Τα μάτια της γάτας

10/05/2013

Έχουν κάτι το ιδιαίτερο τα μάτια της γάτας. Ίσως γιατί είναι οι κουβαλητές των ψυχών όπως λέγεται μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, μέσα σ’ έναν κόσμο που βρίσκεται σε διαρκή εναλλαγή μεταξύ της Λαμπρότητας και του Σκότους. Αυτά τα γυαλιστερά και λαμπυρίζοντα μάτια όμως έχουν την ικανότητα ν’ αλλάζουν ώστε να μπορούν να βλέπουν το ίδιο καλά στο σκοτάδι αλλά και στο έντονο Φως.

Και αν νομίζεις πως το θέμα μας είναι τα μικρά αιλουροειδή, τότε μάλλον κάνεις λάθος, το θέμα μας εδώ είναι η ικανότητα να προσαρμόζονται χωρίς να γκρινιάζουν και χωρίς να κοπιάζουν στις διαφορετικές συνθήκες. Γιατί όλοι σας βρίσκεστε μέσα σε μια εναλλαγή, αλλά λίγοι από εσάς γνωρίζουν πως να προσαρμόζονται και πως να την δέχονται αβίαστα και πάνω απ’ όλα ανώδυνα. Κι έτσι αβίαστα και ανώδυνα να την ελέγχουν κιόλας. Οι πιο τρομακτικές των εναλλαγών δε, δεν είναι εκείνες που συμβαίνουν γύρω σας αλλά μέσα σας.

Μην πολεμάς την αλλαγή γύρω σου, όπως η γάτα μένει η ίδια, παρέμεινε σταθερός στο κέντρο σου και αφέσου στην διαίσθηση σου να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να σε κρατήσει ζωντανό αλλά πάνω απ’ όλα να σε κρατήσει ευτυχισμένο όσο και αν το περιβάλλον σου αλλάζει. Δεν μπορείς να εμποδίσεις το σκοτάδι γύρω σου μπορείς όμως να το εμποδίσεις να εισέλθει μέσα σου, να σε καταβάλλει, να σε ρημάξει. Αυτό, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις, απλά άσε την διαίσθηση σου να σου δείξει τον τρόπο, να σου δείξει τον δρόμο. Απλά εμπιστέψου τον Εαυτό σου, τον Ανώτερο σου Εαυτό, να σε βγάλει έξω από το αδιέξοδο, έξω από τον λαβύρινθο, μην αναρωτιέσαι αν πρέπει να πας αριστερά ή δεξιά, απλά στρίψε και να είσαι σίγουρος πως έκανες την καλύτερη επιλογή.

Αφέσου στον οδηγό σου, σ’ εκείνον που σ’ αγαπάει όσο κανείς, σ’ εκείνον που σε γνωρίζει όπως κανένας άλλος, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς. Αλλά γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να κάνεις κάτι το τόσο απλό?

Προσπαθείς να καταλάβεις τον μηχανισμό πίσω από τις επιλογές, το σύστημα και τον τρόπο λειτουργίας του. Δεν αντιλαμβάνεσαι πως κι εσύ είσαι μέρος αυτού του συστήματος, πως εσύ επηρεάζεις αυτό το σύστημα με την κάθε σου επιλογή, με την κάθε σου ανάσα, με το ότι απλά… υπάρχεις. Αλλά επιμένεις να διαχωρίζεις την θέση σου από Εκείνο, να βλέπεις τον Εαυτό σου ως κάτι το διαφορετικό και πολύ συχνά, κρίμα, κατώτερο.

Ήρθαμε εδώ επειδή μας καλέσατε. Είμαστε εδώ επειδή μας ζητήσατε. Αλλά δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα ζήσουμε για εσάς. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα πάρουμε τις δικές σας αποφάσεις. Εσείς είστε εκείνοι που κινείτε τα νήματα όσο κι αν πιστεύετε ότι δεν είναι έτσι. Εμείς απλά είμαστε τα νήματα, ούτε ο φιγουροπαίχτης, ούτε καν η φιγούρα δεν είμαστε. Είμαστε το μέσο της κίνησης. Η δική σας πρόθεση είναι που το θέτει σε κίνηση. Είσαστε το σύστημα, το πιο καίριο και σημαντικό γρανάζι του. Ο κάθε ένας από εσάς, με την μοναδικότητα του.

Παρατήρησε κάτι ακόμα στα μάτια της γάτας. Στο σκοτάδι, στο απόλυτο σκοτάδι, αντανακλούν την λάμψη της φλόγας. Ενώ δεν έχουν δικό τους φως, φαίνονται να φωτίζουν και μάλιστα από πολύ μακρυά. Είναι και αυτό μέρος της προσαρμοστικότητας που λέγαμε. Να μπορείς, ακόμη και όταν το σκοτάδι είναι πηχτό, να μπορείς να φωτίζεις με το Φως του άλλου. Κάντε την ψυχή σας έναν καθρέφτη ο οποίος πάντα θ’ αντανακλά το Φως. Ακόμη και όταν πιστεύετε ότι έχει χαθεί η εσωτερική σας λάμψη θα αντανακλάτε πάντα την λάμψη των άλλων μέσα σας. Οι “φωτεινοί φάροι” λοιπόν, είναι εκεί για να δείχνουν τον δρόμο όχι μόνο στα πλοία αλλά και σε άλλους φάρους. Χρειάζεστε ο ένας τον άλλο. Το μονοπάτι είναι μοναδικό για τον κάθε έναν αλλά δεν είναι μοναχικό. Γι’ αυτό και είσαστε κοινωνικά όντα, για να στηρίζετε ο ένας τον άλλο, όχι όμως μέσα από ένα δράμα αλλά από την μοιρασιά της ίδιας Ελπίδας, από την μοιρασιά του ίδιου οράματος, όχι του ίδιου δράματος!

Ας δούμε τώρα την στάση που πρέπει να κρατήσεις για τις εναλλαγές μέσα σου. Θέλω να σου πω κάτι. Δεν είναι μυστικό. Είναι η αλήθεια. Μέσα σου δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα η ίδια σου η ουσία. Δεν υπάρχουν εναλλαγές μέσα σου. Δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις, μπορείς όμως να νιώσεις σκοτεινιασμένος. Μπορείς να φαίνεσαι σκοτεινιασμένος αλλά δεν μπορείς να σκοτεινιάσεις. Πάρε ένα κομμάτι μπλε πλαστελίνη. Δώσε της ότι σχήμα θέλεις. Το χρώμα όμως θα είναι πάντα το ίδιο. Έτσι κι εσύ. Πάρε ότι μορφή θέλεις, η ουσία σου θα είναι πάντα η ίδια. Γιατί όμως με την πλαστελίνη το καταλαβαίνεις καλύτερα απ’ ότι αν σου έλεγα ότι η θεϊκή σου ουσία παραμένει αναλλοίωτη και ανεπηρέαστη? Η λάμψη σου είναι άσβεστη αλλά κουκουλώνεται πολύ εύκολα και πολύ εύκολα αποκρύπτεται. Και μάλιστα μπορείς να το κάνεις τόσο καλά ώστε να την κρύβεις και από τον ίδιο σου τον εαυτό. Τόσο καλά και για τόσο διάστημα που μετά να ξεχάσεις ότι υπάρχει.

Ένα όμορφο ζυμαράκι θεϊκής ουσίας που μπορεί να πάρει ό,τι σχήμα επιλέξει. Αυτό είσαι και το ξεχνάς…

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements