Το Κύμα της Ελευθερίας

01/11/2012

Ως ύψιστο αγαθό η ελευθερία πρέπει να γίνεται ναι μεν σεβαστή από εκείνον που καλείται να την προσφέρει αλλά και ταυτόχρονα απαιτητή από εκείνον που την επιζητεί. Γιατί η ελευθερία δεν χαρίζεται μόνο, κερδίζεται και μπορεί σε αυτό το επίπεδο να μην χρειάζεται να χυθεί αίμα όπως σε άλλους αγώνες σας για την ελευθερία αλλά σε αυτό ξοδεύονται τεράστια ποσά ενέργειας που όμως κατευθύνονται προς τις λάθος κατευθύνσεις. Αυτό δημιουργεί μια χιονοστιβάδα από μάλλον, θα λέγαμε, ανεπιθύμητες καταστάσεις, ό,τι δηλαδή συμβαίνει όταν κάποιος παραδώσει την ελευθερία του. Τι είναι άραγε πιο τρομακτικό, όταν κάποιος παραδίδει την ελευθερία του ή όταν του την υφαρπάζουν είτε ύπουλα και μεθοδευμένα είτε βίαια και πολλές φορές απροκάλυπτα?

Είναι το ριζικό των καρδιών να είναι ελεύθερες και ο μεγαλύτερος πόνος κρύβεται μέσα σ’ εκείνες που δεν είναι πραγματικά ελεύθερες. Γιατί η ελευθερία δεν πηγάζει μόνο από την ανάγκη να κάνει κανείς ό,τι θέλει αλλά και του να σκέφτεται κανείς ό,τι θέλει όπως και να νιώθει κανείς ό,τι θέλει και αν νομίζετε ότι δεν μπορεί να υπάρξει φραγμός σε κάτι τέτοιο τότε γελιέστε αγαπητοί μου γιατί αυτή είναι και χειρότερη μορφή βιασμού μιας ψυχής, όταν δηλαδή έχουν δεθεί με λουριά τα συναισθήματα και τα τραβάει κάποιος άτακτα. Είναι φρικιαστικό αλλά και πολύ παράξενο πως πολλοί άνθρωποι επιζητούν μια τέτοιου είδους ταπείνωση και σκλαβιά, και το πόσο χαμένοι νιώθουν όταν τα λουριά αυτά απλά πέσουν. Τις περισσότερες φορές ψάχνουν για άλλα χέρια να τους παραδώσουν τα ηνία, κυριολεκτικά.

Είναι θλιβερό πραγματικά αν σκεφτεί κανείς την λάμψη που κρύβεται μέσα σε μια καρδιά και το πόσο ενέργεια κατασπαταλιέται για να παραμείνει αυτή η λάμψη κρυφή. Δεν μπορείς εύκολα να περιορίσεις το φως. Δεν το κρατάς εύκολα έξω και οι καρδιές σας είναι πολύ φωτεινές, πολύ καλά φωτισμένα δωμάτια που μέσα κρύβετε τα πιο βρώμικα ή ένοχα μυστικά σας αντί απλά να τις γεμίζετε με χαμόγελα και με αγνά αγγίγματα ψυχής.

Όμως αυτό αλλάζει. Όμως και αυτό ακόμα αλλάζει. Όπως όλα. Άντε να δούμε με τι καρδιά, χα, χα, θα υποδεχθείτε τις αλλαγές που έρχονται, που έρχονται βεβαίως γιατί τις ζητήσατε και το συμφωνήσατε. Μήπως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή? Γιατί να μην είναι? Υπάρχει καταλληλότερη στιγμή από αυτό ακριβώς το τώρα, το εδώ? Μην κινήστε ανάμεσα στο πριν και το μετά, αφήστε το φως στην καρδιά σας να φωτίσει το τώρα και μην προσπαθείτε να το κρύψετε. Η χύτρα ταχύτητος έχει βαλβίδα ασφαλείας, η καρδιά όμως όχι. Μην την φουσκώνετε με κακίες, ζήλια, φθόνο, ψέμματα, η αλήθεια είναι τόσο ντροπαλή, μην την κάνετε να κοκκινίζει, μπορείτε άφοβα να την κοιτάτε στα μάτια όμως, κι αυτή. Αυτή την ενέργεια δεν μπορείτε να την πνίξετε ούτε να την ελέγξετε ούτε να την χαλιναγωγήσετε, μπορείτε όμως να κάνετε κάτι πραγματικά εκπληκτικό μαζί της. Μπορείτε να την καβαλήσετε σαν να ήταν – γιατί είναι – ένα τεράστιο κύμα, όπως ακριβώς και στην θάλασσα, ένα τεράστιο κύμα που αν δεν το αφήσεις να σε παρασύρει ελεύθερα στο πάνω του μέρος τότε θα συντριβείς και θα πνιγείς κάπου κολλημένος στον πάτο της θάλασσας. Αφεθείτε. Αφεθείτε να νιώσετε τις σταγόνες στο πρόσωπό σας όταν αυτό σας παρασέρνει μακρυά και μην ανησυχείτε που βλέπετε την στεριά να εξαφανίζεται. Δεν την χρειάζεστε την στερεά εκεί που πάτε γιατί εκεί δεν υπάρχουν σκιές για να πέφτουν κάπου πάνω. Μόνο Φως.

Είναι τόσο απλό να ελευθερωθεί κάποιος από τα παλιά του πρότυπα, πραγματικά, τόσο απλό… Αρκεί να το αποφασίσει, όχι όμως με κολπάκια, αλλά με ειλικρίνεια στον εαυτό του, αρκεί λοιπόν να το πει. Θέλω να ελευθερωθώ από τα παλαιά μου πρότυπα. Θέλω σαν φύλλα να μαραζώσουν να ξεραθούν και να πέσουν στην Γη κι εκεί ας τα πάρει η Γη να τα καθαρίσει. Γι’ αυτό υπάρχει, για να στηρίζει το έργο τ’ Ουρανού.

Τόσο απλό, αλλά ελάχιστοι έχουν τολμήσει να το πουν. Ακόμη και τώρα, όποιος διαβάζει αυτό το κείμενο, μόλις το διαβάσει, μάλλον δεν θα τολμήσει να πει, «θέλω να ελευθερωθώ από τα παλαιά μου πρότυπα…κλπ». Όχι, όχι, δεν θα το πεις το ξέρω, και αν το πεις θα το πεις με μισή καρδιά… Βεβαίως, έτσι είναι, ξέρω, σε καταλαβαίνω, έτσι είναι, φοβάσαι και αυτό το παλαιό σου πρότυπο κρατάει και όλα τα άλλα. Φοβάσαι να εξελιχθείς γιατί μπορεί να είναι τα πράγματα έτσι όπως είναι αλλά δεν παύει να είναι γνώριμα. Το κατάλαβες? Γνώ-ρι-μα. Καλύτερα σε ημίφως σ’ ένα δωμάτιο που ξέρουμε που είναι τα έπιπλα παρά σε ένα καλά φωτισμένο στάδιο μου λες. Πας καλά παιδάκι μου? Τι αντιλήψεις είναι αυτές? Ποιος σου έμαθε κάτι τέτοιο? Πού είναι η τεράστια φωτεινή φιγούρα που ήσουν? Θυμάσαι όταν άπλωνες το πόδι σου και ήσουν εκεί, χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά και τώρα φοβάσαι μην σκοντάψεις πάνω σε κανα καναπεδάκι ή καμιά ξεχασμένη παντούφλα? Ναι, παντούφλα, όχι παντόφλα γιατί τα πράγματα είναι μεν πολύ σοβαρά αλλά εντελώς ακίνδυνα. Ακίνδυνα αν αναλογιστεί κανείς τι πλάσματα του φωτός είστε πραγματικά. Ναι ανατρίχιασε και κάτσε και αναρωτήσου πάλι αν είναι ο νους, ναι βεβαίως και είναι τι να κάνουμε τώρα, έτσι λειτουργεί το μυαλό αλλά έτσι είναι, έτσι απλά. Βάλε τα χέρια στ’ αυτιά σου και άκουσε τον ήχο της θάλασσας, έχεις να το κάνεις από παιδί… Κούνα τα λίγο, πέρα δώθε, άκου τον ήχο της θάλασσας και φέρε στο νου σου, ναι, στον ίδιο νου, την εικόνα αυτού του πελώριου και καθάριου κύματος που καβαλάς ήδη, δεν χρειαζόταν να στο πω, καβάλα το και φύγε, πέτα, κάνε εκπαίδευση να πετάς!

Γίνε νερό και αέρας μαζί , γίνε οι σταγόνες της θάλασσας και επέστρεψε και πάλι στο κύμα σου, στο δικό σου κύμα απ’ όπου ξεκίνησες. Την ορμή της απελευθέρωσης δεν μπορεί κανένας να την ανακόψει. Είναι ένα τσουνάμι αν και η λέξη αυτή σημαίνει καταστροφή, είναι ένα ενεργειακό τσουνάμι που παρασέρνει ότι δεν λυγίζει, ότι δεν του αφήνεται. Γιατί έτσι πρέπει να γίνει, αρκετά χαζολογήσατε, καιρός να πάρετε επιτέλους στα χέρια σας, ή στα μυαλά σας, εσείς ξέρετε, και πάλι, αυτό που σας ανήκει. Την απόλυτη ελευθερία επιλογής του πόσο σας αγαπάτε. Με την αγάπη την καθαρή και την αγνή του Δημιουργού.

Το κατάλαβες? Ή να το γράψουμε πάλι? Η απόλυτη αγάπη απαιτεί και απόλυτες επιλογές. Και ο μόνος τρόπος για να βιωθεί είναι το απόλυτο δόσιμο και άφημα στο κύμα, στο ενεργειακό αυτό κύμα που αντί να γκρεμίζει, χτίζει συνειδήσεις. Στο αντι-τσουνάμι, ακόμη δεν γουστάρω αυτή την λέξη αλλά, πως να στο πω, αν δεν το καβαλήσεις, θα πας από κάτω του. Όχι ότι αυτό είναι κακό, όχι, όχι, καθόλου κακό, τίποτα δεν θ’ αλλάξει, μόνο η πραγματικότητα θα είναι, ας πούμε, λιγότερο εύκολα διαχειρίσιμη. Απλά πράγματα όμως μην φανταστείς, απλά στο επίπεδο ζήτα και θα έρθει που λένε, ε, αν δεν ζητήσεις δεν θα έρθει. Μόνο που ο καιρός, ε, αυτό ήρθε επιτέλους! Και όταν η γενετική συγκρουστεί με τις προφητείες τότε θα αρχίσεις είτε να πιστεύεις είτε ν’ αμφισβητείς. Γιατί έχεις μάθει να ζεις μέσα από αποδείξεις και έχεις μάθει να υπάρχεις ως η συνέπεια της χθεσινής ημέρας και ως ο προάγγελος της αυριανής, όχι όμως, όχι, δεν έχεις μάθει να ζεις σαν στιγμή. Πρόσεξε, όχι στην στιγμή, αλλά σαν στιγμή. Την ίδια μικρή στιγμή όπως και εκείνη η μικρή σταγόνα από νερό και αέρα στην κορυφή του κύματος.

Ξύπνα. Από το όνειρο σου, ξύπνα κι αγκάλιασε ότι πολυτιμότερο έχεις, αγκάλιασε το και φίλα το και αποχαιρέτησε το, όχι , μην ανησυχείς, δεν θα πάει πουθενά, ούτε εκείνο, ούτε κι εσύ, απλά θ’ αλλάξει αυτό που θα νιώθεις, αυτό που θα νιώθεις για εκείνο. Άρα, σαν να λέμε, δεν θα πάει πουθενά, απλά θα εξαφανιστεί, χα χα! Και για να μην ταράζεσαι, δεν θα πάει πουθενά ως φυσική υπόσταση, υλικά, αλλά θα αποκοπείς από το συναισθηματικό του περιτύλιγμα και έτσι θα ελευθερωθείς, αφήνοντας πίσω όχι την ύλη, αλλά αυτό που η ύλη σημαίνει για εσένα. Και ο κάθε ένας έχει την δουλίτσα του να κάνει, άλλος λίγο, άλλος πολύ, έ, εντάξει, πολύ… Όταν λοιπόν έρθει η στιγμή που εσύ απελευθερωθείς από το συναισθηματικό περιτύλιγμα των πραγμάτων γύρω σου τότε, όπως ακριβώς συμβαίνει και με ένα δώρο, θα δεις πέρα από το περιτύλιγμα, θα δεις το πραγματικό δώρο, την πραγματική διάνοια που την έκρυβε η αγάπη ή ο θυμός, ή η ζήλια ή η υποχρέωση. Σαν να λέμε ότι το πράσινο κουτί που ήταν τυλιγμένο με κόκκινο χαρτί, μια ζωή το κουβάλαγες σαν ένα κόκκινο κουτί και ποτέ δεν σκέφτηκες να σκίσεις το περιτύλιγμα και να δεις τι στο καλό, χμ, έχει μέσα του αυτό το κουτί. Και, ω!, είναι πράσινο, αυτό το κόκκινο κουτί είναι τελικά πράσινο, όταν εσύ αποφάσισες να χώσεις ένα νυχάκι κάτω από μια τσάκιση και να τραβήξεις από περιέργεια στην αρχή, από αγωνία στην συνέχεια και από έξαψη στο τέλος το χαρτί του. Τώρα, το μόνο που μένει, είναι απλά, ν’ ανοίξεις επιτέλους αυτό το κουτί. Χα, χα μην φοβάσαι, δεν είναι της Πανδώρας το κουτί, εκείνο ανοίχτηκε πολύ καιρό πριν, αν και αλήθεια είναι πως μέσα υπάρχουν κομμάτια σου, οι φόβοι σου, και τώρα θα τους αντιμετωπίσεις. Μπορείς βεβαίως μια χαρά να το κάνεις αυτό, αν δεν μπορείς μην ανησυχείς, δεν θα μπορέσεις ούτε το περιτύλιγμα να βγάλεις, θα περιφέρεσαι το ίδιο ευτυχισμένος και χαρούμενος δείχνοντας σε όλους το υπέροχο, ναι, πραγματικά υπέροχο, κόκκινο κουτί σου. Όχι, να μην το κάνεις κίτρινο, πράσινο πρέπει να είναι. Πράσινα είναι τα κουτιά, όχι κίτρινα.

Ζήσε την έκσταση του καινούργιου και μην στεναχωρηθείς στιγμή για το παλαιό. Θυμήσου «ν’ απελευθερωθείς από τα παλαιά σου πρότυπα» αυτό, με άλλα λόγια να κόψεις τις αλυσίδες που σε κρατάνε καθηλωμένο στην Γη. Όχι, μην τρομάζεις, πάλι μεταφορικά…

Ζούσες μέσα από την καρδιά σου αλλά τώρα κάνε την υπέρβαση. Ζήσε πάνω απ’ αυτή, πάνω στο κύμα που εκείνη ξεσηκώνει. Καθώς ρηχαίνουν οι συνειδήσεις, τα κύματα γιγαντώνονται. Και ας είσαι μόνο μια μικρή σταγόνα από ανακατεμένο αέρα και νερό.

Η πιο σημαντική σταγόνα σ’ ολάκερο τον Ωκεανό, σίγουρα!

Πέτρος Χατζηαναστασίου

(δημιουργική σύλληψη)

Advertisements