοχείο που περιέχει τα πάντα και αυτή την απεριόριστη δύναμη μπορεί να την χρησιμοποιήσει. Και είναι πολύ ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς ότι μια τέτοια δύναμη θα μπορούσε να ήταν τρομακτική σε λάθος χέρια. Όμως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ γιατί ο μόνος τρόπος να μαζευτούν τα πάντα μέσα στο δοχείο είναι μόνο όταν ο κάτοχος του δεν έχει αυτή την πρόθεση. Με αυτό τον τρόπο η δύναμη αυτή παραμένει ασφαλής και λειτουργεί μόνο για το ανώτερο καλό. Φυσικά όσοι περισσότεροι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι βιώνουν την αγάπη μ΄ αυτό τον τρόπο, τόσο περισσότεροι θα είναι και οι παντοδύναμοι αν θες αυτοί χειριστές και όσοι πιο πολλοί είναι τόσο πιο γρήγορα θα γίνουν οι αλλαγές τόσο στην σφαίρα της πραγματικότητας που βιώνετε μέσω των αισθήσεων όσο και στις υπόλοιπες σφαίρες που βιώνετε μέσω της διαίσθησης.

Γι’ αυτό όλοι μιλάνε για την αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν είναι απλά κάτι καλό που θα έπρεπε να συμβαίνει. Η αγάπη είναι ένα όπλο. Είναι ένα όπλο προγραμματισμένο να επιφέρει αλλαγές σε κάθε επίπεδο αυτοστιγμεί. Και είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια αυτού που το κρατάει γιατί είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την επαφή με τον θεό. Δεν λέω να μην αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Υπάρχουν συναισθήματα που, εντάξει, εσφαλμένα προσδιορίζονται ως αγάπη και πραγματικά αγγίζουν, δεν είναι αλλά αγγίζουν, προσεγγίζουν, προσομοιάζουν με την αληθινή αγάπη. Η άνευ όρων αγάπη της μάνας προς το αγέννητο παιδί της είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Γιατί όταν γεννηθεί το παιδί ακόμα και η αγάπη της μάνας αρχίζει και επιμολύνεται από άλλα εγωϊκά κομμάτια της. Ν’ αγαπάτε. Ν’ αγαπάτε ο ένας τον άλλο αλλά να το κάνετε αυτό με επίγνωση ότι αυτή η αγάπη είναι η ανθρώπινη αγάπη. Αυτή η αγάπη δεν είναι ένα ισχυρό όπλο που μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο τον δικό σας και τους κόσμους τους άλλους. Αυτή η αγάπη είναι απλά ένα μοχλουδάκι που μπορεί να επηρεάσει άλλες φορές θετικά και άλλες φορές αρνητικά μικρογραφίες της κοινωνίας.

Μπορείς ν’ αρχίσεις να φαντάζεσαι ότι εκεί που έχεις την καρδιά σου, που υποτίθεται ότι είναι η φωλιά, η εστία της αγάπης, ότι έχεις ένα άδειο βάζο. Αν σε ικανοποιεί φαντάσου ένα πορσελάνινο ή χρυσό σκαλισμένο βάζο. Αν πάλι σ’ εξυπηρετεί φαντάσου ένα λιτό λευκό βαζάκι. Φαντάσου λοιπόν ότι έχεις ένα βάζο χωρίς καπάκι που δεν μπορείς να το ανοίγεις και να το κλείνεις όποτε θες. Φέρε λοιπόν τώρα στο μυαλό σου τους ανθρώπους, τα πράγματα, τις καταστάσεις, τα συναισθήματα που αγαπάς και δες αν τ’ αγαπάς τόσο ώστε να κυλήσουν μέσα σ’ αυτό. Έπειτα φέρε στο νου σου τις καταστάσεις, τους ανθρώπους και τα συναισθήματα που δεν αγαπάς και τόσο πολύ και δες αν πάραυτα κάποιο απ΄ αυτά θα κυλήσει μέσα στο βάζο. Γιατί εσύ έχεις την εντύπωση ότι το βάζο είναι άδειο και δεν έχει καπάκι αλλά εκείνο απλά είναι και αδιαφορεί αν είναι άδειο ή γεμάτο. Μετά λοιπόν δήλωσε την πρόθεση σου ότι το βάζο σου παραμένει δεκτικό, παραμένει το πεδίο εκείνο στο οποίο τα πράγματα μπορούν να ενώνονται για ν’ αγαπάνε το ένα το άλλο. Το πεδίο εκείνο στο οποίο οι ενέργειες ενώνονται ώστε ν’ αγαπάνε η μία την άλλη. Κι έτσι εσύ θα τροφοδοτείσαι με την απελευθερωμένη ενέργεια της ένωσης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Ο τρόπος της Αποκάλυψης

21/11/2012

Όταν αρχίζεις να αμφιβάλεις και ν’ αμφισβητείς, ξεχνάς αυτά που σου έχουν ειπωθεί. Τα διαγράφεις και αυτό θα κάνεις και όταν τελειώσει το κείμενο γιατί έτσι έχεις συνηθίσει να κάνεις, είναι βολικό.

Χρειάζεσαι μια αποκάλυψη, έτσι δεν είναι?

Ποια προτιμάς, αυτή που συμβαίνει έξω από εσένα ή εκείνη που συμβαίνει εσωτερικά? Γιατί η Αποκάλυψη, μπορείς να το γράφεις με μικρό μην αγχώνεσαι, η αποκάλυψη λοιπόν είναι μια διαδικασία της στιγμής. Μιας στιγμής όμως που απαιτεί μια μακρόχρονη διεργασία πριν να εκδηλωθεί. Σκέφτεσαι λοιπόν την αποκάλυψη του Ιωάννη όταν ακούς την λέξη αυτή, σωστά, άντε και την ταινία του Κόπολα. Δεν σκέφτεσαι όμως την αποκάλυψη που συμβαίνει σε κάθε στιγμή σου, την κάθε στιγμή σου, μέσα σου. Όχι γύρω σου, θα τα πούμε κι αυτά, αλλά μέσα σου. Την εσωτερική σου αποκάλυψη, εδώ παίρνει και κεφαλαίο.

Η αποκάλυψη της στιγμής. Πρόσεχε, όχι η στιγμή της αποκάλυψης, αυτό είναι κάτι διαφορετικό και ίσως καλά σου έρχεται στο νου εκείνη του Ιωάννη, χα χα! Η εσωτερική αποκάλυψη της στιγμής. Στιγμιαία, με την ακαριαία και πάντα χρονικά σωστή εκδήλωση της, απαιτεί μια διεργασία που ποικίλει ανάλογα με την ποιότητα του κάθε ερευνητή του Πνεύματος. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις το Πνεύμα ως κάτι το διαφορετικό, τότε είσαι ένας ερευνητής Του. Δεν μπορεί να είσαι αναζητητής, όχι, αφού δεν υπάρχει κάτι ν’ αναζητήσεις, πέρα από εσένα, σαν να έχεις τα κλειδιά στην τσέπη και να τα ψάχνεις μέρες ενώ στην πραγματικότητα τα κουβαλάς μαζί σου. Δεν αναζητούσες τα κλειδιά, αναζητούσες την εικόνα των κλειδιών έχοντας την πεποίθηση ότι τα κλειδιά είναι κάπου μεν αλλά σίγουρα κάπου έξω από την τσέπη σου. Τα κλειδιά όμως ήταν εκεί, μαζί σου, σε κάθε σου βήμα.

Με αυτό το σχήμα μπορείς να κατανοήσεις την ιδέα της αποκάλυψης. Από-καλύπτεται, αυτό που ήταν πάντοτε, φανερώνεται. Και όταν αυτό συμβαίνει γύρω σου τότε είναι ενδιαφέρον, όταν αυτό όμως συμβαίνει μέσα σου, τότε, ναι, τότε είναι συγκλονιστικό. Όπως ακριβώς η χαριτωμένη βρισιά επιφώνημα που βγάζεις όταν συνειδητοποιείς ότι τα κλειδιά είναι στην τσέπη σου. Εγώ είμαι αυτός, αναρωτιέσαι? Ή ακόμη πιο έντονα, είναι δυνατόν αυτό να είναι έτσι? Ή ακόμα περισσότερο πιο έντονα, είναι δυνατόν εγώ να είμαι έτσι? Και έτσι τραβιέται το πέπλο μπροστά από τα μάτια σου και αντιμετωπίζεις την αλήθεια. Και όταν αυτό συμβαίνει τότε τα μάτια σου δακρύζουν γιατί η αλήθεια είναι μεγαλειώδης και έτσι και πάλι αρνείσαι να κοιτάξεις πολύ ώρα μπας και στραβωθείς και στρέφεις το βλέμμα σου έξω από εσένα, κάπου αλλού, ας πούμε, τυχαία, στο εκκρεμές σου. Τυχαία, βεβαίως…

Το πραγματικά συγκλονιστικό είναι ότι η αποκάλυψη είναι, επίσης, μια εντελώς εσωτερική διαδικασία. Νωρίτερα ειπώθηκε ότι είναι και μια διεργασία που κρατάει πολύ καιρό. Το αποτέλεσμα της διεργασίας είναι η στιγμή εκείνη που ξεκινάει η διαδικασία της αποκάλυψης. Δηλαδή βάζεις τα χεράκια σου και ξε-στραβώνεις τα ματάκια σου, τόσο απλά. Σηκώνεις τα χεράκια σου και τραβάς μόνος σου το ρημάδι το πέπλο, ωωωω! Τί όμορφα, δεν μπορεί να είμαι εγώ αυτός. Κάτσε να το διορθώσω λίγο. Γνωστό το σενάριο? Γνωστό…

Άρα η εσωτερική αποκάλυψη είναι μια -το γράφω έτσι- εγω-φερούμενη διαδικασία τα χαρακτηριστικά της οποίας μοιάζουν με εκείνα της κεντρομόλου δυνάμεως. Όσο πιο καταλυτική είναι, τόσο πιο έντονη είναι η τάση φυγής αλλά και τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη αγκίστρωσης. Σημειώνω εδώ ότι για να υπάρξει φυγόκεντρος ή κεντρομόλος δύναμη (αντίθετες αλλά ίσες δυνάμεις) απαιτείται η ύπαρξη ενός νήματος κάποιου είδους, κάτι που να ενώνει το σημείο που περιστρέφεται με το σταθερό κέντρο. Και έτσι πρέπει να το δεις. Σαν ένα σταθερό σημείο από το οποίο λαχταράς να κρατηθείς και όσο επιταχύνεται η περιστροφή σου γύρω απ’ αυτό, τόσο μεγαλώνουν ταυτόχρονα η τάση σου για συγκέντρωση σ’ αυτό αλλά και η αμφισβήτηση σου. Όχι για το σημείο, μα το σημείο είναι εκεί, το είδες/άκουσες/ένιωσες, το σημείο είναι εκεί, η αμφισβήτηση σου περιορίζεται στο νήμα που σε συνδέει με αυτό.

Αν όμως έλλειπε το νήμα, τότε δεν θα υπήρχε η γνώση του σημείου, δεν θα υπήρχε κάτι να σε συνδέει μ’ αυτό. Έτσι, φαίνεται πως το μόνο σου όπλο έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Όσο πιο βαθιά το καρφώνεις, τόσο πιο πολύ σε κόβει. Γιατί τόσο περισσότερο σου αποκαλύπτεται η πραγματική σου διάσταση, το μεγαλείο σου, ταυτόχρονα σου αποκαλύπτεται και η απόσταση σου απ΄ αυτό. Η πλασματική απόσταση σου απ΄ αυτό, την απόσταση που ο νους έχει επιβάλει, ως απαραίτητο νήμα, για να συνδέεσαι με το σταθερό σημείο, το σημείο για το οποίο πυροδοτείται η αποκάλυψη του Εαυτού.

Στο λέω αυτό γιατί είναι απαραίτητο να γνωρίζεις ότι η αναζήτηση αυτή, η διαδρομή για τα ψηλά απαιτεί να σταθείς πάνω σε πολλά κουφάρια, κουφάρια από πολλά διαφορετικά Εγώ σου που όλα θα πρέπει μόνος να σκοτώσεις με το μαχαίρι, ένας προς ένας, το μαχαίρι εκείνο που έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Και αυτό είναι μια διαδικασία που ενώ μπορεί να γίνει πάρα μα πάρα πολύ απλά, εσύ το κάνεις ένα δράμα γιατί είναι ωραίο να χάνεσαι μέσα στα δράματα, περισσότερο συναρπαστικό, και δώστου τελικά και μπερδεύεσαι και αποπροσανατολίζεσαι. Είναι κάτι που το είχες πει πολύ παλιά, όταν ακόμη δεν είχες ιδέα, ότι “για να γίνει μια αλλαγή αρκεί να το θελήσεις”. Ναι πραγματικά, έτσι είναι. Σε μια στιγμή γίνεται η αλλαγή. Μια πραγματικά αποκαλυπτική στιγμή, έτσι απλά, χωρίς δράματα.

Το γεγονός είναι πολύ σημαντικό για να υπάρχει χώρος για δράματα. Εδώ χάνεις το δέντρο κι εσύ ανησυχείς για τα κουκουνάρια. Μην εστιάζεις στα κουκουνάρια, είναι πολύ μικρά… αλλά είναι και πάρα πολλά. Το βλέμμα γρήγορα μπερδεύεται και τα συνηθίζει, έτσι βλέπεις μόνο πρασινάδα. Ένας όμως είναι ο κορμός, ένας. Εκεί θα πρέπει να εστιάζεις το βλέμμα και την προσοχή σου. Τα κουκουνάρια άστα, θα μαραζώσουν και θα τα πάρει ο αέρας, θα φύγουν μόνα τους, εσύ σώσε το δέντρο. Έτσι αρμόζει να είναι τα στοιχεία του εαυτού που αποκαλύπτονται. Μεγάλα και καλά ριζωμένα, για ν’ αντέχουν χρόνια ώστε να μπορείς να τα βλέπεις και να τ’ αξιολογείς. Και θα είναι εκεί για όσο χρόνο χρειαστείς. Για όσο χρόνο σου πάρει να στρέψεις το βλέμμα σου μέσα σου, εκείνα θα είναι εκεί. Γιατί η αποκάλυψη δεν μπορεί να έχει αίτια εξωτερικά. Δεν μπορεί να εκτελεστεί από τρίτους. Είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση με έντονα στοιχεία αιφνιδιασμού όταν το ασυνείδητο σου έχει ωριμάσει και στέλνει το μήνυμα – πρόσκληση στον ουρανό.

Πόσο έτοιμος είσαι λοιπόν να θανατώσεις τα εγώ σου, πόσο έτοιμος είσαι ν’ αμφισβητήσεις τοις πεποιθήσεις σου, πόσο εύκολα μπορείς να εμπιστευτείς εν τέλει, τον ίδιο σου τον εαυτό? Πόσο έτοιμος είσαι αλήθεια να βιώσεις και ν’ απολαύσεις την Αποκάλυψη σου? Την μια από τις δεκάδες αποκαλύψεις σου? Και πόσο εύκολα θα ξεκολλήσεις από το μεγαλείο ή το δράμα αυτής για να προχωρήσεις στην επόμενη? Οι αποκαλύψεις αυτού του είδους είναι αλυσιδωτό φαινόμενο, όταν μάθεις να τις αναγνωρίζεις τότε συμβαίνουν πιο εύκολα, θυμήσου, εσύ κρατάς τον ρυθμό, εσύ ορίζεις το επίπεδο δυσκολίας, εσύ ορίζεις την ένταση του φαινομένου. Είσαι μια ολάκερη φιλαρμονική και ο μαέστρος ταυτόχρονα. Θα παίξεις ένα αριστούργημα άραγε? Ή θα χτυπάς ρυθμικά το κύμβαλο στέλνοντας τα πρώτα βιολιά για ύπνο? Εγώ λέω στείλε τον μαέστρο για ύπνο και άσε τα όργανα να παίξουν ελεύθερα. Και αν έχεις ακούσει στην έναρξη ενός κονσέρτου την βαβούρα, αχ αυτή η βαβούρα, τι ήχο κρύβει μέσα της… τον ήχο της ελευθερίας, ο ήχος της ελεύθερης βούλησης είναι πιο μελωδικός από την ενάτη στα σίγουρα.

Το εργαλείο σου, το κοφτερό σου όπλο είναι η ανάληψη της ευθύνης. Τον εαυτό σου μπορείς να τον δεχτείς μόνο όταν τον γνωρίσεις αληθινά. Πρέπει επίσης ν’ αναγνωρίσεις τις προθέσεις σου. Όχι να τις κρίνεις αλλά να τις αναγνωρίσεις. Πρέπει ν’ αποδεχτείς τα “λάθη” σου ώστε να τα διορθώσεις. Μην τα διορθώσεις καν. Ακόμη καλύτερα, διέγραψε τα! Εδώ δεν υπάρχουν κόκκινα στυλό, μόνο άλλη μια ευκαιρία. Κάθε φορά και μια ευκαιρία ακόμη. Σε μια παράγραφο, το έργο μιας ζωής! Ή και εκατό! Χα χα!

Άκου, πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κοιτάξεις τον θεό στα μάτια? Εγώ σου λέω κάνε το και νιώσε την Πνοή του να ζωντανεύει κάθε σου κύτταρο. Νιώσε το παρελθόν να ξεθωριάζει, αφέσου μέσα στην Αγάπη χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς και χωρίς πρέπει. Η άνευ όρων αγάπη είναι κάτι που αναβλύζει μέσα σου και εσύ της φοράς ένα κάρο περιορισμούς, ένα κάρο δεσμεύσεις, ένα σωρό ενοχές. Η άνευ όρων αγάπη είναι η πνοή του θεού, το εσωτερικό αεράκι της αλλαγής που θα σε σηκώσει και που θα σε οδηγήσει στην μοναδική τελικά… στιγμή της Αποκάλυψης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη με πολλά στοιχεία νοητικού καθώς ξεκαθαρίστηκε στο τέλος)

Η Αγάπη ως οδηγός για το Πνεύμα

9/11/2012

Η έννοια της αγάπης είναι τόσο πολύ παρανοημένη, μα τόσο πολύ, από τότε που οι άνθρωποι συνδύασαν την καρδιά τους με την αγάπη, από τότε ξεκίνησε η παρανόηση της φύσης της. Και τα τελευταία χρόνια, τα τελευταία 20 ή 30 χρόνια, τότε ειδικά άρχισε να πιέζεται προς τα κάτω η αγνότητα της ουσίας της αγάπης, άρχισε να στραγγίζει από την ουσία της, σαν το γαλοτύρι που κρεμασμένο περιμένει μέσα στο τούλι να μεταμορφωθεί σε πηχτό τυρί. Έτσι παχιά είναι και η αγάπη σήμερα και έτσι θα είναι για λίγο καιρό, για άλλους για πολύ, κρεμασμένη να στεγνώνει μέσα σ’ ένα τούλι μιας επίσης παχιάς συνείδησης.

Έτσι ήταν πάντα η αγάπη των ανθρώπων, παχιά και χοντροκομμένη και σίγουρα αδικημένη. Ακόμη και στην αγνότερη και λεπτότερη ή μάλλον λεπτοφυέστερη μορφή της η αγάπη σας εμβολιαζόταν με μικρές δόσεις ανθρωπιάς, όχι όμως με την καλύτερη σημασία του όρου… Η αγάπη, ως θεϊκό δώρο εμβολιαζόταν, δηλητηριαζόταν – για να γίνει σαφές, με μικρές δόσεις ανθρωπιάς. Μπορεί η ανθρωπιά για εσάς να σημαίνει την καλοσύνη, την αυταπάρνηση, αλλά όταν μιλάμε για την ανθρώπινη διάσταση της αγάπης, τότε αγαπητοί μου, τότε η ανθρωπιά, αλήθεια πανέμορφη λέξη και πλούσια ιδέα, σκιάζει.

Γιατί την αγάπη ως θεοί, ως άγγελοι, ως πνεύματα, διαλέξτε και πάρτε, την αγάπη την βιώνατε με όλη σας την ύπαρξη ταυτόχρονα, σε κάθε ένα σημείο του κορμιού σας, με κάθε ένα κύτταρο σας. Η αγάπη ως καθολικό βίωμα της ύπαρξης. Για προσπάθησε να φανταστείς πως είναι ν’ αγαπάς το παιδί σου με κάθε σου κύτταρο? Πώς αγαπάς τώρα αλήθεια, για σκέψου? Αγαπάς με την καρδιά σου. Πόσο φτωχή λοιπόν φαίνεται να είναι αυτή η αγάπη που πηγάζει από την καρδιά μόνο σε σχέση με την Αγάπη που πηγάζει και απορροφάται ταυτόχρονα από κάθε ένα μικροσκοπικό κυτταράκι? Ποιος θα άντεχε αλήθεια τόσο πολύ αγάπη? Όσοι, λίγοι, βιώνουν την αγάπη σε αυτή την πρωταρχική μορφή της, εθίζονται σε έναν ύπνο σαν σε βαθύ ναρκωτικού, γιατί μια τέτοια αγάπη δεν περιγράφεται με λόγια αλλά βιώνεται, ναι, βιώνεται ταυτόχρονα σε κάθε ίντσα ή τετραγωνικό εκατοστό ή χιλιοστό και λιγότερο αυτού, ταυτόχρονα.

Ένα συναίσθημα αρετής, ένα συναίσθημα ακακίας, ναι αυτό είναι η αγάπη, ακακία προς τον εαυτό, τον άλλο, τον κόσμο όπως τον γνωρίζετε και όπως δεν τον θυμάστε. Α-κακία. Και τότε έρχεται η μεγάλη Ένωση γιατί όταν το κύτταρο ακτινοβολεί αγάπη απορροφά και αγάπη την ίδια στιγμή. Και έτσι έρχεται η Ένωση, όταν τα πάντα ακτινοβολούν αγάπη προς τα πάντα και ταυτόχρονα απορροφούν την αγάπη των πάντων. Όχι όμως μέσα από μια βαθιά λογική διαδικασία που εστιάζει στην καρδιά αλλά μέσα από ένα άφημα πραγματικό του νου και της, να πω καρδιάς?, μέσα από την απελευθέρωση του πνεύματος ν’ ακτινοβολήσει και ν’ απορροφηθεί.

Μέσα από το άδειασμα του χαρακτήρα, επιστρέφεις πίσω στην πρωταρχική σου μορφή και διαχωρίζεσαι από το σώμα σου, μέσα από την παραίτηση σου ανακαλύπτεις πως αναπνέεις δίχως τον αέρα και κινείσαι δίχως να χρειάζεσαι πόδια να σε στηρίξουν, ο χρόνος παύει, αδειάζει και αυτός μαζί σου, δεν περνάει πάνω σου πια αλλά μέσα σου. Είναι εσύ. Την στιγμή της απόλυτης σύνδεσης είσαι ο χρόνος και αυτό δεν σε νοιάζει καθόλου και έτσι ο χρόνος παύει να υπάρχει.

Πήρατε λοιπόν αυτό το απόλυτο αίσθημα πληρότητας και το σμικρύνατε για να χωρέσει σε ένα μόνο μικρό όργανο, έναν μυ, συγκεντρώσατε την ουσία του Θεού σε έναν μυ και μέσα απ’ αυτόν αναζητάτε την λύτρωση ή την απελευθέρωση ή την αλλαγή. Η ουσία του Θεού σ’ έναν μυ! Όχι, το πνεύμα δεν χωράει μέσα σε μερικά εκατομμύρια νουκλεόνια. Δεν χρειάζονται φωτεινές ίνες ή χρυσές χορδές να σας συνδέουν με το πνεύμα ή με τον άλλο. Κρατήστε τα αν αυτό εξυπηρετεί αλλά δεν χρειάζονται. Οι χορδές αυτές είναι στην πραγματικότητα τόσες όσες και ότι Είναι προς ότι άλλο Είναι, μοιάζουν περισσότερο δηλαδή με μια πηχτή ενεργειακή ομίχλη παρά με χορδές ή ίνες. Είστε μέσα σ’ αυτή την ομίχλη γιατί είστε ομίχλη. Καλά, ας πούμε φως για να μην ταράζεστε. Είναι λοιπόν αδύνατο να ταξιδέψετε στο Φως… Το πιο μακρύ σας ταξίδι θα διαρκούσε ούτε μια στιγμή, γιατί το φως είστε εσείς. Και όλη η αγάπη του σύμπαντος είστε εσείς, είναι μέσα σας, όχι μέσα στο σώμα σας αλλά μέσα στην ψυχή σας, μέσα στο πνεύμα, το δικό σας και το δικό μας και το μόνο που χρειάζεται να γίνει είναι να το πιστέψετε, να το συνειδητοποιήσετε, ν’ αφήσετε το φυσιολογικό να εκδηλωθεί.

Ας μη μιλάμε για αγάπη λοιπόν, η αγάπη είναι το δεδομένο, είναι η ίδια η φύση του πνεύματος. Ας μιλήσουμε λίγο για τα εμπόδια αυτής, αυτά που σας σχίζουν στα δυο και σας κρατάνε έξω απο εκείνην. Η αγάπη εδώ, και εσείς εκεί. Αν είναι δυνατόν… κι όμως συμβαίνει! Όταν ξεκινάει το ταξίδι του, την περιπετιούλα του στην Γη ένας άνθρωπος, ξεκινάει με τις καλύτερες προδιαγραφές. Πολύ σύντομα όμως ξεκινάει και το ψαλίδισμα των φτερών του. Και έτσι δεν επιτρέπεται στην προσωπικότητα ν’ αναπτυχθεί βάση των γονιδιακών της χαρακτηριστικών αλλά ξεκινάει η αλλοτρίωση της με επιρροές προσωπικοτήτων άλλων, με κληροδότηση των φόβων άλλων, με περιορισμούς τους περιορισμούς των άλλων. Και έτσι κυλάει προς τα πίσω η εξέλιξη μιας ψυχής που ήρθε να κάνει μια δουλειά αλλά της βγήκε πολύ λάντζα στην πορεία… Ο ανθρώπινος χαρακτήρας, όσο πανέμορφο και ζηλευτό κι απ΄ τους θεούς ακόμα δώρο και αν είναι, τόσο μεγάλη και δυσβάσταχτη σιδερένια μπάλα αποτελεί στο μονοπάτι της “πνευματικής εξέλιξης”. Έτσι λοιπόν συντελείται ο εμβολιασμός της καθαρής αγάπης με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά… Ένας εμβολιασμός που δεν προστατεύει αλλά εκθέτει, ναι, εκθέτει στον κίνδυνο του να χάσει κάποιος την ανάμνηση της αγάπης του Θεού και να χάσει έτσι μαζί της και την ανάμνηση της πραγματικής ποιότητας του Είναι του. Και αυτό εξελίχθηκε σαν το πιο αγαπημένο σας παιχνίδι. Ίσως αν απαγορεύατε την χρήση της λέξης ίσως τότε να νιώθατε, χμ, στις καρδιές σας τα όρια της αγάπης, μια και η ίδια δεν ορίζεται, πόσο μάλλον, περιορίζεται…

Στην ανατριχίλα. Ναι, στην ανατριχίλα μέσα κρύβεται μια μικρή γεύση της ουσίας της. Στην ανατριχίλα από ευχαρίστηση, από δέος κρύβεται μια μικρή γεύση από την ουσία της και αν την κοιτάξεις και από την άλλη ακριβώς μεριά, στην ανατριχίλα του φόβου κρύβεται η ίδια αγάπη όπως αυτή προσδιορίζεται από την απουσία της. Ξέρετε πως είναι να σας αγαπούν, ξέρεις πως είναι να σ’ αγαπάει ο θεός και γνώρισες πως είναι να μην σε αγαπάει ένας άνθρωπος. Και μένεις στο δεύτερο και σπας. Και γνώρισες πως είναι να σ’ αγαπάει ένας άνθρωπος και πάλι μένεις σ’ αυτό και κολλάς.

Άφησε λοιπόν τους πόρους σου ν’ ακτινοβολήσουν την αγάπη όχι του ανθρώπου αλλά του θεού και νιώσε πως είναι να εξυψώνεσαι σ’ ένα επίπεδο άλλο, εκεί που υπάρχει το φως όχι ως στόχος αλλά ως κατάσταση φυσιολογική και αέναη.

Νιώσε πως είναι να είσαι η αγάπη των άλλων, μην περιμένεις να νιώσεις την αγάπη των άλλων και απορρόφησε την -δες τώρα τι σπουδαίο θα συμβεί- εφελκύοντας την έτσι μέσα από τα δικά τους τα κύτταρα.

Την αγάπη πρέπει να την δίνετε. Έτσι μόνο θα την εισπράττετε. Αν την κρατάτε τότε μαραζώνει. Η αγάπη για τον εαυτό δεν αργεί να γίνει από εφαλτήριο, τροχοπέδη. Η αγάπη, να θυμάστε, δεν λερώνει. Δίνει ευκαιρίες και ξαφνιάσματα. Γύρω σας, μέσα σας. Αγάπη είναι να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να βλέπεις μέσα απ’ αυτά. Αγάπη είναι να κοιτάς τον εχθρό σου στα μάτια, να του κλείνεις πονηρά το δικό σου και να λες, δεν πειράζει, σε κατανοώ και σε δέχομαι. Αγάπη είναι δίνεις ευκαιρίες. Αγάπη είναι το φωτεινό πλαίσιο και το σκοτεινό τετράγωνο που αυτό ορίζει. Όλα ανακατεμένα, όλα ένα, σ’ έναν ρυθμό.

Επικαλείστε την αγάπη και στο όνομα αυτής συνδέεστε και σαν τα γεράκια τα εκπαιδευμένα στο πέτσινο γάντι, κάθεστε υπομονετικά και υπάκουα. Τέτοια δύναμη και τέτοιος αυτοπεριορισμός μαζί. Στο όνομα μιας αγάπης που δεν γνωρίζετε γιατί δεν της αφήνετε χώρο να διεισδύσει στις ζωές σας. Δεν της επιτρέπετε να σας οδηγήσει μέσα από την πραγματική απογείωση που βιώνει ένας άνθρωπος ενθυμούμενος την πρωταρχική και αμόλυντη αγάπη του θεού. Μην κολλάτε σε παραδόσεις, μην κολλάτε σε υποδείξεις μην κολλάτε σε επαναλαμβανόμενα και φτωχά μοτίβα δηθενπρεπισμού αυτά είναι η λάσπη σας, αν δεν προσέξετε θα γλιστρήσετε, θα λερωθείτε.

Τραβήξτε μια γραμμή. Μια λεπτή γραμμή, αλλά αυτή την φορά μην ενώσετε τίποτα. Τραβήξτε μια γραμμή και αφήστε την να αιωρείται μπροστά σας. Είναι οι επιλογές σας. Ότι χωράει σ’ αυτή την γραμμή είναι οι επιλογές σας. Όλα τα άλλα είναι αυτά που δεν θα νιώσετε ποτέ όσο κινείστε σ’ αυτή την γραμμή. Έτσι απλά. Σταθείτε στην άκρη του νήματος και κάντε το μετέωρο βήμα, ολοκληρώστε το, πηδήξτε με φόρα προς το αμέτρητο βάθος της ίδιας σας της ύπαρξης, βαθιά μέσα στην αγάπη του Πνεύματος. Κάντε μια μεγάλη εσωτερική βουτιά για να μπορέσετε να βγείτε έξω από τους περιορισμούς σας.

Όταν δείτε κάποιον αγκαλιάστε τον ταυτόχρονα με κάθε κύτταρο σας, όχι μόνο με τα χέρια σας, αλλά με όλο το κορμί σας, δείξτε του πόσο τον αγαπάτε, όχι με την καρδιά σας αλλά με την ψυχή σας.

Η αγάπη δεν τελειώνει γιατί απλά δεν υπάρχει άλλο απ’ αυτήν οπότε μην φοβάστε να την χαρίζετε, μην φοβάστε να την επικαλείστε, μην διστάζετε να την ζητάτε, δεν την στερείτε.

Μόνο προσέξτε, Εκείνη, όπως ήταν πριν τον ανθρώπινο εμβολιασμό της.

Τα ομορφότερα γίνονται όταν δεν τα ζητάτε. Τότε το σύμπαν γίνεται ξαφνικά γενναιόδωρο.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Σημείωση γιατί δεν κατανόησα από το livepedia.gr:

Νουκλεόνια: Οικογένεια στοιχειωδών σωματίων, η οποία περιλαμβάνει τα πρωτόνια και τα νετρόνια του πυρήνα. Στο εσωτερικό του, αυτά μπορούν να θεωρηθούν όχι ως δύο διαφορετικά σωμάτια, αλλά ως καταστάσεις του ίδιου σωματίου. Έτσι το πρωτόνιο μετατρέπεται σε νετρόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός θετικού πιονίου και το νετρόνιο μετατρέπεται σε πρωτόνιο, με ταυτόχρονη παραγωγή ενός αρνητικού πιόνιου.”