Ο τρόπος της Αποκάλυψης

21/11/2012

Όταν αρχίζεις να αμφιβάλεις και ν’ αμφισβητείς, ξεχνάς αυτά που σου έχουν ειπωθεί. Τα διαγράφεις και αυτό θα κάνεις και όταν τελειώσει το κείμενο γιατί έτσι έχεις συνηθίσει να κάνεις, είναι βολικό.

Χρειάζεσαι μια αποκάλυψη, έτσι δεν είναι?

Ποια προτιμάς, αυτή που συμβαίνει έξω από εσένα ή εκείνη που συμβαίνει εσωτερικά? Γιατί η Αποκάλυψη, μπορείς να το γράφεις με μικρό μην αγχώνεσαι, η αποκάλυψη λοιπόν είναι μια διαδικασία της στιγμής. Μιας στιγμής όμως που απαιτεί μια μακρόχρονη διεργασία πριν να εκδηλωθεί. Σκέφτεσαι λοιπόν την αποκάλυψη του Ιωάννη όταν ακούς την λέξη αυτή, σωστά, άντε και την ταινία του Κόπολα. Δεν σκέφτεσαι όμως την αποκάλυψη που συμβαίνει σε κάθε στιγμή σου, την κάθε στιγμή σου, μέσα σου. Όχι γύρω σου, θα τα πούμε κι αυτά, αλλά μέσα σου. Την εσωτερική σου αποκάλυψη, εδώ παίρνει και κεφαλαίο.

Η αποκάλυψη της στιγμής. Πρόσεχε, όχι η στιγμή της αποκάλυψης, αυτό είναι κάτι διαφορετικό και ίσως καλά σου έρχεται στο νου εκείνη του Ιωάννη, χα χα! Η εσωτερική αποκάλυψη της στιγμής. Στιγμιαία, με την ακαριαία και πάντα χρονικά σωστή εκδήλωση της, απαιτεί μια διεργασία που ποικίλει ανάλογα με την ποιότητα του κάθε ερευνητή του Πνεύματος. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις το Πνεύμα ως κάτι το διαφορετικό, τότε είσαι ένας ερευνητής Του. Δεν μπορεί να είσαι αναζητητής, όχι, αφού δεν υπάρχει κάτι ν’ αναζητήσεις, πέρα από εσένα, σαν να έχεις τα κλειδιά στην τσέπη και να τα ψάχνεις μέρες ενώ στην πραγματικότητα τα κουβαλάς μαζί σου. Δεν αναζητούσες τα κλειδιά, αναζητούσες την εικόνα των κλειδιών έχοντας την πεποίθηση ότι τα κλειδιά είναι κάπου μεν αλλά σίγουρα κάπου έξω από την τσέπη σου. Τα κλειδιά όμως ήταν εκεί, μαζί σου, σε κάθε σου βήμα.

Με αυτό το σχήμα μπορείς να κατανοήσεις την ιδέα της αποκάλυψης. Από-καλύπτεται, αυτό που ήταν πάντοτε, φανερώνεται. Και όταν αυτό συμβαίνει γύρω σου τότε είναι ενδιαφέρον, όταν αυτό όμως συμβαίνει μέσα σου, τότε, ναι, τότε είναι συγκλονιστικό. Όπως ακριβώς η χαριτωμένη βρισιά επιφώνημα που βγάζεις όταν συνειδητοποιείς ότι τα κλειδιά είναι στην τσέπη σου. Εγώ είμαι αυτός, αναρωτιέσαι? Ή ακόμη πιο έντονα, είναι δυνατόν αυτό να είναι έτσι? Ή ακόμα περισσότερο πιο έντονα, είναι δυνατόν εγώ να είμαι έτσι? Και έτσι τραβιέται το πέπλο μπροστά από τα μάτια σου και αντιμετωπίζεις την αλήθεια. Και όταν αυτό συμβαίνει τότε τα μάτια σου δακρύζουν γιατί η αλήθεια είναι μεγαλειώδης και έτσι και πάλι αρνείσαι να κοιτάξεις πολύ ώρα μπας και στραβωθείς και στρέφεις το βλέμμα σου έξω από εσένα, κάπου αλλού, ας πούμε, τυχαία, στο εκκρεμές σου. Τυχαία, βεβαίως…

Το πραγματικά συγκλονιστικό είναι ότι η αποκάλυψη είναι, επίσης, μια εντελώς εσωτερική διαδικασία. Νωρίτερα ειπώθηκε ότι είναι και μια διεργασία που κρατάει πολύ καιρό. Το αποτέλεσμα της διεργασίας είναι η στιγμή εκείνη που ξεκινάει η διαδικασία της αποκάλυψης. Δηλαδή βάζεις τα χεράκια σου και ξε-στραβώνεις τα ματάκια σου, τόσο απλά. Σηκώνεις τα χεράκια σου και τραβάς μόνος σου το ρημάδι το πέπλο, ωωωω! Τί όμορφα, δεν μπορεί να είμαι εγώ αυτός. Κάτσε να το διορθώσω λίγο. Γνωστό το σενάριο? Γνωστό…

Άρα η εσωτερική αποκάλυψη είναι μια -το γράφω έτσι- εγω-φερούμενη διαδικασία τα χαρακτηριστικά της οποίας μοιάζουν με εκείνα της κεντρομόλου δυνάμεως. Όσο πιο καταλυτική είναι, τόσο πιο έντονη είναι η τάση φυγής αλλά και τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη αγκίστρωσης. Σημειώνω εδώ ότι για να υπάρξει φυγόκεντρος ή κεντρομόλος δύναμη (αντίθετες αλλά ίσες δυνάμεις) απαιτείται η ύπαρξη ενός νήματος κάποιου είδους, κάτι που να ενώνει το σημείο που περιστρέφεται με το σταθερό κέντρο. Και έτσι πρέπει να το δεις. Σαν ένα σταθερό σημείο από το οποίο λαχταράς να κρατηθείς και όσο επιταχύνεται η περιστροφή σου γύρω απ’ αυτό, τόσο μεγαλώνουν ταυτόχρονα η τάση σου για συγκέντρωση σ’ αυτό αλλά και η αμφισβήτηση σου. Όχι για το σημείο, μα το σημείο είναι εκεί, το είδες/άκουσες/ένιωσες, το σημείο είναι εκεί, η αμφισβήτηση σου περιορίζεται στο νήμα που σε συνδέει με αυτό.

Αν όμως έλλειπε το νήμα, τότε δεν θα υπήρχε η γνώση του σημείου, δεν θα υπήρχε κάτι να σε συνδέει μ’ αυτό. Έτσι, φαίνεται πως το μόνο σου όπλο έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Όσο πιο βαθιά το καρφώνεις, τόσο πιο πολύ σε κόβει. Γιατί τόσο περισσότερο σου αποκαλύπτεται η πραγματική σου διάσταση, το μεγαλείο σου, ταυτόχρονα σου αποκαλύπτεται και η απόσταση σου απ΄ αυτό. Η πλασματική απόσταση σου απ΄ αυτό, την απόσταση που ο νους έχει επιβάλει, ως απαραίτητο νήμα, για να συνδέεσαι με το σταθερό σημείο, το σημείο για το οποίο πυροδοτείται η αποκάλυψη του Εαυτού.

Στο λέω αυτό γιατί είναι απαραίτητο να γνωρίζεις ότι η αναζήτηση αυτή, η διαδρομή για τα ψηλά απαιτεί να σταθείς πάνω σε πολλά κουφάρια, κουφάρια από πολλά διαφορετικά Εγώ σου που όλα θα πρέπει μόνος να σκοτώσεις με το μαχαίρι, ένας προς ένας, το μαχαίρι εκείνο που έχει λεπίδα και από τις δυο μεριές. Και αυτό είναι μια διαδικασία που ενώ μπορεί να γίνει πάρα μα πάρα πολύ απλά, εσύ το κάνεις ένα δράμα γιατί είναι ωραίο να χάνεσαι μέσα στα δράματα, περισσότερο συναρπαστικό, και δώστου τελικά και μπερδεύεσαι και αποπροσανατολίζεσαι. Είναι κάτι που το είχες πει πολύ παλιά, όταν ακόμη δεν είχες ιδέα, ότι “για να γίνει μια αλλαγή αρκεί να το θελήσεις”. Ναι πραγματικά, έτσι είναι. Σε μια στιγμή γίνεται η αλλαγή. Μια πραγματικά αποκαλυπτική στιγμή, έτσι απλά, χωρίς δράματα.

Το γεγονός είναι πολύ σημαντικό για να υπάρχει χώρος για δράματα. Εδώ χάνεις το δέντρο κι εσύ ανησυχείς για τα κουκουνάρια. Μην εστιάζεις στα κουκουνάρια, είναι πολύ μικρά… αλλά είναι και πάρα πολλά. Το βλέμμα γρήγορα μπερδεύεται και τα συνηθίζει, έτσι βλέπεις μόνο πρασινάδα. Ένας όμως είναι ο κορμός, ένας. Εκεί θα πρέπει να εστιάζεις το βλέμμα και την προσοχή σου. Τα κουκουνάρια άστα, θα μαραζώσουν και θα τα πάρει ο αέρας, θα φύγουν μόνα τους, εσύ σώσε το δέντρο. Έτσι αρμόζει να είναι τα στοιχεία του εαυτού που αποκαλύπτονται. Μεγάλα και καλά ριζωμένα, για ν’ αντέχουν χρόνια ώστε να μπορείς να τα βλέπεις και να τ’ αξιολογείς. Και θα είναι εκεί για όσο χρόνο χρειαστείς. Για όσο χρόνο σου πάρει να στρέψεις το βλέμμα σου μέσα σου, εκείνα θα είναι εκεί. Γιατί η αποκάλυψη δεν μπορεί να έχει αίτια εξωτερικά. Δεν μπορεί να εκτελεστεί από τρίτους. Είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση με έντονα στοιχεία αιφνιδιασμού όταν το ασυνείδητο σου έχει ωριμάσει και στέλνει το μήνυμα – πρόσκληση στον ουρανό.

Πόσο έτοιμος είσαι λοιπόν να θανατώσεις τα εγώ σου, πόσο έτοιμος είσαι ν’ αμφισβητήσεις τοις πεποιθήσεις σου, πόσο εύκολα μπορείς να εμπιστευτείς εν τέλει, τον ίδιο σου τον εαυτό? Πόσο έτοιμος είσαι αλήθεια να βιώσεις και ν’ απολαύσεις την Αποκάλυψη σου? Την μια από τις δεκάδες αποκαλύψεις σου? Και πόσο εύκολα θα ξεκολλήσεις από το μεγαλείο ή το δράμα αυτής για να προχωρήσεις στην επόμενη? Οι αποκαλύψεις αυτού του είδους είναι αλυσιδωτό φαινόμενο, όταν μάθεις να τις αναγνωρίζεις τότε συμβαίνουν πιο εύκολα, θυμήσου, εσύ κρατάς τον ρυθμό, εσύ ορίζεις το επίπεδο δυσκολίας, εσύ ορίζεις την ένταση του φαινομένου. Είσαι μια ολάκερη φιλαρμονική και ο μαέστρος ταυτόχρονα. Θα παίξεις ένα αριστούργημα άραγε? Ή θα χτυπάς ρυθμικά το κύμβαλο στέλνοντας τα πρώτα βιολιά για ύπνο? Εγώ λέω στείλε τον μαέστρο για ύπνο και άσε τα όργανα να παίξουν ελεύθερα. Και αν έχεις ακούσει στην έναρξη ενός κονσέρτου την βαβούρα, αχ αυτή η βαβούρα, τι ήχο κρύβει μέσα της… τον ήχο της ελευθερίας, ο ήχος της ελεύθερης βούλησης είναι πιο μελωδικός από την ενάτη στα σίγουρα.

Το εργαλείο σου, το κοφτερό σου όπλο είναι η ανάληψη της ευθύνης. Τον εαυτό σου μπορείς να τον δεχτείς μόνο όταν τον γνωρίσεις αληθινά. Πρέπει επίσης ν’ αναγνωρίσεις τις προθέσεις σου. Όχι να τις κρίνεις αλλά να τις αναγνωρίσεις. Πρέπει ν’ αποδεχτείς τα “λάθη” σου ώστε να τα διορθώσεις. Μην τα διορθώσεις καν. Ακόμη καλύτερα, διέγραψε τα! Εδώ δεν υπάρχουν κόκκινα στυλό, μόνο άλλη μια ευκαιρία. Κάθε φορά και μια ευκαιρία ακόμη. Σε μια παράγραφο, το έργο μιας ζωής! Ή και εκατό! Χα χα!

Άκου, πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κοιτάξεις τον θεό στα μάτια? Εγώ σου λέω κάνε το και νιώσε την Πνοή του να ζωντανεύει κάθε σου κύτταρο. Νιώσε το παρελθόν να ξεθωριάζει, αφέσου μέσα στην Αγάπη χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς και χωρίς πρέπει. Η άνευ όρων αγάπη είναι κάτι που αναβλύζει μέσα σου και εσύ της φοράς ένα κάρο περιορισμούς, ένα κάρο δεσμεύσεις, ένα σωρό ενοχές. Η άνευ όρων αγάπη είναι η πνοή του θεού, το εσωτερικό αεράκι της αλλαγής που θα σε σηκώσει και που θα σε οδηγήσει στην μοναδική τελικά… στιγμή της Αποκάλυψης.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη με πολλά στοιχεία νοητικού καθώς ξεκαθαρίστηκε στο τέλος)

Advertisements