Η ώρα του χθες

29/11/2012

Τα ρολόγια έχουν την τάση να κυλάνε μόνο προς την μία κατεύθυνση. Τι περίεργος που θα ήταν ο γραμμικός χρόνος αν μπορούσε να κυλήσει ταυτόχρονα μπρος και πίσω, ή κάποτε μπροστά και κάποτε προς τα πίσω! Τι διαφορετική θα ήταν αλήθεια, η ίδια η αλήθεια, αν μπορούσες να την δεις πολλές φορές και απ’ όλες τις μεριές της… Ακόμη και “πνευματικά μονοπάτια” θ’ άλλαζαν ξαφνικά κατεύθυνση αν ήξερες που σε οδηγούν. Και είναι η στιγμή της απόφασης άραγε τέτοια που θα την επέλεγες, ή που θα την προσπερνούσες κάθε φορά που θα την συναντούσες? Έως ότου τουλάχιστον το μέλλον σου να είναι προδιαγεγραμμένο από τον ίδιο σου τον εαυτό, από τις ίδιες σου τις επιλογές. Μόνο που αυτή την φορά δεν θα απολάμβανες τα αποτελέσματα των επιλογών σου αλλά το αποτέλεσμα της επιλογής που έκανες όταν με λογικό τρόπο απέκλεισες όλες τις άλλες, δοκιμάζοντας τες. Έτσι, με αυτό τον τρόπο θα βίαζες την ροή του χρόνου, και θα εμπόδιζες στο μεγαλείο της έκπληξης και της συνέπειας ν’ αναδυθεί μέσα από την αυθόρμητη επιλογή βασισμένη στο συναίσθημα ή συναισθαντισμό.

Αν τα ρολόγια κύλαγαν με την ίδια ευκολία προς τα πίσω τότε οι άνθρωποι θα μπλέκανε τοις μοίρες τους με πολύ σύνθετους και παράλογους τρόπους γιατί τότε η “μοίρα” δεν θα ήταν το αποτέλεσμα μιας πράξης ή μιας σειράς πράξεων αλλά η αφήγηση μιας ιστορίας γραμμένης ήδη, από τα χέρια του αναγνώστη της. Και έτσι τα πράγματα θα γινόντουσαν, ω ναι, θα γινόντουσαν πραγματικά περίπλοκα και πρωτοφανή. Αν ο χρόνος γυρνούσε προς τα πίσω η ανθρώπινη αλαζονεία θα εμπόδιζε την εξέλιξη του θείου σχεδίου σου.

Και έρχομαι τώρα να σου πω πως το παρελθόν μπορεί ν’ αλλάξει. Και αυτό μπορεί να γίνει με τρόπο που δεν επεμβαίνει στο θείο σχέδιο σου, που δεν είναι ένα αλλά πολλά ταυτόχρονα, εξελισσόμενα και αυτά βάση των επιλογών σου. Κατ’ αρχήν το παρελθόν, ιδωμένο γραμμικά, είναι κάτι το οποίο έχει περάσει. Και πίσω δεν ξαναγυρνά. Όμως, το παρελθόν, βρίσκεται κλεισμένο, φυλακισμένο μέσα στο παρόν, κάθε φορά που κάποιος επιλέγει να το κουβαλήσει μέσα του. Κάθε στιγμή που επιλέγεις να την ζεις βασιζόμενη στο παρελθόν δίνει ανάσα ζωής σ’ εκείνο και στοιχειώνει το παρόν. Κάθε στιγμή στο τώρα που την συνδέεις με το τότε, την αφήνεις να κατρακυλήσει στο τότε και ν’ αδειάσει μέσα στα γρανάζια του χρόνου.

Φαντάσου λοιπόν τι συμβαίνει μ’ αυτόν τον τρόπο στο μέλλον. Δημιουργείται με βάση όχι των επιλογών που κάνεις στο τώρα αλλά με βάση των θηρίων που έχεις κουβαλήσει από το χθες. Και έτσι το παρελθόν μπορεί να δημιουργήσει το μέλλον, όχι ως αποτέλεσμα της εξελικτικής ροής του χρόνου αλλά ως παρέμβασης της ανθρώπινης συνειδητότητας. Άρα, αν θέλεις, το να κουβαλάς το παρελθόν σου σε κάθε σου βήμα είναι και αυτό ένας τρόπος παρέμβασης στην ομαλή ροή και εξέλιξη του θεϊκού, δικού σου σχεδίου. Επαναγράφεις και επαναδημιουργείς το σενάριο το οποίο έχεις ήδη διαβάσει.

Αν λοιπόν μπορείς να δημιουργήσεις το μέλλον όχι σύμφωνα με την ελεύθερη βούληση σου αλλά με την καθοδηγούμενη σκέψη σου από την εμμονή σου στο τότε, γιατί να μην μπορείς ν’ αλλάξεις το παρελθόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο? Αν φανταστείς ότι κινείσαι όχι σ’ έναν κύκλο με μια γραμμή – χρονική σ’ αυτή την περίπτωση – αλλά σ’ έναν κύκλο που η περιφέρεια του αποτελείται από πολλούς μικρότερους, τότε κάθε στιγμή μπορεί να συνδεθεί με την προηγούμενη. Τότε το ξεκίνημα μιας γραμμής είναι και το τέλος της και το μετά συναντάει το πριν, σ’ εκείνο το σημείο ακριβώς.

Αν το διάστημα αυτό το μικρύνεις πάρα πολύ, τότε κάθε στιγμή είναι ταυτόχρονα η αρχή και το τέλος της επόμενης και έτσι όλες οι στιγμές μαζί δημιουργούν την ροή. Το μυστικό εδώ είναι να μπορείς να εισαγάγεις την παράμετρο του “γραμμικού” χρόνου ως παύση ανάμεσα στις στιγμές, μη εμποδίζοντας έτσι την εξέλιξη αλλά “κερδίζοντας χρόνο” για την παρατήρηση του συμβάντος. Με αυτό τον τρόπο μπορείς στο κενό αυτό ν’ αποφασίσεις πιο θα είναι το επόμενο βήμα, αλλάζοντας μ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνο το καρμικό προσωπείο του χρόνου αλλά και την ίδια την κατεύθυνση της ροής.

Έτσι καταλαβαίνεις, ότι κουβαλώντας το παρελθόν το προβάλεις στο μέλλον σου ενώ χειραγωγώντας το, δημιουργείς το μέλλον σου. Αυτός είναι ένας τρόπος να το διαχειριστείς αν επιμείνεις στην γραμμική αντίληψη του χρόνου. Για την κβαντική θεώρηση του, τα πράγματα είναι “απλά” και ειπωμένα. Επειδή είναι όμως πολύ δύσκολο να περιγράψεις μια κατάσταση που ένας μη εξοικειωμένος νους είναι αδύνατον να συλλάβει, γι’ αυτό και αυτή η αναφορά τώρα.

Το τιμούμε λοιπόν το παρελθόν ή το διαγράφουμε? Μετά από το προηγούμενο και ίσως λιγάκι μπερδεμένο κείμενο, γίνεται αντιληπτό ότι το παρελθόν αποτελεί και αυτό ένα απολύτως απαραίτητο εργαλείο εξέλιξης και όπως όλα τα εργαλεία, έτσι πρέπει και αυτό να χρησιμοποιείται με σύνεση και με ορθό τρόπο, αλλιώς μπορεί να τσακίσει και όταν τσακίσει θα βρεθείς χωρίς πάτημα. Ρώτα κάποιον άνθρωπο που έχει ξεχάσει το παρελθόν του λόγω κάποιου ιατρικού αιτίου, να δεις πως αισθάνεται. Βέβαια ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, η απώλεια της μνήμης επιτελεί και αυτή την δική της παρέμβαση. Όπως ειπώθηκε άλλωστε χθες, το παρελθόν, τα στάδια μάλλον εκείνα που ξεχωρίζουν σ’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μικρές ενδιάμεσες γεννήσεις και άρα ως προηγούμενες ζωές. Όταν κάποιος φέρει την επίγνωση αυτή, ότι δηλαδή κάθε στιγμή πεθαίνει και κάθε στιγμή γεννιέται, και αντιμετωπίζει την κάθε στιγμή που πέρασε ως μια προηγούμενη ζωή με τα διδάγματα και τα νοήματα και τους λόγους της, τότε μόνο μπροστά – μιλάμε γραμμικά πάλι – μπορεί να προχωρήσει.

Γιατί μ’ αυτό τον τρόπο, απελευθερώνεται από το παρελθόν του και παύει να το κουβαλάει μαζί του, ελευθερώνοντας έτσι το ίδιο του το μέλλον! Ανοίγει έτσι δρόμο στις προοπτικές! Εκείνες, που δεν θα υπήρχαν αλλιώς.

Αντιμετωπίζοντας το παρελθόν ως μια προηγούμενη ζωή που ως τέλος της είχε αυτή την στιγμή, τότε μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό σου αλλά και τους άλλους γιατί αμέσως τον τοποθετείς, όπως βέβαια και τους άλλους, έξω από την πραγματικότητα που βιώνεις, αποτελούν μέρος μιας παλαιότερης ιστορίας και παύουν να ενώνονται μαζί σου με εκείνα τα νήματα που εύκολα μετατρέπονται σε αλυσίδες.

Άσε λοιπόν ο,τι σε στεναχωρεί να πεθάνει γιατί άλλωστε εσύ έχεις μόλις ξαναγεννηθεί. Έχεις απλώσει το χέρι στη νέα σου ζωή όπως την έχεις επιλέξει. Όπως την έχεις επιλέξει. Και όχι όπως νομίζεις ότι την έχεις επιλέξει. Αν σου δώσω το δικαίωμα να διαλέξεις τι χρώμα ρούχα θέλεις να φοράς, λευκά ή μαύρα, τότε είσαι ελεύθερος? Ελεύθερος θα είσαι όταν μπορέσεις να φορέσεις όχι μόνο το λευκό ή το μαύρο σου ρούχο αλλά και το κόκκινο, και το κίτρινο και ότι χρώμα γουστάρεις, ακόμη και να μην φορέσεις καθόλου ρούχα!

Η ψευδής αίσθηση της ελευθερίας αποτελεί έναν πραγματικό εφιάλτη, σε όλα τα επίπεδα. Είναι καλύτερο ν’ αναγνωρίζεις τα όρια σου, ακόμη και όταν αυτά δεν υπάρχουν πραγματικά, παρά να νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος αλλά απλώς να τα έχεις διευρύνει στο σημείο εκείνο που σου είναι περισσότερο βολικά ή ανεκτά. Η πραγματικότητα τότε εξαθλιώνεται ακόμη και ας είναι ζωσμένη με όλα τα μαργαριτάρια του κόσμου και δεν είσαι περισσότερο ευτυχισμένος από ένα σκυλί που του πέταξαν ένα κόκκαλο. Η ευτυχία σταματάει την στιγμή που το κόκκαλο τελειώνει. Μέχρις ότου βεβαίως να έρθει το επόμενο. Ενώ στην πραγματικότητα μπορείς να έχεις, έχεις, όλα τα κόκαλα του κόσμου φυλαγμένα στην ντουλάπα σου.

Το χθες δεν είναι χαμένος χρόνος και δεν είναι χρήσιμο να το κοιτάς έτσι. Το χθες είναι απλά η απαραίτητη προετοιμασία για αυτό που είσαι σήμερα και γι’ αυτό που πρόκειται ν’ εξελιχθείς αύριο. Παίρνε την κάθε σου απόφαση με την καρδιά σου και άσε την ροή να σου επιβεβαιώσει πως ήταν η καλύτερη. Κρίνε την με γνώμονα την αληθινή σου ευτυχία και έτσι, όχι μόνο θα διπλώσεις τον χρόνο αλλά θα εξελιχθείς μέσα απ’ αυτόν.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements