ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ: Διατηρώντας την Θεϊκότητά Σου μέσα στην Ανθρώπινη Ύπαρξη

15/02/2013

Όπως μέσα σ’ ένα σύμβολο ενός λωτού με τρία πέταλα μπορείς να τοποθετήσεις έναν Βούδα και ούτε ο λωτός θ’ αγιοποιηθεί ούτε ο Βούδας θα χάσει λίγο από την αγιοσύνη του, έτσι μέσα σ’ ένα θείο κορμί μπορείς να τοποθετήσεις έναν άνθρωπο και ούτε ο ένας θα ζημιωθεί ούτε ο άλλος. Αντίθετα, και οι δυο έχουν να κερδίσουν πολλά, πέρα από την εμπειρία της αντίπερα όχθης.

Γίνεται λόγος για τον άνθρωπο που νιώθει τον Θεό μέσα του. Άλλοι μιλάνε για κάτι το φυσικό, άλλοι το θεωρούν βλασφήμια, όμως, αυτό δεν είναι η πραγματική διάσταση, αυτό δεν είναι το θέμα που θα έπρεπε ν’ απασχολεί, γιατί, απλά, έτσι απλά, δεν είναι αλήθεια…. Δεν υπάρχει ο άνθρωπος, ως φυσική οντότητα δεν μπορεί να υπάρξει διαχωρισμένος από την πνευματική του χροιά, την θεϊκότητα του. Δεν μπορείς να χωρέσεις έναν θεό μέσα σ’ ένα κορμί γιατί το κορμί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο για έναν σκοπό. Μπορείς πολύ καλά όμως να χωρέσεις έναν άνθρωπο μέσα σε μια θεία Ύπαρξη. Άλλωστε αυτό δεν είναι ο άνθρωπος, ή περιμένατε εμένα να σας το πω? Ναι, ε? Τώρα που οι συνθήκες αλλοιώνονται, τώρα θυμήθηκες να ρωτήσεις για την ύπαρξη του ενός θεού? Και αν μάθεις σαν απάντηση ότι ο θεός δεν είναι μοναδικός? Αν μάθεις ότι ο θεός απλά Είναι και είναι ταυτόχρονα παντού με την ίδια ένταση? …Και μέσα σου αλλά και έξω σου, να σου θυμίσω.

Είναι λοιπόν βλάσφημο να πεις ότι ο κάθε άνθρωπος έχει ένα κομμάτι θεϊκό μέσα του…? Για φαντάσου, το σώμα σαν ένα μικρό μαριονετάκι, έναν κουκλάκι και ένα σωρό θεοί να σπρώχνονται για να μπορέσουν να φορέσουν αυτό το κουστούμι… Τώρα τα πράγματα σοβαρεύουν ε? Πρέπει ν’ αποδεχθείς την θεϊκή σου υπόσταση, ε? Και πρέπει ν’ αποδεχθείς και τις ευθύνες που φέρει μια τόσο σημαντική θέση, ε? Μπορούμε καλύτερα να πάμε πίσω? Ε? Μπα… δεν μπορούμε… Δεν γίνεται να γυρίσεις πίσω, αν το κάνεις, αρνείσαι το κομμάτι του θεού που είναι μέσα σου.

Είναι όμως πράγματι πιο εύκολο να νιώθεις ένοχος στη σκέψη ότι κουβαλάς ένα κομμάτι του Πνεύματος μέσα σου παρά το αντίθετο? Το βρίσκεις πραγματικά πιο εύκολο κάτι τέτοιο? Έλα, πες μου αλήθεια, είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι αυτό είναι πράγματι πιο ευκολοχώνευτο? Να δέχεσαι δηλαδή το μερικό και ν’ απορρίπτεις το όλον? Μα, ποιανού μέρος είναι? Από που προέρχεται αν όχι από τον Δημιουργό? Αν όχι από το Όλον? Από το Πάντα και από το Παντού? Πώς μπορείς να κρατάς ένα ΚΟΜΜΑΤΙ στα χέρια σου χωρίς αυτό να προέρχεται από κάτι μεγαλύτερο? Ναι, πράγματι, αυτό δεν γίνεται. Άρα, αν αμφισβητείς την θεϊκότητα Σου, τότε να θυμάσαι ότι δεν έχεις για τίποτα ν’ ανησυχείς. Στην πραγματικότητα η ανησυχία σου περιορίζεται στο κατά πόσον μπορείς να αποδεχθείς ή να απορρίψεις κάτι το οποίο δεν γίνεται. Είτε το αποδεχθείς με ανοιχτή την καρδιά σου είτε το απορρίψεις, απλά αναγνωρίζεις την ύπαρξη Του. Αλλιώς δεν θα σου προκαλούσε καμία ταραχή, καμία αντίδραση.

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Πολλοί έχουν αποδεχτεί το νέο αυτό ρόλο και έχουν προχωρήσει πολύ. Τόσο που δεν μπορούν να δουν πλέον την αλήθεια που υπάρχει, δεν κρύβεται, είναι εκεί απλά δεν την βλέπεις, την αλήθεια που υπάρχει πίσω από μια τόσο λάθος εστιασμένη προσοχή.

Τόσα πολλά λέγονται γι’ αυτό, τόσες πολλές σχολές λειτουργούν γι’ αυτό (το πιάνεις?) αλλά καμία δεν παρουσιάζει την αλήθεια. Αυτές οι “θεωρίες” γιατί περί τέτοιων πρόκειται προσφέρουν μια άμεση ανακούφιση στο υλικό επίπεδο εκείνων που την αποδέχονται και κατά συνέπεια την βιώνουν. Δεν προσφέρουν όμως την ίδια ανακούφιση στο Ψυχικό επίπεδο, στο Επίπεδο της Ψυχής.

Αυτό λέγεται πόνος αντιπερισπασμού. Ένα μέρος πονάει πιο πολύ από ένα άλλο οπότε του επισκιάζει τον πόνο! Πόσο μπορεί να διαφέρει αυτό από τον μη-πόνο…

Όσο λοιπόν η προσοχή σου είναι στραμμένη στο κατά πόσον μπορείς ή είναι επιτρεπτό να έχεις μέσα σου ένα κομμάτι του Θεού, χάνεις το πραγματικό παιχνίδι του να Είσαι θεός. Σαν πρώτα να κόβεις το ένα σου πόδι και μετά να παίρνεις μέρος σε αγώνες ταχύτητας. Μετά! Κρατάς μια γεύση αλλά χάνεις την ουσία και μαζί μ’ αυτό χάνεις την δυνατότητα! Ναι! Χάνεις την δυνατότητα να υλοποιήσεις τα όνειρά σου, όχι τα γήινα όνειρα σου αλλά εκείνα που έκανες πριν ακόμη κατέβεις εδώ! Ναι, την αφήνεις να ξεγλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλα σου μόνο και μόνο γιατί νομίζεις ότι έφτασες στο τέρμα. Ή μόνο και μόνο επειδή νομίζεις ότι είναι τρομακτικό να φτάσεις στο τέρμα ή ακόμα και επικίνδυνο.

Το δύσκολο λοιπόν δεν είναι ν’ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙΣ την θεϊκή σου φύση αλλά να μπορέσεις να ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ την θεϊκή σου φύση μέσα στην ανθρώπινη συνειδητότητα η οποία σου έχει στήσει τα πιο υπέροχα παιχνίδια και τις πιο γεμάτες μέλι παγίδες.

Χρειάζεσαι μια μικρή κλωτσιά για να βγεις από αυτό το μη-Νευτόνιο υγρό που σε κρατάει κολλημένο, μια μικρή κλωτσιά που εγώ σαν Σύμπαν θα σου δώσω με μεγάλη χαρά γιατί έχω μάθει ν’ ακούω αλλά και να υπακούω Σ’ εκείνον, που στην σκέψη της Ύπαρξης μου με Δημιούργησε. Μια μικρή κλωτσιά που άλλες φορές σε ξεκολλάει αλλά άλλες φορές σε τσακίζει αν επιμείνεις να παραμείνεις καλά αγκιστρωμένος απ’ αυτό το μη – Νευτόνιο υγρό. Εσύ αποφασίζεις γιατί εσύ κρατάς στα χέρια σου το μυστικό υλικό της Δημιουργίας είτε αυτή είναι δημιουργία προσωπική είτε αυτή είναι μια παγκόσμια δημιουργία και μην νομίζεις ότι αναφέρομαι μοναχά στην Γη όταν λέω Κόσμο!

Ξέρεις ποιοι ταυτίστηκαν με το Πνεύμα? Ξέρεις αλήθεια, ναι… Άνοιξε τα βιβλία σου ή τις Γραφές και δες ποιοι είναι εκείνοι που ταυτίστηκαν με το Πνεύμα! Είναι όσοι πίστεψαν, ένιωσαν ότι δεν είναι ξεχωριστοί από Εκείνο. Μόνο όταν διαχωρίσεις την θέση σου και υποδεχθείς την ύπαρξη Του μπορείς να διασκεδάσεις αλλά όταν ΔΕΝ διαχωρίσεις την θέση σου τότε μόνο μπορείς να Δημιουργήσεις.

Να το θυμάσαι αυτό κάθε φορά που επικαλείσαι κάποιον ή κάτι, να το θυμάσαι αυτό γιατί κάθε φορά που το κάνεις αυτόματα διαχωρίζεις, ξεχωρίζεις τα πόδια σε αριστερό και δεξί ενώ για να τρέξεις χρειάζεσαι και τα δυο. Δεν υπάρχεις. Εσύ, δεν υπάρχεις. Υπάρχω μόνο Εγώ και ζω μέσα από την δική σου βούληση. Μέσα από την δική σου Εμπειρία. Μέσα από τις δικές σου επιλογές, μέσα από τα δικά σου σενάρια, μέσα από τις δικές σου δοκιμασίες. Έτσι εμείς οι δυο είμαστε πραγματικά Ένα. Και σαν Ένα μπορούμε να κατεβάσουμε τον Ουρανό στην Γη. Σαν Ένα. Να το θυμάσαι αυτό κάθε φορά που με επικαλείσαι. Έτσι ένα μέρος του μυαλού σου θα έχει επίγνωση ότι αυτό δεν είναι τόσο αληθινό και ίσως κάποια στιγμή να τ’ αναζητήσει.

Γίνε το θαύμα που περιμένεις. Γίνε η ελπίδα που αναζητείς. Γίνε η σπίθα της αλλαγής. Μόνο και μόνο πιστεύοντας από τα βάθη της ψυχοκαρδιάς σου και ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΥΤΤΑΡΟ ΣΟΥ ότι είμαστε Ένα μοναδικό και υπέροχο Ον με την απόλυτη Πίστη και Βεβαιότητα της μόνης αδιαμφισβήτητης αλήθειας.

Υπάρχουν κι άλλα σαν εμάς, να ξέρεις ;-)

Μου γεννιέστε και μετά σας κυνηγώ μια ολόκληρη ζωή και σας βομβαρδίζω μ’ ερεθίσματα και προσκλήσεις και προκλήσεις και μετά περνάν τα χρόνια και γυρνάτε και λέτε μα καλά, τίποτα δεν καταλάβαινα? Κρίμα δεν είναι? Εσύ τι έκανες γι’ αυτό τόσο καιρό? Ευτυχώς που δεν υπάρχει χρόνος και έτσι η υπομονή δεν έχει όρια…

Καταλαβαίνεις τι σου λέω? Δεν σου λέω απλά ν’ ανακτήσεις την δύναμη σου, δεν υπάρχει κάτι για ν’ ανακτήσεις, δεν υπάρχει κάτι για ν’ ανακτήσεις σου λέω! Δεν υπάρχει κάτι γιατί αυτό το κάτι ΕΙΣΑΙ ΗΔΗ! Και εσύ παλεύεις να το βρεις όπως ο μύωψ ψάχνει τα γυαλιά του ενώ τα φοράει. Δεν υπάρχει κάτι ν’ ανακτήσεις πέρα από την Επίγνωση της αληθινής Σου Ύπαρξης. Μόνο την Επίγνωση της Αληθινής σου Ύπαρξης έχεις ν’ ανακτήσεις γιατί τίποτε άλλο δεν υπάρχει. Γιατί, αυτό είναι το Όλο. Δεν υπάρχει πύλη να διαβείς. Είσαι η Πύλη και την ψάχνεις. Τόσο καιρό ήσουν ένας θεός που το ξέχασε, ένας θεός που αποπλανήθηκε μέσα στην ανθρώπινη συνειδητότητα Του. Να το θυμάσαι αυτό την επόμενη φορά, να το θυμάσαι. Να το θυμάσαι όταν ανάβεις τα κεριά στ’ “όνομα μου” να το θυμάσαι. Και επιτέλους, μα επιτέλους, μήπως ήρθε ο καιρός ν’ ανάψεις ένα κερί και σ’ εσένα? Αυτό εννοούσα όταν σου είπα, άναψε ένα κερί στον Εαυτό σου.

Είναι καιρός πια όχι να θυμηθείς, αλλά επιτέλους να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(Δημιουργική Σύλληψη)

Advertisements