Το κυνήγι της Γάτας

18/12/2012

Ζητάς να συνδεθείς με τον Ανώτερο Σου Εαυτό και αυτό είναι κάτι που προκαλεί χαμόγελα, όχι γέλια, απλά χαμόγελα. Ζητάς να συν-δεθείς. Λες και τώρα είσαι λυμένος, λες και τώρα δεν είσαι σε σύνδεση! Γι’ αυτό χαμογελάω, γιατί ζητάς κάτι ενώ το έχεις ήδη, ζητάς το προφανές. Θα ήταν πιο αληθινό να έλεγες κάτι όπως: “Ζητώ να αποκτήσω επίγνωση της σύνδεσης με τον Ανώτερο Μου Εαυτό”, ή κάτι όπως “Ζητώ να νιώσω την σύνδεση με τον Ανώτερο Μου Εαυτό”, ναι, αυτό θα ήταν πιο πραγματικό, πιο καίριο. Όπως όταν λες “πάμπερς” εννοείς όλες τις πάνες και όταν λες “άβα” όλα τα απορρυπαντικά, αν έτσι σε βολεύει, μπορείς να εξακολουθήσεις να ζητάς να “συνδεθείς” αρκεί να έχεις επίγνωση του τι επικαλείσαι στην πραγματικότητα. Μπορείς ακόμα να λες, “με τα πόδια μου να εδρεύουν στην Καρδιά και τα χέρια μου όλο Φως στον Ουρανό, είμαι το Υ που συμβολίζει τον Ύψιστο, είμαι ο Δημιουργός…”

Πάμε να δούμε τώρα το άλλο, έναν άλλο λόγο να χαμογελάει κανείς… Ποιος είναι τελικά αυτός ο Ανώτερος Εαυτός? Πρέπει να είναι πολύ μεγάλος και πολύ σπουδαίος πράγματι, ε? Ε, λοιπόν, ναι, είσαι! Είσαι ένα υπέροχο πνεύμα μέρος του οποίου έχει εν-σαρκωθεί, σωστά? Αφού το γνωρίζεις, πως τολμάς και διαχωρίζεις μεθέπειτα την φύση σου? Είναι αστείο ν’ αποδέχεσαι ένα “αξίωμα” και μετά να το απορρίπτεις και πάλι, δεν είναι?

Άρα ο Ανώτερος Εαυτός δεν είναι τόσο μεγαλύτερος τελικά. Μήπως λοιπόν είναι Ανώτερος γιατί τοπολογικά προσδιορίζει έτσι τη θέση του? Δηλαδή είναι “από πάνω?” Για φαντάσου για μια στιγμή, αν σταθείς ανάποδα τότε ο υπέροχος ανώτερος εαυτός σου τι γίνεται? Γίνεται ξαφνικά κατώτερος εαυτός σου? Φυσικά και όχι, μα τι βλακείες είναι αυτές, άρα, ούτε και τοπολογικό προσδιορισμό αποτελεί…

Αλλά επιμένεις να τον αποκαλείς Ανώτερο.

Για σκέψου μια στιγμούλα: Είσαι ένα πνεύμα, μέρος του οποίου έχει ενσαρκωθεί. Και το υπόλοιπο είναι ελεύθερο να γυρνά και να κάνει τα δικά του. Ή μήπως δεν είναι και τόσο ελεύθερο? Μήπως το μη ενσαρκωμένο πνεύμα δεν έχει βεβαίως τους περιορισμούς της ύλης αλλά υποτάσσεται στην βούληση του ενσαρκωμένου Του τμήματος? Μα τι σόι παιχνίδι θα ήταν άλλωστε αν σε μια παρτίδα χαρτιά όλοι γνωρίζανε τα φύλλα του αντιπάλου τους και αντάλλασσαν τις πληροφορίες? (Αν και αυτό θ’ αλλάξει σύντομα, ποιο χαρτί σου λείπει, ποιος το έχει, φέρτο, πάρε, έτσι θα παίζονται τα παιχνίδια, αν και όχι τα χαρτιά!)

Άλλωστε, όταν αποκαλείς κάτι έξω από εσένα Εαυτό, είναι όπως όταν κοιτιέσαι στον καθρέφτη και σου μιλάς. Η προβολή του Εγώ σου σε μια άλλη, έξω από εσένα επιφάνεια σε βοηθάει να κάνεις διάλογο μια και ο εσωτερικός διάλογος σε τρομάζει (έμαθες από μικρός ότι το να μιλάς στο εαυτό σου είναι δείγμα….χμ….αστάθειας!) Όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, μπορείς απενοχοποιημένα και οπτικοποιείς την συνειδητότητα σου και μπορείς για λίγο έστω, ως συνειδητότητα, ν’ απευθύνεις τον λόγο στην φυσική σου υπόσταση, μέρος της οποίας είναι και το μυαλό σου. Όταν όμως επικαλείσαι τον Εαυτό σου, ανώτερο ή όχι, τότε επικαλείσαι την θεϊκη σου φύση και θα ήταν ίσως και λίγο προσβλητικό αν δεν καταλαβαίναμε τους λόγους για τους οποίους έχεις οδηγηθεί σ’ έναν τόσο ριζοσπαστικό διαχωρισμό. Μια απλή μορφή… σχιζοφρένειας, χα χα!

Γιατί φοβάσαι? Γιατί φοβάσαι να το αποδεχτείς? Το ξέρω ότι το διαβάζεις συχνά, το μελετάς, το δέχεσαι, το κατανοείς αλλά δεν το εφαρμόζεις. Φτάνεις στην βρυσούλα και ψάχνεις για το νερό! Γιατί φοβάσαι και δεν το εφαρμόζεις? Φταίει ίσως εκείνη η πολύ καλά ριζωμένη αντίληψη ότι ο Θεός είναι κάτι έξω από εσένα και ότι οποιαδήποτε ταύτιση σου με Εκείνον αποτελεί βλασφήμια (ή αίρεση!). Φταίει ότι από μικρό σε μάθανε να παρακαλάς τον Θεούλη αλλά κανείς δεν σου είπε να σταθείς στα πόδια σου, άντε ν’ ανοίξεις τα υπέροχα φτερά σου (καλύτερα, ε?) και να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Να πλάσεις την πραγματικότητα και τις συνειδήσεις των ανθρώπων γύρω σου με Αγάπη.

Τελικά, οι μόνοι οι οποίοι φαίνεται να έχουν ξεπεράσει τον φόβο της θείας τιμωρίας είναι, κρατήσου, όσους θα χαρακτήριζες αδίστακτους, απάνθρωπους, σκληρούς, εγκληματίες, αποβράσματα… Αυτοί, πράγματι, δεν έχουν τον θεό τους, χα,χα! …Και βρίσκονται έτσι αντιμέτωποι με έναν βαθμό ελευθερίας που οι “θεοσεβούμενοι”, “καλοί” εργάτες του Φωτός δεν μπορούν εύκολα να κατανοήσουν, πόσο μάλλον αποδεχτούν. Και γι’ αυτό βλέπεις στις θέσεις εξουσίας αδίστακτους ανθρώπους. Γιατί δεν έχουν φοβηθεί ν’ αποδεχτούν την θεϊκή τους φύση, όχι από αγάπη αλλά από υπεροψία ή υστεροβουλία αλλά μην ξεχνάς ότι αυτοί είναι μόνο “ανθρώπινοι” χαρακτηρισμοί. Στα μάτια τ’ Ουρανού, όλοι, όλοι, είναι παιδιά του θεού, με τα ίδια εργαλεία και τις ίδιες δυνατότητες. Απλά κάποιοι από εγωϊκή ορμή τα χρησιμοποιούν ενώ κάποιοι άλλοι από αυταπάρνηση τα μελετούν ακόμη.

Κι έτσι, αυτή η αλλαγή είναι που πρόκειται να συντελεστεί σύντομα. Οι εργάτες του Φωτός πρόκειται επιτέλους να γίνουν “θρασείς”, πρόκειται επιτέλους να διεκδικήσουν και πρόκειται επιτέλους να πολεμήσουν. Και από εργάτες του Φωτός θα γίνουν πολεμιστές του Φωτός, όχι κάποιου άλλου όντος αλλά πολεμιστές του φόβου τους που τους κρατούσε πέρα από την θεϊκότητα τους. Και τότε αναπόφευκτα και οι θέσεις ισχύος θα εκκενωθούν από τους Αδίστακτους και θα καταληφθούν από τους Σοφούς. Και τότε στην κοινωνία θα λάμπουν επίγειοι Θεοί όχι ως παράδειγμα Φόβου αλλά ως παράδειγμα Θαυμασμού, αρκεί εσύ αυτή την στιγμή ν’ αναγνωρίσεις, ν’ αποδεκτείς και να εφαρμόσεις την θεϊκή σου ιδιότητα.

Κάνε το δοκιμαστικά. Φαντάσου πως είσαι μέσα σ’ ένα δωμάτιο μόνος σου. Πάμε από την αρχή. Κλείσε τα μάτια της ψυχής σου, διάβαζε αργά και χαλάρωσε. Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές και χαλάρωσε πραγματικά, ενώ διαβάζεις. Μπροστά σου υπάρχει μια πόρτα, άνοιξε την και πέρασε. Βρίσκεσαι σ’ ένα δωμάτιο, όσο φωτεινό ή όσο σκοτεινό σου ταιριάζει. Μπορείς ν’ ανάψεις ή να χαμηλώσεις τα φώτα όπως εσύ θέλεις, το πρώτο δείγμα ελέγχου… Μέσα στο δωμάτιο δεν υπάρχει καρέκλα, ούτε έπιπλα, μόνο ένας πολύ μεγάλος βράχος. Ένας γκριζωπός μεγάλος βράχος. Μέχρι πρότινος θ’ ακουμπούσες την πλάτη σου για να διαλογιστείς, τώρα σου ζητώ να τον ανέβεις, θέλεις, έτσι δεν είναι? Αρχίζεις να σκαρφαλώνεις ή δίνεις ένα (ρε)σάλτο και βρίσκεσαι στην κορυφή. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Πρώτα στα γόνατα, ή σε βαθύ κάθισμα και έπειτα όρθιος. Ω! Κοίτα τι ομορφιά! Από εδώ πάνω μπορείς να δεις πέρα από τους τοίχους της ψυχής σου, πέρα από τους περιορισμούς της ύλης, από εδώ πάνω μπορείς να είσαι όπως ένας θεός! Μην ξεχνάς, είσαι μόνος σου στο δωμάτιο, δεν έχεις κανέναν να σε βλέπει (ναι καλά!), κανέναν να σε κρίνει (αλήθεια!), κανέναν να σε σχολιάσει… Είναι μόνο μια απλή άσκηση… παντοκυριαρχίας, ένα δοκιμαστικό. Είσαι μόνος. Είσαι μόνος και μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Θα σου πρότεινα να φωνάξεις δυνατά, έλα, φώναξε δυνατά εσωτερικά, με την φωνή της ψυχής σου και τα χέρια σου τεντωμένα, εμείς ακούμε μην το σκέφτεσαι. Μπορείς να ψηλώσεις, μπορείς να πετάξεις, μπορείς ν’ αψηφήσεις όλους τους κανόνες και περιορισμούς, μπορείς ν’ αναληφθείς! Μπορείς ακόμη και να ξαναγεννηθείς, να ξαναρχίσεις.

Αυτή, είναι μόνο, μόνο, μια απλή άσκηση… παντοκυριαρχίας! Πρέπει ν’ αποφασίσεις, πρέπει να καταλάβεις επιτέλους πως οι θεωρίες είναι καλές μεν αλλά τελειώσαν. Πρέπει να εφαρμόσεις όσα έχεις μάθει εδώ και τώρα! Αλλιώς μην παραπονεθείς για τίποτα, δικαίωμα σου να κάθεσαι σιωπηλός σε μια γωνιά και να παρακολουθείς. Δικαίωμα και επιλογή σου αν αυτό διαλέξεις. Αλλά είναι κρίμα να μείνεις θεατής επειδή σε κυριεύει ο εμφυτευμένος και πρωτόγονος και άδικος φόβος. Γι’ αυτό τον λόγο, είναι αλήθεια άδικο να μείνεις έξω από τον χορό των εξελίξεων.

Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου κάνε πράξη ότι έχεις διδαχτεί, ότι έχεις μάθει. Μην κάθεσαι απλά μαζεμένος όπως η γάτα βγάζοντας ήχους. Όλα αρχίζουν μ’ ένα άγγιγμα, με μια συγγνώμη, μια αγκαλιά και μ’ ένα ανιδιοτελές “μπορώ”. Εσύ, όχι άλλος, τώρα, όχι μετά, πάντοτε με την επίγνωση της σύνδεσης σου, ως Όλο.

Advertisements