Τα Θεοφάνεια του Πνεύματος

13/11/2012

Η αναζήτηση της οριστικής και άμεσης επαφής, της επικοινωνίας όπως αυτή προσδιορίζεται, όχι από μια τυπική ανθρώπινη συνομιλία αλλά μέσα από την καθ’ αυτή βιωματική εμπειρία μιας διεργασίας όμοιας με την Άμωμο Σύλληψη. Γιατί κάπως έτσι γίνεται και η εγκαθίδρυση του Πνεύματος, πρώτα μέσα στο μυαλό, στο νου, και όταν αυτό ωριμάσει και ξεχειλίσει μέσα στην καρδιά. Και μια Άμωμος Σύλληψη, και αυτή ακόμα θέλει τον χρόνο της για να ωριμάσει, να αποδώσει τον δικό της καρπό. Μπορεί εσείς να μην το περιμένετε αλλά όταν επικαλείστε το πνεύμα, τοποθετείτε, εσείς τοποθετείτε τον σπόρο που θα βλαστήσει να γίνει το δέντρο της ζωής σας. Εσείς βάζετε το έμβρυο μέσα στην καρδιά σας χωρίς να το γνωρίζετε ότι αυτό τρέφεται από τον καθημερινό σας αγώνα για την κατάκτηση της οδού του πνεύματος, από την καθημερινή σας αγωνία ή αναζήτηση. Μια κυοφορία που κρατάει όχι μόνο εννέα μήνες αλλά λίγο περισσότερο, χρόνια, χρόνια πολλά. Σε μια κύηση που δεν τίκτει πάντα. Δεν τα καταφέρνετε όλοι κι έτσι την συνεχίζετε την επόμενη φορά.

Μα το θείο πνεύμα έρχεται και κάθεται, έρχεται και φωτίζει, έτσι δεν είναι? Χρειάζεται όμως πρόσκληση, χρειάζεται παρότρυνση, θέλει κι εκείνο το, ας πούμε, κανάκεμα του. Θέλει την επιμονή σ’ αυτό, θέλει να δει τον ζήλο. Όχι, όχι, πάντα είναι εκεί, μην παρεξηγείς. Πάντα είναι εκεί. Η αναγνώριση του είναι εκείνη που απαιτεί την ελάχιστη προσπάθεια. Μονάχα η αναγνώριση του, τίποτα άλλο. Αναλογίσου τις φορές που μια ηλιαχτίδα πέρασε από έναν κρύσταλλο και θυμήσου τα χρώματα στον απέναντι τοίχο. Εκεί ήταν πάντοτε μόνο που δεν μπορούσες πριν να τα δεις. Έπρεπε να κουνήσεις τον κρύσταλλο, οι πιο καλοί έπρεπε να κουνήσουν τον Ήλιο, χα χα, ναι… Είμαι εδώ μέσα στην ψυχή σου και περιμένω να γεννηθώ μέσα από το σκίρτημα της καρδιάς ή μιας α-νοητικής διαδικασίας, είμαι εδώ και περιμένω να γεννηθώ.

Τα σημάδια μετράνε στις γραφές χρόνια χίλια και άλλα τόσα ακόμη, διαδικασία απαραίτητη για να γεννηθεί μια υλοποιημένη εικόνα του πνεύματος. Χρειάστηκαν πολλά κουράγια για να μεταφέρετε αυτή την ιδέα φωλιασμένη, γιατί όχι, μπολιασμένη μέσα στις καρδιές σας ως ότου περάσει ο καιρός και εξασθενίσει η οργή ώστε να κάνει τον χώρο της ανάμεσα στα άχυρα για να γεννηθεί και πάλι μια ενσάρκωση του πνεύματος. Χρειάζεται όμως η οργή, χρειάζεται ο θυμός, χρειάζεται η αμηχανία του να μην ξέρεις που πατάς γιατί έτσι μόνο έμαθες να στρέφεσαι μέσα σου, στην μοναδική σου διέξοδο, στην αληθινή αγκαλιά που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου, έτσι μόνο θα μπορούσες να ξεκινήσεις την σπορά, την κυοφορία, πολύ πολύ καιρό πριν. Το πνεύμα δεν κάθεται έτσι απλά στην κεφάλα. Το πνεύμα γεννιέται μέσα σ’ αυτήν, μέσα στην καρδιά, μέσα στην συνειδητότητα σου, μέσα στην ολότητα σου, μέσα στην ίδια την ύπαρξη σου, στο σύνολο της, το πνεύμα εκεί γεννιέται.

Και μετά το προβάλλεις έξω από εσένα και το καλείς να κατέβει. Καλείς να έρθει εκείνο που ήταν πάντα εκεί… Φαντάσου μια εικόνα, φέρε στον νου σου μια όμορφη εικόνα, κάτι που για σένα σημαίνει πολλά. Μην διαβάζεις απλά ξερά αυτές τις γραμμές, κάνε μια παύση, φέρε για λίγο μια εικόνα. Και τώρα πάρε έναν καμβά, ένα πινέλο, ακόμη και τα δάχτυλα κάνουν, ακόμη και αυτά είναι αρκετά, κανα δυο σωληνάρια μπογιά και άρχισε να ζωγραφίζεις. Άλλοι ας αρχίζουν να μουντζουρώνουν, το ίδιο είναι! Κατάλαβες τι εννοώ? Η εικόνα είναι εκεί. Το ίδιο έντονη, το ίδιο ζωντανή, άσχετα με το τι μουντζούρα ή έργο τέχνης έχεις αποτυπώσει στο χαρτί. Στην φαντασία σου η εικόνα μιας ανάμνησης είναι πάντα το ίδιο ζωντανή και όταν θα κοιτάς αυτές τις χρωματιστές δαχτυλιές στο χαρτί εσύ πάντα θα βλέπεις την τέλεια εικόνα.

Και γι’ αυτό το λόγο το Πνεύμα είναι αθάνατο, είναι ανεξάντλητο. Γιατί ακόμα και αν το χαρτί το αφήσεις στην βροχή ή το πετάξεις στο τζάκι, ακόμη και όταν θα έχει διασπαστεί στις ίνες του και θα έχουν ξεπλυθεί τα χρώματα, ακόμα και όταν θα έχει γίνει στάχτη, ακόμη και τότε η εικόνα θα είναι εκεί, στην ψυχή σου, μέσα σου, ολοζώντανη. Έτσι λειτουργεί η φώτιση, ως μια εικόνα που ήταν πάντα εκεί και που ποτέ δεν έφυγε και που ποτέ δεν μπορεί να φύγει, αχ, και να ήθελες δεν μπορείς να διαχωριστείς. Μπορείς όμως να βγάλεις το χαρτί στην βροχή ή να το πετάξεις στο τζάκι και έτσι αυτό να μην σου θυμίζει την αρχική, πρωταρχική, εικόνα. Αυτό μπορείς να το κάνεις, ναι, και πολλοί, πάρα πολλοί το κάνουν αυτό.

Το πνεύμα δεν έχει βάθος. Απλά είναι. Άρα, είτε “γεννάς” και το καταλαβαίνεις στην ζωή σου όπως συμβαίνει, όταν, χμ, πραγματικά γεννάς στην ζωή σου και αυτή αλλάζει για πάντα, είτε απλά δεν το κάνεις. Αλλά λίγο, μόνο λίγο δεν γίνεται. Δεν μπορείς να πάρεις πίσω μια ανάμνηση, πόσο μάλλον μια ενθύμηση. Δεν γίνεται να ξεχάσεις. Μπορείς ν’ απορρίψεις αλλά δεν γίνεται να ξεχάσεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω σε αυτό που διαισθητικά χτίζεις. Το κάθε βήμα σου είναι στέρεο πάνω στο νερό. Πόσο βαθιά θα μπει το πόδι σου, εξαρτάται από εσένα, το νερό όμως είναι πάντα το ίδιο και πάντα εκεί.

Η εγκαθίδρυση του πνεύματος στις καρδιές των ανθρώπων, και χρησιμοποιώντας τον όρο καρδιά εννοούμε την αγνή ψυχή, όχι αγνή από αμαρτίες, αλλά την πραγματική ουσία της ύπαρξης σας, η εγκαθίδρυση, γίνεται με αποκαλυπτικό τρόπο. Ο βαθμός της αποκάλυψης είναι ανάλογος της ετοιμότητας του καθενός. Και αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, ακόμη και αν δεν γίνει ποτέ, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι, γιατί το δύσκολο είναι η εγκαθίδρυση του πνεύματος στην κοινωνία, η ομαδική φώτιση όλων των “καρδιών”. Η μαζική φώτιση των καρδιών απαιτεί πολύ καλό συγχρονισμό και αυτό είναι κάτι που γίνεται με την ταυτόχρονη επιθυμία του να συμβεί, την ταυτόχρονη εκδήλωση της επιθυμίας του να συμβεί και ενώ είχε δοθεί η ευκαιρία, αυτή η συγχρονικότητα ήταν πάντοτε καθυστερημένη. Ήτανε ένα κλικ πιο αργή, ίσως δύο…

Συνειδητοποιείτε την κατάσταση και γνωρίζετε έστω και υποσυνείδητα ότι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει η μαζική, αν θέλεις, φώτιση, όχι ότι είναι απαραίτητο να συμβεί, αλλά για να συμβεί είναι να επέμβεις ο ίδιος και να ελέγξεις, δημιουργήσεις εσύ τις κατάλληλες εκείνες συνθήκες οι οποίες θα επιτρέψουν στην συγχρονικότητα να εκδηλωθεί και έτσι να ακολουθήσει η ομαδική αφύπνιση. Έτσι το κάνεις ήδη αλλά δεν γνωρίζεις, είδες;, πως αυτό δεν είναι μόνο το να βοηθάς τον άλλο να δημιουργήσει, γειώσει, να δημιουργήσει λες την εκδήλωση του πνεύματος, να φτιάξει δηλαδή την ζωγραφιά, να μπει στην διαδικασία της δημιουργίας της εικόνας, στην διαδικασία της αναζήτησης.

Όχι, αυτό δεν είναι βοήθεια. Είναι και αυτό, βεβαίως, και πολύ χρήσιμη για όσους θέλουν να ξεκινήσουν μια τέτοια αναζήτηση. Για όσους θέλουν. Τι γίνεται με όσους δεν είναι έτοιμοι? Τι συμβαίνει με τους ανυποψίαστους? Πως εσύ μπορείς να επέμβεις, στην δική τους φώτιση? Όχι, δεν είναι κακό να επέμβεις. Αλλά όταν αναφέρομαι σε επέμβαση δεν εννοώ κάτι το ριζοσπαστικό. Ο κάθε ένας έχει τον χρόνο του να την δεχτεί, και αν… Αυτό το δικαίωμα στην άρνηση είναι καλά τονισμένο και καλά εδραιωμένο. Αντίθετη προσπάθεια είναι προσπάθεια επιβουλής και όχι πράξη αγνή. Δεν είναι όμως κακό, αλήθεια δεν είναι καθόλου κακό, να ρίξεις ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι σε κάποιον. Αυτό ούτε θα τον βγάλει από το δρόμο του, ούτε θα τον αποπροσανατολίσει, θα του δώσει όμως την ευκαιρία ν’ ανοίξει τα μάτια του και να δει και εκείνος την λεπτή γραμμή που χωρίζει την γνώση από την μη-γνώση. Αυτό δεν γίνεται με κατηχητικά, ούτε με προσηλυτισμούς, αυτά άλλωστε δεν αποτελούν σπρωξιματάκι αλλά κλωτσιά… Αυτό γίνεται με τρόπους απλούς, ανθρώπινους, γίνεται με το άπλωμα του χεριού, γίνεται με ένα χαμόγελο που μοιράζεται, γίνεται με μια κακία που δεν κρατιέται, με μία συγχώρεση που δίδεται από καρδιάς, με ένα ελαφρύ σπρωξιματάκι δηλαδή. Δεν υπάρχει χώρος για κλωτσιές στην φώτιση.

Η ζεύξη συγκεκριμένων διαδικασιών δημιουργεί το πρόσφορο έδαφος για μια ομαλή γέννα. Η άμωμος σύλληψη είναι η προϋπόθεση, αλλά η γέννα δεν είναι εξασφαλισμένη. Είναι τόσο ευχάριστό όμως να υπάρχουν άνθρωποι αφυπνισμένοι, άνθρωποι που να βιώνουν την αγάπη ενός εσωτερικού θεού αλλά και το αποτέλεσμα που η γνώση αυτού συνεπάγεται.

Βάλτε στις ζωές σας την αποκάλυψη του πνεύματος, αν το θελήσετε, μην τα λέμε συνέχεια, και αυτές θα γεμίσουν από ενέργεια, από χαρά, από μια ανεξήγητη και ανεξάντλητη αγάπη προς την ίδια σας την ύπαρξη. Βάλτε το φως στην ζωή σας, αυτό από μόνο του, θα εκπλήξει τους γύρω σας. Μη μιλάτε και, χμ, μην ακούτε κι όλας, οδηγίες ή διαλέξεις, απλά νιώστε, νιώστε, βιώστε σε κάθε σπιθαμή, με κάθε μια από τα εκατομμύρια μικροσκοπικών ψυχών που κουβαλάτε και σας συνθέτουν, νιώστε το φως να σας πλημμυρίζει, να σας κυριεύει, και απολαύστε την συνέπεια, το αποτέλεσμα που έχει αυτό στον κόσμο γύρω σας, στους ανθρώπους, γύρω σας. Δείτε τελικά πώς αυτή η αλλαγή σας είναι το απαλό σπρωξιματάκι, είναι η σιωπηλή σας πρόσκληση είναι το άπλωμα του χεριού σας. Απλώστε το και αν θελήσει, ας το πιάσει κάποιος. Μην διακρίνεις ποιος θα είναι αυτός. Εσύ κράτα το απλωμένο και άσε τους άλλους ν’ απλώσουν και το δικό τους το χέρι.

Μη φοβάσαι, είσαι ασφαλής. Το φαινόμενο έχει εκδηλωθεί σε ατομικό επίπεδο, αυτό που έχει πραγματικό ενδιαφέρον είναι να νοθεύσουμε την συγχρονικότητα και να εκδηλωθεί και σε συλλογικό. Όσοι το επιλέξουν θα ευθυγραμμιστούν μαζί με το πνεύμα όπως αυτό θα γεννάται διαρκώς, τ’ αποτυπώματα του θα υπάρχουν παντού, θα ευθυγραμμιστούν και τότε δεν θα μπορεί να γίνει αλλιώς. Τότε θα πάψουν οι φόβοι, τότε θα πάψουν οι ανησυχίες και οι αμφισβητήσεις και θα αποκαλυφθεί το μεγαλείο της ζωγραφιάς. Το κάνανε πολλοί, πολλές φορές, τώρα ήρθε και η δική σου σειρά να το κάνεις. Αν αυτό είναι που θέλεις, κάνε το.

Πάρε μια γυάλα μ’ ένα ψαράκι και βύθισε την μέχρι το πάνω μέρος μέσα σε έναν ωκεανό. Το ψαράκι θα νομίσει ότι είναι ελεύθερο, ότι κολυμπάει μέσα στον ωκεανό, μέσα στην θάλασσα. Είναι όμως πραγματικά ελεύθερο? Βύθισε την γυάλα κι άλλο, κάτω από την επιφάνεια του νερού, και άσε το ψαράκι να ορίσει τα όρια της ελευθερίας του. Αυτό είναι το καθήκον, η αληθινή εργασία ενός “εργάτη του φωτός” όπως λέγεται. Να βυθίζει τις γυάλες τόσο ώστε να υπάρχει η επιλογή της ελευθερίας. Η εργασία δεν είναι πλέον ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι και ατομική ευθύνη του καθενός. Είναι όμως και το άδολο άπλωμα του χεριού.

Για να υπάρξει χώρος για ζωγραφιά, αν χρειαστεί, γύρισε σελίδα. Η εικόνα είναι εκεί, εκεί ήταν πάντα, λείπουν τα άτσαλα χέρια του καλλιτέχνη. Μιλάμε πλέον για ένα τεράστιο ψηφιδωτό από ζωγραφιές, ε;, ένα τεράστιο ψηφιδωτό αγνών προθέσεων, αυτό είναι η καθολική φώτιση.

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements