Μονοπάτι

06/02/2013

Όταν ξεκινάει κανείς στο μονοπάτι του, καλό είναι να κοιτάξει το συντομότερο προς τα μέσα. Μια ενδοσκοπική ματιά είναι σίγουρα ο πιο σύντομος και αποδοτικός δρόμος προς αυτό που αποκαλεί “αλήθεια”. Δεν είναι όμως απαραίτητα και ο πιο εύκολος δρόμος ή τρόπος όπως σύντομα θα καταλάβει…

Γιατί μπορεί στο έργο του Τόλκιν τα τρολ και τ’ άλλα τέρατα να υπάρχουν εκεί έξω και μπορείς απλά να τ’ αποφύγεις ή να μην ξεκινήσεις ποτέ τον μακρύ δρόμο προς το σπίτι. Αλλά εδώ, ώ! εδώ, τα τρολ και οι λάμιες και τα ξωτικά, όχι, αυτά είναι καλά, ε;, και τ’ άλλα τέρατα είναι κρυμμένα στα βαθιά σκοτάδια του εαυτού και αλίμονο αυτά τα σκοτάδια πρέπει πρώτα να φωτιστούν και μετά να ξεκινήσει το ταξίδι. Και όσο υπάρχουν τα σκότη, τόσο βρίσκεσαι ευάλωτος στις ξαφνικές επιθέσεις των τεράτων σου, μην πω δαιμόνων σου και τρομάξεις…

Πριν φτάσεις να μιλάς με το Φως, πρέπει να λουστείς σ’ αυτό. Πρέπει να το καλωσορίσεις και να τ’ αφήσεις να σ’ αγκαλιάσει. Αυτό δεν γίνεται λίγο, γίνεται ολοκληρωτικά. Το ξετρύπωμα των σκοτεινών πλευρών, απαραίτητων βεβαίως δεν λέω, είναι μέρος της διαδικασίας. Η ανάγκη αναζήτησης της εσωτερικής αλήθειας ήταν πάντοτε εμφυτευμένη εκεί μέσα και το μόνο που χρειάζεται είναι ν’ ανάψεις το φως και να κοιτάξεις προς τα εκεί.

Μην αφήσεις αυτό που θα δεις να σε τρομάξει ή να σε αποθαρρύνει. Το πιθανότερο δεν θα δεις τίποτα ούτως ή άλλως. Γιατί τα μάτια σου δεν έχουν συνηθίσει και δεν είναι εξοικειωμένα να παρατηρούν τις αμυδρές αποχρώσεις του γκρίζου που κάποτε φλερτάρει με το λευκό και κάποτε με το μαύρο. Αυτό το μαύρο, μην το αφήσεις να σε τρομάξει. Είναι το απαραίτητο κομμάτι του εαυτού σου, εκείνο που σε ολοκληρώνει, εκείνο που όταν το αγκαλιάσεις θα τ’ απορροφήσεις και τότε θα είσαι ολόκληρος χωρίς την ύπαρξη του. Αλλά μην τρομάξεις. Και όταν ακόμα θα αναρωτιέσαι το γιατί, να θυμάσαι ότι όταν δεις, δεν μπορείς να ξε-δεις. Και όταν μάθεις, δεν μπορείς να ξε-μάθεις. Μπορείς ν’ αρνηθείς αλλά είσαι ήδη διαφορετικός άνθρωπος, ό,τι και αν κάνεις, ό,τι και αν συμβεί είσαι ήδη κάποιος άλλος.

Δεν θέλω να σε παίρνουν από κάτω αυτά τα λόγια. Στην πραγματικότητα είναι λόγια μεγάλου ενθουσιασμού και μεγάλης χαράς. Είναι απλά λόγια χαράς που συντροφεύονται από ένα χτύπημα στην πλάτη, άντε, μεγάλε, go for it!. Κάνε το, άντε! Καιρό τώρα φλέρταρες με την ιδέα, καιρός είναι να βάλεις σε πράξη κάποιες απ’ αυτές, ιδέες που άλλωστε εφαρμόζεις χρόνια τώρα.

Απλά, όλα τα μονοπάτια είναι στρωμένα με λουλούδια. Όλα τους. Αλλά δύσκολα μπορεί ο περπατητής τους να το αντιληφθεί. Ο μεγαλύτερος σύντροφος (Ανώτερος Εαυτός) γίνεται ο μεγαλύτερος εχθρός (ΕΓΩ) όταν το μονοπάτι αρχίσει να γλιστράει. Εκεί πρέπει να σταθείς, να περιμένεις. Στα μονοπάτια δεν τρέχουμε, περπατάμε. Περπατάμε σταθερά και ξεκουραζόμαστε και στεκόμαστε και στον δρόμο αγνατεύουμε και ένα υπέροχο Ηλιοβασίλεμα ή μια ήρεμη λίμνη.

Τα μονοπάτια είναι η ζωή μας που ξεδιπλώνεται παράλληλα με την βιολογική μας ζωή. Πρέπει να τα ακολουθήσουμε ήρεμα, άλλωστε, όλα από ένα σημείο ξεκινούν και σε ένα σημείο καταλήγουν.

Μετά, τα βήματα σου να τα τροφοδοτεί η Πίστη. Η Πίστη σε ό,τι πιστεύεις, αυτό το θέμα είναι πολύ μεγάλο και πολύ σοβαρό για να το εμπιστευτούμε αποκλειστικά στις θρησκείες. Η Πίστη όμως είναι απαραίτητο συστατικό για σταθερά, σίγουρα βήματα. Είναι επίσης και από τα αποτελεσματικότερα εργαλεία στα χέρια σου. Και το πάθος. Πολύ πάθος! Το πάθος είναι ο μοχλός που κινεί τα πράγματα. Α! Και η Αγάπη, γι’ αυτήν θα έπρεπε να είχαμε μιλήσει πρώτα.

Ενδοσκόπηση, μην ξεχνάς.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements