Τα συγκοινωνούντα δοχεία του «καλού» και του «κακού»

13/08/2013

(επικοινωνία για μια φίλη αλλά ενδιαφέρουσα γενικά για την άμυνα και την δράση)

Το να αποτραβάει κάποιος την ενέργεια του και μ’ αυτό τον τρόπο ν’ απομονώνεται, να σηκώνει δηλαδή τις άμυνες του και μ’ αυτό τον τρόπο ν΄απομονώνεται είναι κάτι πολύ εύκολο. Είναι κάτι το οποίο γίνεται κάτω από ένα εγωϊκό κομμάτι γιατί έτσι ο μόνος ο οποίος κερδίζει, αν κερδίζει τελικά, είναι ο ίδιος ο εαυτός μη συμβάλλοντας έτσι στο ανώτερο και ευρύτερο καλό. Εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς, οι άμυνες εξυπηρετούν την προστασία αλλά όταν τοποθετείς αυτό το πέπλο μπροστά σου, δεν μπορούν οι άλλοι να σε δουν καθαρά αλλά δεν μπορείς και εσύ να δεις καθαρά.

Υπάρχει ένας άλλος τρόπος άμυνας και αυτός είναι όταν καταλύσεις τις άμυνες σου. Είναι ο δρόμος της παράδοσης, είναι ο δρόμος της μη – βίας, είναι ο δρόμος εκείνος στον οποίο βιώνεις την Ένωση σου, είσαι ανοιχτός και βιώνεις την Ένωση σου με τον κόσμο γύρω σου και μ’ αυτόν τον τρόπο μετουσιώνεις τις ενέργεις εκείνες που δεν είναι αρμονικές σ’ εσένα και όταν η δόνηση σου είναι υψηλή, κατά την φάση αυτή της μετουσίωσης εμπλουτίζεις τον κόσμο γύρω σου με ενέργειες υψηλότερης δόνησης.

Αυτή είναι η αλτρουιστική πλευρά της προστασίας. Αυτό προϋποθέτει πίστη στο εσωτερικό σου Φως, αυτό προϋποθέτει την γνώση ότι η σκιά δεν μπορεί να επισκιάσει το φως αλλά όπως το φως δημιουργεί τις σκιές όταν πέφτει πάνω σε αντικείμενα, στις προσκολλήσεις, έτσι το φως τις εξαφανίζει όταν διαχέεται γύρω απ’ αυτά. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις τον δρόμο που θ΄ακολουθήσεις. Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις την μέθοδο που σ’ εξυπηρετεί. Η επιλογή σου είναι σίγουρα η καλύτερη. Ο λόγος που σου το λέμε αυτό είναι για να εξετάσεις μιαν άλλη μέθοδο, την μέθοδο της ένωσης και όχι του διαχωρισμού, την μέθοδο της μετουσίωσης και όχι της περιθεριοποίησης.

Αν πάρεις δυο δεξαμενές και γεμίσεις την μία με “καλό” και την άλλη με “κακό” και τις ενώσεις ώστε να γίνουν δυο συγκοινωνούντα δοχεία, αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το καλό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το κακό. Και αν αφαιρέσεις από την δεξαμενή με το κακό, αυτή θα γεμίσει από την δεξαμενή με το καλό. Η στάθμη, η στάθμη όμως θα παραμένει πάντα η ίδια γιατί η ενέργεια είναι μια και δεν χάνεται και η ισορροπία είναι απόλυτη και υπήρχε πάντοντε και αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να διαταραχθεί από κανέναν άνθρωπο, ακόμα και από κανέναν θεό. Το μόνο που αλλάζει είναι η περιεκτικότητα των δεξαμενών. Στο μόνο το οποίο επεμβαίνεις είναι στην συγκέντρωση…

Εάν λοιπόν σηκώσεις άμυνες, είναι σαν να τοποθετέις μια βάνα στην σωλήνα που ενώνει αυτές τις δύο δεξαμενές. Με αυτό τον τρόπο προφυλάτεις την δεξαμενή του καλού από το να διεισδύσει μέσα της το κακό αλλά ταυτόχρονα αποκλείεις την διείσδυση του καλού μέσα στο κακό. Σκοπός δεν είναι να κρατήσεις την ισορροπία, αυτό δεν πρέπει να σ’ απασχολεί, η ισορροπία κρατιέται, σκοπός σου είναι ν’ αδειάσεις την δεξαμενή του κακού και να την γεμίσεις και αυτή με καλό, να μετουσιώσεις το κακό, το μαύρο σε άσπρο που σου είναι πιο οικείο.

Αυτή είναι και η δράση. Αυτή είναι η πραγματική δράση. Δράση δεν είναι η άμυνα, η άμυνα είναι αποκοπή. Η δράση είναι να χύνεσαι στον πόλεμο χωρίς πανοπλία, με το στήθος σου προταγμένο, γυμνό, ενώ ξέρεις ότι τα βέλη θα εξωστρακίζονται πάνω του και οι λόγχες δεν μπορούν να το τρυπήσουν. Και η παρουσία σου μέσα στην μάχη μ’ αυτή την πεποίθηση, μ’ αυτή την βεβαιότητα, η παρουσία σου μέσα στην μάχη είναι εκείνη που αλλάζει τον τρόπο που η μάχη εξελίσσεται. Τότε είναι που οι εχθροί καταλαβαίνουν ότι τα όπλα τους είναι άχρηστα και τα παραδίδουν.

Η παράδοση λοιπόν στην οποία αναφερθήκαμε νωρίτερα, είναι διπλή. Είναι η παράδοση του εχθρού, είναι η παράδοση του (εσωτερικού) τέρατος, η οποία προϋποθέτει όμως την παράδοση του Εαυτού. Την παράδοση του Εαυτού σε μια ουράνια αγκαλιά και σεμια θεϊκή βεβαιότητα εξασφάλισης. Δοκίμασε ν’ αφήσεις τις ενέργειες να σε πλησιάσουν, να σε προσεγγίσουν, και να τις μετασχηματίσεις. Δοκίμασε να εξαφανίσεις τις σκιές σου με το εσωτερικό σου φως. Γνώριζε πως όσο πιο πολύ δυναμώνει το φως αλλά τα εμπόδια δεν βγαίνουν από την μέση, οι προσκολλήσεις, τόσο πιο μεγάλες θα είναι και οι σκιές. Το εσωτερικό μας φως το δυναμώνουμε έχοντας ξεφορτωθεί πρώτα τις προσκολλήσεις εκείνες που θα δημιουργήσουν τις σκιές. Όταν το πεδίο είναι ελεύθερο, τότε σκιές δεν υπάρχουν.

Και όταν οι προσκολλήσεις άλλων δημιουργούνε σκιές, από το εσωτερικό φως των άλλων, γιατί όλοι έχουνε φως, άλλοι λυχνάρι και άλλοι προβολέα, οι σκιές που πέφτουν απλά εξαφανίζονται πάνω σου, απλά εξαφανίζονται μέσα σου γιατί στον Ήλιο δεν υπάρχει σκιά όπου και αν σταθείς. Το παιχνίδι του φόβου, το παιχνίδι της διπολικότητας είναι πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι και όπως όλα τα παιχνίδια μπορείς να το παίξεις ή μπορείς να σταματήσεις να το παίζεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάς στην καρδιά σου και ν’ ακούς την καρδιά σου και ν΄ακολουθείς την καρδιά σου γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την Ελευθερία.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements